(15) Niet iedereen vliegt voor z’n plezier…

Iedere vlucht begint met een briefing en zoals altijd zitten we daarom weer in de briefingkamer, luisterend naar de purser die ons vluchtinformatie verstrekt over de vlucht naar Delhi. Een nieuwe bestemming voor mij, de eerste keer in vijfenhalf jaar vliegen dat ik naar Delhi ga. Indiase passagiers, van collega´s weet ik dat ze veel water drinken en ze willen hun tafeltjes na de maaltijd snel leeg hebben. Dit zorgt soms voor hilarische maar ook voor lastige situaties en die worden onderling, tijdens de vlucht of op de crewborrel, nog wel eens besproken. Ook al ben ik nog nooit naar Delhi gevlogen, ik heb al wel een idee van de vlucht.  We hebben daarnaast ook een routefilmpje voor Delhi, waardoor we in de briefing nog wat leren over de Indiase cultuur, bijvoorbeeld dat ze hun eten, maar ook koffie/thee,  erg heet geserveerd willen krijgen. En met veel smaak, dus pittig eten en sterke koffie en thee met veel suiker.

^^ Een bijzondere mededeling

Midden in de briefing wordt er op onze deur geklopt. Een man stapt binnen, excuseert zich en vraagt of hij even mag storen. Hij is van de marechaussee en vertelt ons over twee problematische passagiers die met ons meevliegen. Het gaat om twee Afghaanse ‘deportees’ die vandaag uit Nederland worden gezet

“Een van de mannen gaat gegarandeerd in het verzet. Hij zal er alles aan doen om niet uitgezet te worden en daarbij zal hij schreeuwen en lichamelijk verzet tonen. Naar verwachting zal dit verzet tot na de start duren en we verwachten dat hij daarna rustig zal worden. Hij is vastgebonden en onze collega’s van de marechaussee zijn er bij om hem te escorteren.  De andere passagier is rustiger maar we weten nog niet hoe hij zich zal gedragen straks. Hij is sinds 5 dagen in hongerstaking.  Ook hij heeft escorts die hem in de gaten houden. Nog vragen?”

Ik vind het nogal wat! Een aantal collega´s heeft het al eerder meegemaakt maar dit verhaal is nieuw voor mij.  Ik hoor dat ze soms zo te keer gaan dat ze uiteindelijk weer van boord gaan, omdat het een gevaar voor de vlucht oplevert en dat is dan ook precies wat het doel is van de schreeuwende deportee. Beide mannen zitten in mijn werkgebied en ik heb nog wel wat vragen voor de marechaussee ja… Praten we met ze? Geven we ze te eten? Kunnen ze naar het toilet? Ik stel me echt een vastgebonden Hannibal Lecter voor me die overal uit weet te komen… Praten en eten is afhankelijk van hoe ze zich gedragen, eten alleen met een lepel, naar de wc worden ze begeleidt door de escorts. Terwijl de marechaussee weer verdwijnt praten we verder over de maaltijdkeus en overige ‘speciale’ passagiers  die na dit verhaal een stuk minder speciaal lijken…

^^ Boarding

De deportees komen als eerste aan boord en met vier man sterk wordt het probleemgeval als eerste binnengebracht en zelfs met zo veel begeleiding weet hij nog op de grond terecht te komen in plaats van op de stoel. Hij schreeuwt het uit en het gaat door merg en been… Fluiten, gillen, schreeuwen..Alles wordt uit de kast gehaald. “Alsjeblieft!!! Please please!! Help me help me help me help me. Help me help me help me help meeeee!!!!!! Ik kan niet naar Afghanistan!!” De marechaussee herhaalt keer op keer dat het geen zin meer heeft, dat het vliegtuig zo gaat vertrekken, dat hij geen kans meer heeft en dat het beter is dat hij opgeeft. Uiteindelijk ligt hij op de achterste rij horizontaal over twee begeleiders heen, met zijn gezicht naar beneden, alles vastgebonden, nog steeds schreeuwend. De andere deportee neemt rustig plaats tussen zijn begeleiders en ziet er erg slecht uit.

De andere passagiers worden door extra collega’s op de hoogte gebracht van de situatie en ze lijken het goed te accepteren. Er wordt verteld dat hij straks tijdens de vlucht zal opgeven en rustig zal worden. Zij zullen het weten, en ik hoop dat het waar is.

Ik vraag me af hoe lang ze al in Nederland zijn voordat ze werden opgepakt…Wat hebben ze hier opgebouwd en wat (en wie) laten ze achter? Maar nog meer…wat staat ze straks te wachten in Kabul? De begeleiding laat ons weten dat het gebied waar ze naar terug gaan veilig is. Ze kunnen ‘veilig’ terug…maar  is dat ook zo? Volgens mij zijn ze hartstikke bang dat ze worden gepakt of gedood in Afghanistan… Wat weten wij nou van de Taliban en de chaos die is achtergebleven in het land?

Zo’n tien minuten na take-off is het inderdaad gedaan met het geschreeuw, hij mag rechtop zitten in zijn stoel en valt als een blok in slaap. Voor het eerst zie ik zijn kleine en vermoeide gezicht, waar net het geluid uit kwam van een enorme  brulaap.

