(13) Cabin crew, arm the slides

“Cabin crew, arm the slides”. Het is 13.40 uur als we dit commando van de cockpit krijgen. Hierna bevestigen we de (evacuatie)glijbanen zodat deze  automatisch zullen opblazen wanneer we de deuren openen in een noodsituatie. Als alle deuren ‘ge-armd’ zijn taxiën we richting de vertrekbaan.

Drie minuten later krijgen we een telefoontje van de cockpit. Er is een technisch probleem en we zullen terugtaxiën naar de gate. Om 13.45 uur krijgen we het commando “Cabin crew, disarm the slides” en op dat moment ontkoppelen wij alle escape slides weer, zodat de deuren geopend kunnen worden zonder dat de slides zullen opblazen.

Als een slide onnodig opblaast kunnen er levensgevaarlijke situaties ontstaan.. De glijbaan klapt met groot geweld open en blaast razendsnel op, waardoor personen die in het vliegtuig of in de gate staan gevaar lopen. Daarnaast is het een dure grap, want de slide zal hersteld moeten worden voordat het vliegtuig weer de lucht in kan.

afb: slide opgeblazen aan boord (www.google.com)

Deze commando’s moeten dus heel nauwkeurig worden opgevolgd en daarom zitten er meerdere (dubbel)checks in de procedure. Je voert de actie bij je eigen deur uit maar controleert ook altijd je collega’s deur. Nadat je dat gedaan hebt geef je aan de purser door dat de slides ‘armed’ (vertrek van de gate) ofwel ‘disarmed’ (aankomst aan de gate) zijn en in het laatste geval zal de cockpit daarna het commando geven dat de deuren geopend mogen worden. Daarnaast is er op Europese vluchten nog een ‘strap indicator’, een oranje band die aangeeft of de slides geactiveerd zijn of niet.  Een oranje strap voor het raam in de deur betekent: de slide is gekoppeld. Geen oranje strap betekent dat de deur veilig geopend kan worden, een indicator voor bijvoorbeeld het grondpersoneel of de schoonmakers die de deur vanaf de buitenkant openen.  Als zij de oranje band voor het raam zien dan zullen ze de deur niet openen omdat de slide dan nog geactiveerd is.

Uiteindelijk staan wij om kwart voor twee weer aan de gate, alle slides zijn veilig ontkoppeld en de techneut komt aan boord. Er is een probleem ontstaan na het losmaken van de pushback truck, de wagen die het vliegtuig wegduwt van de gate. Deze truck zit aan het neuswiel van het vliegtuig bevestigd en na het ontkoppelen van de truck ging het systeem niet meer dicht.

Terwijl de techneut bezig is worden de passagiers op de hoogte gesteld van het probleem. Als wij door de cabine lopen worden we door een aantal passagiers angstvallig benaderd, omdat ze niet begrijpen wat er aan de hand is. Un pequeño problema con una puerta, no ehh, cerrar la puerta. Ik maak met mijn vingers een gebaar voor ‘iets heel kleins’. No es el motor. Ik vraag of het ok is…”si, si.. thank you very much”. Leuk dat ik hun probeer in het Spaans iets uit te leggen en ze mij op hun beste Engels bedanken.

Kosmopolieten op de achterste rij

Tijdens het wachten raak ik in gesprek met twee passagiers op de laatste rij. Ze zijn heel erg moe want ze komen al helemaal vanaf Sao Paolo gevlogen. Hij is Braziliaans, zij Spaans. Wat is hun thuis? vraag ik me af. Zijn antwoord is Sydney. Wow! Ik had gedacht aan Spanje of Brazilië, maar niet aan Australië. Vervolgens vertelt hij dat ze elkaar hebben ontmoet in  Hongkong! Wat een wereldburgers! Nu ben ik nieuwsgierig geworden, hoe komen ze in Sydney terecht…wat hebben ze in Hongkong gedaan? We raken in gesprek, hij vertelt over zijn werk, over China en over Australië. Ze hebben nu vakantie en gaan op familiebezoek,  eerst in Brazilië en nu in Spanje.  Verder praten over hun leven gaat helaas niet want het probleem is opgelost en we gaan weer vertrekken. “Cabin crew, arm the slides!”