Het is mijn eerste vlucht na mijn vakantie. Ik ben net vier weken vrij geweest en heb een heerlijke vakantie gehad in Nepal. Zo’n eerste vlucht is dan altijd weer even wennen, maar eenmaal bezig is het alsof je nooit bent weggeweest. De Indiërs zijn zoals me is verteld, drinken veel water, vragen veel suiker bij hun koffie en thee en als de koffie te koud is krijg je ´m gewoon terug. Maaltijdplateaus worden al in onze handen gedrukt of midden in het gangpad op de vloer gezet voordat we de tijd hebben om ze weer op te halen.  Het is een drukke vlucht maar alles verloopt, godzijdank, goed. De passagiers zijn ook bijzonder dankbaar aan het einde van de vlucht, wat fijn is om te horen.

^^ In een driewieler door Delhi

Ik ben in Delhi!! Mijn jetleg van Nepal is er gelukkig nog en daarom ben ik ondanks het tijdsverschil ’s ochtends al om acht uur wakker. Op naar het ontbijt, waar ik geheel zoals verwacht, als enige van de crew ben… Na het ontbijt loop ik de straat op om wat geld te pinnen en vanaf daar neem ik een tuktuk naar de Lotus Temple. Dward door crazy-traffic-Delhi in een open driewieler… Je moet soms een gokje wagen! Veilig aangekomen bij de tempel loop ik achter de meute aan, trek mijn schoenen uit en loop op blote voeten verder over de autsj..hete stenen! Ik ben de enige blanke en ik ben dus ook de enige die er last van heeft. Half huppelend loop ik verder richting de tempel. Op de hete stenen sta ik ook nog zo’n twintig keer stil om met Indiërs op de foto te gaan, want ze vinden het o zo bijzonder om met een uitheemse op de foto te gaan. De tempel is er voor alle geloven, een onafhankelijke tempel die staat voor eenheid van het volk. Dat verklaart mogelijk ook de drukte… Binnen kan je bidden voor Allah, God of waar je ook in gelooft, of mediteren. Alles kan, als je het maar in stilte doet. Van de tempel neem ik de metro naar Lajpat Nagar, waar een soort markt is. Op het station word ik gewezen op de speciale coupé voor vrouwen en daar binnen is het heerlijk koel en rustig, daar waar het buiten vooral erg heet en druk is. Dit is beter dan met de driewieler door het stinkende verkeer!  Vanaf daar neem ik een riksja naar de markt. Op straat word ik weer overvallen door de drukte en hitte en na een tijdje door de straatjes gelopen te hebben ben ik er klaar mee. Helaas gaat er geen metro terug naar het hotel en ben ik weer gedwongen in een geel-groen racemonster door de stad te scheuren. Ik sluit me aan bij mijn collega’s die inmiddels lekker bij het zwembad zitten, die denken dat ik ook net mijn bed uitkom.

^^ De 24 uur zitten er al snel weer op…

We bestellen ’s avonds een goede bodem voor de terugvlucht die nacht, een heerlijke curry, palak paneer en tikka masala met rijst en naanbrood.
Op de terugreis raak ik in gesprek met twee monniken uit Nepal. Ze leven in het Boeddhistische klooster van Bodhnath, een van de mooie tempels waar we in Nepal hebben rondgelopen. Terwijl ze in Nepal hun mantra’s  hummen, gekleed in rode gewaden, zittend op de grond van het klooster en er verder geen contact is met de bezoekers van het klooster, is het bijzonder om aan boord een tijdje met ze te praten en te merken hoe wereldwijs ze zijn en hoe fantastisch hun Engels is. Daarnaast vragen opvallend veel passagiers om een pilletje tegen darmklachten (de bekende ‘Delhi-belly’) en bij het ontbijt willen alle vakantiegangers het Westerse ontbijt!  Na een paar weken India zijn ze klaar met spicy potatoes en droge roti rolletjes om de dag mee te beginnen… Ik kan het me na drie weken Nepal helemaal voorstellen!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

(11) Een weekendje weg

Stel je eens voor, een weekendje weg waarbij je meer dan één stad kan bezoeken. Willekeurige prachtsteden in Europa, zoals een dag in Boekarest en een dag in Rome. Of Wenen en Barcelona. Het zou je zo maar kunnen gebeuren tijdens een weekje Europa vliegen. Ik heb deze week mooie ´stops´ in Kopenhagen en Madrid.

Donderdagavond. Aankomst in Kopenhagen. Nadat iedereen is ingecheckt in het hotel neem ik afscheid van mijn drie cabinecollega´s want zij zullen de volgende dag al om half tien ´s ochtends het hotel verlaten. Samen met de vliegers sta ik vrijdag ingepland op een latere vlucht naar Amsterdam. Er is nog een vierde cabinecollega, hij gaat er met nóg weer een latere vlucht ‘uit’ en dus worden we vanaf Kopenhagen opgesplitst in drie crews. De collega’s die kunnen uitslapen willen na een lange dag in het vliegtuig – van Amsterdam naar Manchester en weer terug en door naar Kopenhagen – nog wel even buiten het hotel wat gaan drinken. In Kopenhagen kan dat goed, want ons crewhotel ligt midden in het centrum. Het uniform gaat in de kast en even later loop ik met mijn collega’s door de Deense hoofdstad. We zien een gezellige Ierse pub maar even verderop is ook een soort bar en we denken dat het daar gezelliger is. Zodra de eerste biertjes op de bar verschijnen, horen we ergens een paar gitaren scheuren… “het lijkt wel alsof er live gespeeld wordt”… en vervolgens worstelen we ons door de menigte naar voren. Het spandoek achter de band laat ons weten dat we hier bij de Deense coverband ‘Kings of Rock’ staan, die ons nog heel wat uurtjes in deze bar weet te houden. ‘Even één drankje drinken’ met je collega´s en uiteindelijk geheel onverwacht een nacht op stap in Kopenhagen! Wil je weten wie de Kings of Rock zijn, bekijk dan dit filmpje eens!  Kings of Rock compilatie

Na een korte nachtrust kan ik nog nét een bakje yoghurt met muesli en wat fruit van het ontbijtbuffet  halen. Aan een tafeltje zit ook één van de andere collega’s met kleine oogjes aan een kopje thee. Het is buiten prachtig weer en er wordt voorgesteld om even de sta in te lopen en een terrasje te pakken.  Even later zitten we met z’n drieën op een terrasje voor de kleurrijke oude huizen aan de Nyhavn en ach, omdat we er toch zijn besluiten we om Kopenhagen ook vanaf het water te ontdekken. Gezellig in een bootje, varen we langs de belangrijkste bezienswaardigheden van deze sfeervolle en knusse stad! Ik zou het bijna vergeten, maar als ik tegen het eind van de middag mijn uniform weer uit de kast trek besef ik me dat ik ‘aan het werk’ ben….


In Amsterdam gaan we als crew allemaal een andere kant op. De cabine collega’s gaan naar Bergen, de vliegers naar Istanbul en ik naar Madrid. Ik moet me haasten om op tijd bij de volgende gate te zijn en even later vliegen we in tweeënhalf uur richting het zuiden.

Vrijdagavond. Aankomst in Madrid. Bedtijd! Het is al ruim na middernacht als we in het hotel aankomen, later dan gepland vanwege wat extra ´papierwerk´ na de vlucht. Aan het ontbijt zie ik mijn collega´s, maar ieder van ons heeft een eigen plan. De één gaat even shoppen, de ander duikt zijn bed weer in of besluit van het zonnetje te gaan genieten op een terras. De collega’s vertrekken aan het eind van de middag weer naar Amsterdam en ik heb een megamazzelstop want ik vertrek pas zondagochtend weer richting Amsterdam.

Madrid city map
Bij de receptie haal ik een kaart van de stad. Het hotel is vlakbij het grote park van Madrid, het Parque del Buen Retiro en ik besluit hier mijn dag te beginnen. Ik wandel door de poorten en bevind me al snel midden tussen de lavendelplanten en laurierbomen. En tussen de Madrilenen. Het is zaterdag en het is druk in het park, maar toch heerst er een heel ontspannen en gemoedelijk sfeertje! Er zit een man op een bankje, hij is verzonken in zijn boek. Een jong stel ligt romantisch in het gras. Grote families picknicken onder de bomen. Een oude man speelt viool. Het Retiro is in de zomer een plek waar je zeker naartoe moet. Heb je de tijd, vul dan een picknickmand met lekker eten en een flesje wijn, of neem een boek mee het park in. Héérlijk! Ik loop gauw verder want er is nog genoeg te zien! Ik bevind me even later in het ´sports en fun´ deel van het park, waar rolschaatsers hun kunsten vertonen of zichzelf met volledige bescherming al stuntelend staande proberen te houden. Fitnesstoestellen worden bezet door gespierde mannen met ontbloot bovenlijf en om me heen rennen hardlopers af en aan, een groepje huisvrouwen ‘Tai Chi’t er lustig op los. Ik laat het Madrileense Vondelpark achter me en kom terecht op een boekenmarktje. Er heerst overal een gezellige sfeer en ik kijk mijn ogen uit. Jong en oud struinen hier wat rond, af en toe komt er nog een hardloper voorbij die net uit het park komt. Mijn volgende doel is het Reina Sofia museum. Voor zes euro mag je de hele dag het museum in en ik verbaas me over de lage entree. Ik begin bij de expositie van Coleman. Ik loop heerlijk rustig alleen de trappen af, de kelder in waar het lekker koel is. Steeds wat harder hoor ik vreemde klanken uit de kelder komen. Bam…bam…bam…  Brrrr. Loop ik nog steeds alleen? Shit….ja…er is hier niemand anders. Ik voel me een beetje onbehaaglijk. Het daglicht verdwijnt naarmate ik verder de kelder inloop. Verderop zie ik twee mensen, de bewakers van de expositie. Gelukkig…ik ben niet meer alleen. Ik moet door een donkere deuropening een ruimte in en wil en kan niet verder. Het is er donker en eng. Ik hoor het geluid van een ratelende en zoemende filmprojector en hoor nog steeds de dreigende klanken. Ik zie dat het verderop lager is. Waar zit de trap? Millimeter voor millimeter beweeg ik naar voren…mijn handen voor me uitgestoken, omdat ik bang ben dat er iets of iemand voor me is zonder dat ik het zie. Ik word gek, waar zit die trap? Ik schuifel langzaamaan naar voren, en weer terug richting de deuropening. “Tengo un poco miedo” zeg ik lachend tegen de bewakers en ik wil weglopen. Ik word beleefd uitgelachen maar ze bieden aan met me mee naar binnen te lopen, de donkere kamer in. Weer zie ik niks. Weer handen voor me uit. Hersenspinsels die me enorm dwarszitten. Wat doe ik hier? Ik kijk naar een groot wit doek. De film, daar gaat het om. Ik zie een bokser. De bewakers staan nog steeds naast me. Ik excuseer me en draai me om. Weg hier. Als ik even later opgelucht maar nog steeds met de rillingen door mijn lijf de trappen oploop lees ik over deze expositie. “Through his use of audiovisual media, Coleman (Ireland, 1941) situates the subject at the centre of his work inviting the viewer to consider how interpretation shapes our understanding of what we see. “

De daarop volgende uren loop langs de werken van Goya, Picasso en Dalí en vele andere Spaanse  kunstwerken. Het meeste indruk maakt het enorme doek ‘Guernica’ van Picasso, met daarop de chaos en angst van de explosie en het bombardement in Guernica.  In de aangrenzende ruimte zie ik alle voorstudies en schetsen van dit omstreden schilderij en ik vind het prachtig om dit in het echt te mogen zien!

Buiten heeft zich inmiddels een gigantische rij gevormd. Van andere museumbezoekers begrijp ik dat dit is omdat het museum vanaf half drie gratis toegankelijk is. Pfff, voor zes euro heb ik mooi rustig langs de prachtige werken kunnen lopen!  Om vier uur heb ik het wel gezien, maar dat betekent niet dat is alles heb kunnen zien. Wat is het hier groot! Terug loop ik nog langs het Prado en Thyssen Bornemisza maar ik kan echt geen kunst meer zien! Een uurtje later ben ik weer in het hotel en daar tref ik twee (nieuwe) collega’s met wie ik een hapje ga eten op Sol, het grote centrale plein van Madrid. We ploffen neer op een klein terrasje in een leuk zijstraatje en bestellen verschillende lekkere tapas! Mmmm! Heerlijke ham, inktvisringen, gebakken ansjovisjes en lekkere broodjes. Wat een topdag! Via Calle Mayor en de Gran Via lopen we terug. Onderweg schiet ik nog even een charcuteria in waar de hammen prachtig boven de toonbank pronken en ik sla wat Pata Negra en andere Spaanse vleesspecialiteiten in voor thuis.  Terug op de hotelkamer laat ik het bad vollopen en laat ik mijn lichaam bijkomen van de vele kilometers én indrukken van deze fantastische dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zondagochtend. Al weer vroeg terug in Amsterdam. Het ‘weekendje weg’ zit erop, alhoewel… Een paar uur later ben ik met Wouter in de wereldstad Duiven voor een gezellige lunch met mijn schoonfamilie.

Maandagochtend. “Spreek ik met de wegenwacht?” 3:30 uur rijd ik van huis weg, over een verlaten snelweg richting Schiphol voor een op-en-neertje Oslo. Totdat ik vlak voor Schiphol stil kom te staan en de auto niet verder wil… Met de wegenwacht rijd ik naar de garage in Badhoevedorp en een uur later rijd ik weer op P40, de personeelsparkeerplaats. Ondanks dat ik mijn vlucht nog kan halen heeft Crew Control toch besloten iemand anders voor mijn vlucht op te roepen en dus wissel ik van dienst. Kim mijn vlucht, en ik haar reservedienst!  Ik word niet opgeroepen en mag om 13:00 uur weer richting huis.

(9) Slaapmutsen

Ik pak nog wat laatste spulletjes in mijn koffer en dan ben ik klaar voor de driedaagse reis naar Koeweit. Niet bepaald een bestemming om te overwegen voor een zomervakantie, maar toch heb ik er zin in want 24 uur in Koeweit is heerlijk! We slapen er in een fijn hotel, er is een mooie sportschool en een fijn zwembad, je kan er lekker eten en de zon schijnt volop! Op de ‘Weer-App’ bekijk ik nog even het laatste weerbericht en ik zie dat het inderdaad zonnig zal zijn met een temperatuur van 45 graden.

Dag 1 AMS KWI
_______________________________________

Dag 2 KWI
_______________________________________

Dag 3 KWI DMM AMS

Het is kort vliegen, in 5 uur en 15 minuten rechtstreeks van Amsterdam naar Koeweit-Stad en er is slechts een uurtje tijdsverschil. Ook twee voordelen van deze bestemming! Om tien uur ’s avonds lokale tijd komen we aan in het hotel en ik verheug me erop om het uniform om te wisselen voor wat koele en zomerse kleding.

De purser schudt zijn hoofd, hij heeft zijn kamersleutel in zijn hand en gaat niet borrelen. Ook twee andere collega’s staan al bij de lift om naar hun kamer te gaan. Ik sta nog met mijn zuurstokroze welkomstcocktail in mijn hand te kletsen met een collega en ondertussen wisselen we van kamer. Zij mijn rokerskamer en ik haar ‘rookvrije’ kamer. Als dat geregeld is verdwijnt ook zij naar haar kamer.

“Gaat er nog íemand een drankje drinken?” Ik kijk naar mijn collega’s die eveneens nog met halfvolle glaasjes Jip&Janneke aardbeien-met-spa-rood cocktail staan en zie een collega haar schouders ophalen. Het is niet anders, zegt ze.

Ohhhh natuurlijk wordt er niet geborreld! We zijn in Koeweit. Hier leven ze volgens de islamitische wetten en daarom wordt er in heel Koeweit geen alcohol geschonken. En daarom (?) verdwijnt de hele crew richting de kamers. Van slaapmutsje naar slaapmutsen. 🙂 Maar… Waarom geen cola-light of verse fruitshake met elkaar drinken, lekker buiten zitten terwijl het nog zo’n 30 graden is. In plaats daarvan gaan we allemaal richting onze kamers, waar de airco volop draait en het zo koud is dat ik (nadat ik gelijk de airco uitzet) eerst een lekkere warme douche neem en vervolgens een flinke kop thee zet.

Het benauwt me een beetje om direct na de vlucht alweer binnen te zitten, in een vreemde hotelkamer. Met de gordijnen gesloten want het is al donker buiten. Ik denk aan Bangkok. Als ik daar nu was dan zou ik me omkleden en de straat opgaan, lekker op een terrasje zitten, een massage nemen, de sfeer proeven! Maar ik ben in Koeweit, het is al laat en wat moet ik hier op straat doen?

Ligt het aan de bemanning? Ligt het aan de bestemming? Of toch vooral aan het gebrek aan alcohol? Een biertje of wijntje, gezelligheid, even lekker ontspannen na de vlucht. Het maakt vrolijker, losser en na één of twee glaasjes praat je makkelijker met elkaar. Het zijn de positieve eigenschappen van alcohol en eigenlijk is het niet gek dat alcohol en een crewborrel hand in hand gaan. Je zit tenslotte in een vreemd land, in een vreemde stad, met vreemde mensen…en als je daarbij een klein beetje geholpen kan worden dan is dat mooi meegenomen.

Geen alcohol = geen crewborrel? Ik denk dat het ook deels aan de crew zal liggen en tegelijk zal ik ook niet ontkennen dat een lekker drankje de sfeer en gezelligheid altijd wel ten goede komt. Ik weet in ieder geval -na vijf jaar vliegen- zeker, dat als hier een lekkere koude Sauvignon Blanc voor ons had klaargestaan dat er zeker mensen op de borrel waren verschenen!

Volgende week zit ik reserve…
Ik ben heel benieuwd óf en waar ik naar toe mag vliegen!

(6) 24 uur in Tel Aviv

Onregelmatige werktijden horen bij het vliegende bestaan en ondanks dat ik er weinig last van heb, kan ik na vijf jaar vliegen wel zeggen dat ik late schema’s toch beter kan waarderen dan vroege. De vlucht naar Tel Aviv vertrekt pas om half tien ’s avonds en ik heb dus eigenlijk nog een hele dag vrij. Uitslapen, sporten, boodschapjes halen, wasje doen, flight safety leren (er komt weer een recurrent aan), blouses strijken, koffer inpakken,…  En beginnen aan de werkdag terwijl half Nederland met een kop koffie naar het journaal van 20.00 uur kijkt.

In het bemanningencentrum is het nog behoorlijk druk en ik ben niet de enige die nog een werkdag voor de boeg heeft. Nadat ik ben aangemeld voor de vlucht neem ik de roltrap naar de eerste verdieping, waar alle collega´s die nog moeten vliegen zich verzamelen. Ik hoor mijn naam en zie een oud klasgenoot van de havo die inmiddels ook al weer twee jaar vliegt. “Hee! Ga je toevallig ook naar Tel Aviv?” Helaas niet, maar we kletsen even gezellig bij op de rode banken in het crew centrum. Daarna zie ik nog twee bekenden, die wel naar Tel Aviv gaan vanavond. In de briefing kom ik er achter dat ik zelfs met drie van de acht collega’s al eerder gevlogen heb en ondanks dat we niet meer weten wat of wanneer we eerder samengewerkt hebben herinner ik me dat het gezellig was. Eén van deze collega’s komt bijna wekelijks in Tel Aviv en kan ons goed bijpraten over de beste werkmethode op deze vlucht met speciale ‘gebruiksaanwijzing’.

Europavliegtuig met een ICA service
De vlucht wordt namelijk uitgevoerd met een Boeing 737-900, een narrow-body vliegtuig met één gangpad en drie stoelen aan beide kanten van het gangpad. Hiermee wordt voornamelijk op Europese bestemmingen gevlogen, waarbij de service uit een broodje of snackje en een drankje bestaat. De service op Tel Aviv bestaat uit een complete warme maaltijd inclusief salade, toastjes, kaasje en een dessert. Daarnaast bestaat de cabinebemanning uit 6 collega´s, in plaats van 3 tot 5 op Europese bestemmingen en omdat het aantal crewseats op de 737-900 blijft steken op vijf zit één collega in de cabine (op een passagiersstoel) of op de jumpseat in de cockpit. Meer service, meer collega´s en hetzelfde ´kleine´ vliegtuig, dat zorgt bij een slechte organisatie voor chaos! Door de tips van onze ervaren collega en een heel gezellige samenwerking verloopt de vlucht meer dan fantastisch.

Achterin het vliegtuig leer ik mijn collega beter kennen, terwijl we twee karren met vis en pasta maaltijden vullen. Ze is begin 30, heeft aardrijkskunde gestudeerd en al een tijdje voor de klas gestaan. Het is altijd leuk om op zo’n 10 km hoogte wat meer van elkaar te weten te komen. Maargoed, terwijl wij de karren vullen en wat levensweetjes uitwisselen zijn twee andere collega´s hot towels en speciale (kosjer) maaltijden aan het uitdelen. Niemand loopt elkaar in de weg en uiteindelijk zijn we op hetzelfde moment klaar om de twee volle karren het gangpad in te rijden. Om te voorkomen dat we per ongeluk een gewone maaltijd aan een (orthodox) Joodse passagier aanbieden worden de kosjer maaltijden eerst uitgedeeld. Deze maaltijden zijn niet standaard aan boord, passagiers moeten deze optie zelf al bij het boeken van hun ticket doorgeven.

Met zes cabinecollega´s hebben we meer crew dan volgens de wet noodzakelijk is en daarom mogen we om en om tijdens de start en landing in de cockpit. Terwijl de andere collega´s de cabine klaarmaken voor de landing zit ik op de jumpseat in de cockpit en geniet van het uitzicht. Gaandeweg wordt besloten dat voor degenen die nog willen, er een borrel zal plaatsvinden in Tel Aviv.

Late night borrel
Om kwart voor drie komen we aan bij het hotel en nog geen half uur later staan we met vier man beneden om ergens wat te gaan drinken. Van onze ervaren collega horen we dat er een 24-uurs bar is aan de boulevard en dus krijgt de taxichauffeur de opdracht om deze bar te vinden. De bar is inderdaad open maar op de barman na is er niemand te bekennen. We zijn hoe dan ook welkom, de heaters in de strandtent gaan aan (best fris ’s nachts) en vier koude biertjes verschijnen op tafel. Proost!

Het ontbijt missen is in Tel Aviv niet erg, want omdat we zo laat aankomen is er geregeld dat we een continentaal ontbijtje op onze kamer kunnen laten bezorgen of dit beneden in de lobby kunnen bestellen. Alsnog een goed ‘begin’ van de dag en daarna richting strand om even een paar uurtjes van de zon te genieten!

met de crew eten in Tel Aviv

afb: Suzana

Om zes uur is er afgesproken om gezamenlijk wat te gaan eten en met vijf collega’s lopen we door de wijk Neve Tzedek, het eerste buurtje buiten de muren van het oude Jaffa waar veel kunstenaars wonen. We lopen door smalle steegjes langs kleurrijke huisjes en vinden het leuke restaurantje Suzana.


Van dromenland naar vliegtuig
Een gezellige borrel en een dagje strand verdien je natuurlijk niet zomaar. Er staat die nacht weer een terugvlucht op het programma en in Tel Aviv ontvangen wij een meelijwekkende callingtijd om 0:45 uur, Nederlandse tijd (1:45 uur lokaal). Dat is voor niemand leuk denk ik! Terwijl ik nog droom dat iemand onze besteklade thuis helemaal anders ingedeeld heeft, komt er een tokkelend geluid uit mijn telefoon. Vreemd, want mijn telefoon zet ik altijd 10 minuten na de wake-up call van het hotel. Ik bel versuft de receptie, en vraag of onze calling al is geweest of dat de tijd is veranderd. De dame antwoord dat we inderdaad pas om 2:20 uur calling hebben en ik draai me nog een keertje om. Het kan zijn dat het vliegtuig te laat in Tel Aviv aankomt waardoor wij ons ook iets later op de luchthaven mogen melden dan standaard. Tien minuten later word ik weer gebeld, met een excuus en de melding dat de callingtijd toch 1:45 is, en dat we standaard om 2:45 zullen worden opgehaald. Bleghhh, wat jammer…want naast een kwartiertje langer snoozen moet ik nu ook nog haasten.

Ergens tussen Tel Aviv en Amsterdam loop ik door de cabine en voor me zie ik een man half in het gangpad staan. Hij heeft zwarte banden om zijn armen gebonden en een zwart doosje op zijn arm en voorhoofd. Mijn stresshormonen worden ogenblikkelijk afgescheiden, mijn hartritme versnelt en ik trek wit weg.

Op internet heb ik even een plaatje opgezocht:

Gelijktijdig kom ik weer met beide benen op de grond, dit is een vlucht uit Tel Aviv en we hebben veel Joodse passagiers aan boord. Door de vermoeidheid ben je niet altijd even scherp en deze passagier deed mij een seconde aan heel andere geloofsovertuigingen denken. Thuis zoek ik nog even wat extra informatie over deze zwarte ‘gebedsriemen’ en lees dat deze horen bij het doordeweekse ochtendgebed (sjachariet) en dat de zwarte doosjes Bijbelse teksten op perkament bevatten.

Om half twaalf ben ik weer thuis en in mijn eigen bedje haal ik nog even een uurtje verloren slaap in!

(5) Hartverwamend Tanzania + waar een stewardess geen parfum voor mee heeft

De vlucht naar Tanzania is anders dan ik me had voorgesteld. Ik vlieg inmiddels ruim vijf jaar en ben al op divers Afrikaans grondgebied geweest, van Nigeria naar Oeganda, Zuid-Afrika en Kenia. En vandaag vlieg ik voor het eerst naar Tanzania in Oost-Afrika.

Iets na tienen in de ochtend vertrekken we zaterdag met de airbus A330-200 richting de eerste bestemming van die dag: Kilimanjaro. Acht uur en drie kwartier duurt de vlucht, dat is ruim twee uur langer dan de vlucht naar Lagos waar ik vorige week nog was. Daar bovenop komt nog de transit-stop en de vlucht van Kilimanjaro naar Dar es Salaam waar we om negen uur ’s avonds landen. Als alle 240 passagiers van boord zijn halen we onze koffers, stappen in de crewbus en komen rond tien uur ‘s avonds aan in het hotel. En dat had ik me vanochtend toen ik van huis ging niet bedacht! Tussen van huis wegrijden en in het hotel aankomen zit in mijn geval 16 uur, terwijl ik uitging van een uurtje of 11, 12 maximaal.

Safarigangers en ontwikkelingswerkers
Maar waarover ik me ook verbaasde die dag waren de passagiers. Op vluchten naar de eerder genoemde Afrikaanse bestemmingen is het merendeel van de passagiers van Afrikaanse afkomst en zie ik vrouwen in kleurrijke jurken die mooi contrasteren bij hun donkere huid, mannen in gekleurde gewaden, baby’tjes in draagzakken op de rug van hun moeder, grote hutkoffers vol weet-niet-wat. Vandaag zag het er ietsje anders uit. Safarihoedjes, mannen met gele afritsbroeken en vrouwen in rode broeken met wijde pijpen. Blanke huiden, grijze haren en Gandhi brillen domineren het beeld aan boord.

Ik hoef niet te twijfelen of ik wel op de goede vlucht zit, deze passagiers gaan zeker weten naar Afrika! Vakantiegangers op weg naar het Serengeti national park en de Ngorongoro-krater en ontwikkelingswerkers op weg naar hun project. Een heel ander soort passagiers dan waar ik me eerder die dag op had voorbereid.

De cateraar zat waarschijnlijk op dezelfde golflengte als ik, want de maaltijdkeus bestond uit vis of vegetarisch. Afrikanen houden wel van een visje, maar laten we nou vooral heel veel westerlingen aan boord hebben die massaal voor de vegetarische pasta kiezen. Would you like fish with rice or vegetarian pasta? Iedereen kiest veggie en om nog keus te houden verander ik van woordkeus. Would you like pasta or “white fish in Thai curry sauce”. Ik zou zelf dan wel zin in de vis krijgen maar de passagiers zijn niet gek… Ze vragen massaal “What comes with the pasta?” en ik probeer mijn antwoord zo simpel mogelijk te houden: some spinach, it’s vegetarian. Dan heb je toch zin in die vis! Maar nee…Pasta it is. Al snel zijn we door de pasta heen en krijgen de passagiers die nog geen maaltijd hebben ongewenst vis op het menu. We schrijven een brief aan de cateraar die hopelijk de volgende keer ‘gewoon’ voor kip en pasta kiest op deze bestemming!

Zoals al gemeld is het al laat en pikkedonker als we aankomen in Tanzania. In het hotel sluiten we de dag af met een koud drankje op het terras buiten. De temperatuur is nog ergens rond de 25 graden maar desondanks trek ik een lange broek en shirtje met lange mouwen aan, en de onbedekte lichaamsdelen smeer ik in met een laagje naar citroen ruikende DEET. Misschien licht overdreven want er is geen mug te zien, maar het voelt wel lekker veilig zo.

Zondag in Tanzania begin ik de dag met een verse kokosnoot en wat verse vruchten. Wat een luxe om zo aan te kunnen schuiven, en gezellig met collega’s te ontbijten. Hier in het hotel zou je vergeten dat je je in een derdewereldland begeeft en eigenlijk wil ik nog wel even wat van de omgeving zien. Na het ontbijt loop ik samen met een collega de straat op, er zou ergens een marktje om de hoek zijn maar na een uur wandelen denken we die niet meer tegen te komen. We lopen lekker door en verbazen ons over het groen langs de kant van de weg. Ik heb het gevoel in een botanische tuin te wandelen, waarbij er zo af en toe een knetterend brommertje of bajajis (soort tuktuk) voorbij scheurt.

Jambo, Mambo!
Iedereen op straat groet ons met een glimlach en roept ‘Jambo’ of ‘Mambo’. We glimlachen, en roepen ook vrolijk Jambo terug. Een enkeling zegt Karibu, `Welkom` in het Swahili. Ook dan lijkt Jambo! mij een prima antwoord. We proberen het verschil tussen Jambo en Mambo te achterhalen maar komen er zelf niet uit. We vragen het de ober bij het Sea Cliff Court, een hotel waar we even bijkomen en afkoelen met een ijskoude koffie onder een parasolletje. Mambo betekent dus ook wel zoiets als “what’s up?”. Wil je echt cool zijn dan antwoord je met ‘Poa’ of ‘Fresh!’, maar helaas vertelt onze vriend de ober dit er niet bij. Dit horen we pas op de terugreis aan boord van de purser die een studie Swahili aan het volgen is. Onthouden voor de volgende trip!

Helaas kan je op een 24-uurs stop geen goed beeld van een land krijgen, maar wat ik er van gezien heb is vooral mooi. Ik voelde me volkomen veilig op straat, mensen tonen je een warme glimlach, de gebouwen zijn goed onderhouden en alles ziet er netjes uit. Terug in het hotel duik ik gelijk het zwembad in, hopend hier wat verkoeling te vinden. Ik kom er bedrogen uit want het water had minstens de buitentemperatuur aangenomen en ik vind het geen succes. Inmiddels is iemand van het hotel al een bedje met handdoek voor me aan het klaarzetten op de plek waar ik mijn tas had neergelegd, naast een paar collega´s. Met een vriendelijke glimlach toont hij me een mooi plekje in de schaduw. Wow…ik ben wederom verrast door deze vriendelijke (en pro-actieve) service!

Terug naar Amsterdam
Om acht uur ’s avonds is het alweer ‘calling’ tijd. Voorslapen is me niet gelukt maar ik heb nog wel even twee uurtjes kunnen rusten met een boek en een lekker muziekje op mijn telefoon. De terugvlucht gaat rechtstreeks van Dar es Salaam terug naar Amsterdam en daardoor duurt deze ‘maar’ zo’n 9 uur en een kwartier. In de businessclass raak ik aan de praat met een vijftal dames die in Dar es Salaam wonen. Deze vrouwen hebben het goed, dat zie je aan alles, maar ook deze vrouwen hebben zo’n vriendelijke en hartverwarmende instelling dat ik er helemaal blij van word.

Nare luchtjes
Ik word verderop in het vliegtuig aangesproken door een man. Zijn achterbuurman heeft zweetvoeten en hij vindt de lucht niet te harden. Tja…wat doe je dan? Ik ruik inderdaad zweetvoeten en weet ook wie het veroorzaakt, maar daarnaast ruik ik ook her en der andere onprettige transpiratiegeuren. Niet gek als je je bedenkt dat het behoorlijk heet was op de luchthaven in Tanzania. Moet ik de passagier vragen zijn schoenen aan te doen? Dan hebben we nog steeds last van andere zweetluchtjes. Of kan ik de man die er last van heeft een andere stoel aanbieden? We hebben amper open stoelen dus dat laatste wordt lastig. Ook hierover communiceren is lastig want als ik met het ‘slachtoffer’ op 14A praat hoort en ziet ook de ‘veroordeelde’ op 15A wat ik zeg en doe. Fluisterend wordt me gevraagd of ik geen parfum bij me heb waarmee ik kan sprayen. Een stewardess zonder parfum bestaat niet dus ik zeg hem dat ik zijn vraag begrijp, maar vraag ook of hij begrijpt dat ik daar niet aan kan gaan beginnen. Alsof hij zich door mijn antwoord niet serieus genomen voelt zegt hij dat zijn buurman ook getuige is van de zweetvoeten. Alsof ik het zelf niet ruik! Ik geef de man nogmaals gelijk, het ruikt niet prettig. Ik zal een wc-verfrisser halen en deze stiekem sprayen. Hopelijk is het onderwerp nu klaar want ik vind het lastig hierover uitgebreid te praten terwijl er zo’n 50 cm afstand is tussen het ‘slachtoffer’ en de ‘veroordeelde’. Uiteindelijk is het voor de man nog niet goed en besluit hij demonstratief met een naar lavendel ruikende hot towel over zijn neus te gaan zitten. Ik hoop dat deze passagier voortaan een privé vlucht kan betalen, zodat hij kan voorkomen tussen de nare luchtjes in een vol vliegtuig met 240 passagiers te moeten zitten.

Verder zit er een vrouw aan boord waarbij er steeds een paar tranen over haar wangen rollen. Ze heeft twee weken in een weeshuis meegeholpen en is in die korte tijd geraakt door wat ze gezien heeft en weer heeft moeten achterlaten. Andere passagiers vertellen over hun bijzondere safari. Er zijn veel verhalen, maar na een paar uur vliegen liggen de meeste passagiers te slapen in hun stoel. De nacht is aangebroken en de lichten gaan uit… Om zeven uur landen we weer op Schiphol en zo´n twee uur later is het voor mij dan ook eindelijk bedtijd. Terwijl iedereen op maandagochtend zijn bed weer uit moet na het weekend, kruip ik er lekker in!