We serveren ruim honderd passagiers een broodje, sap, wijn, koffie, thee, koekjes en waar nodig een paracetamolletje. En daarna kunnen we zelf op naar de tapas in Madrid!!

Advertenties

(12) De magie van Rome

Vorige week stond er een Europa week op het programma. Rome, Manchester, Zurich en Oslo, verdeeld over vier werkdagen.  In plaats van Italianen, Engelsen, Zwitsers en Noren …vooral opvallend veel groepen met Chinezen en Japanners aan boord!

Terwijl de regen momenteel buiten tegen de ramen tikt denk ik terug aan het Campo dei Fiori plein in Rome. Een prachtig plein vol met mensen en cafés, overal drukte en gezelligheid. Een prima plek om de werkdag af te sluiten. Terwijl de olijfjes op tafel komen zitten we nog met onze neus in de wijnkaart bij een van de vele winebars. Mooie wijnen per glas te bestellen, waaronder de rode ‘amarone della valpolicella’. Te veel om te proberen, te veel keus! Rome, la dolce vita. Zowel overdag maar vooral ook ´s avonds is het er prachtig, door het verlichte pronkerige barok en fascinerende gevels. Een magische stad. Dat gevoel krijg je al zodra je landt op de luchthaven, genaamd ´Rome Fiumicino, Leonardo da Vinci´. Ik ken geen luchthaven met een mooiere naam…

De temperatuur loopt behoorlijk op in Rome. Als ik de volgende dag na het ontbijt de stad in wil lopen is het al zo´n 35 graden en dat kan nog oplopen. Ik verander acuut mijn plan, trek mijn bikini aan en zoek mijn collega’s op bij het zwembad. De poolboy geeft me een handdoek en haalt een klein stukje stof uit een grote boodschappentas. Het lijkt een mini zwembroekje maar als ik beter kijk is het een mooie lycra badmuts! Er wordt hier niet gezwommen zonder badmuts. En dus zit er niets anders op… Alle drie doen we het mutsje over onze haren en zo kunnen we een heerlijk verkoelende duik in het zwembad nemen. Als het over een tijdje wat minder heet is in Rome hoop ik hier nog een keer door de magische straatjes van de stad te kunnen lopen en naar de Sint-Pieter in Vaticaanstad of het colosseum te kunnen kijken. Om vier uur ’s middags is het tijd om weer richting de luchthaven (met de mooie naam!) te gaan, en na een korte stop in Amsterdam vliegen we door naar Manchester. Hier komen we laat aan en dus is het niets meer dan een heerlijk hotelbed en fijn ontbijt, voordat we terugvliegen naar Amsterdam.

Vloeiend Japans
Bij de gate aangekomen voor de vlucht naar Zurich stellen we ons voor aan de gate-agent. Als we horen dat er 74 Japanners aan boord zijn vertelt mijn collega dat het dan wel erg goed uitkomt dat ík vloeiend Japans spreek. “5 jaar gewoond” zegt hij er nog bij. De gate-agent reageert met een kleine glimlach en kijkt vervolgens naar mij. “In Osaka” vul ik aan.  “Het is ook geen toeval hoor, ik doe heel vaak dit soort vluchten.”  Zodra we aan boord mogen knik ik nog een keer naar de gate-agent. Domoo arigatoo, sajoonara. Onderweg naar het vliegtuig lachen we erom, goed op elkaar ingespeeld na twee dagen samen op pad te zijn.

Waar de meeste Nederlanders kippenvel krijgen bij het idee van een groepsreis, vinden Japanners (en Chinezen) het geweldig en reizen ze graag in grote groepen. Inclusief gids met vlaggetje en herkenbare stickers op de kleding van iedereen die tot de groep behoort. Aan boord wordt er vooral kohi en biiru besteld. Japanners zijn dol op koffie maar nog meer op bier, zowel de mannen als vrouwen. Af en toe wordt er een juusu besteld en als ik het niet begrijp dat wijzen ze naar de waterfles.

Vijftig minuten later hebben alle 74 Japanners en zo´n 20 Zwitsers een drankje en snackje gehad en landen we alweer op de luchthaven van Zurich. Domoo arigatoo! Deze week wordt afgesloten met een op en neertje Oslo. Over een week mag ik me weer melden voor een dagje over in het Deense Vejle. Ik ben benieuwd wat ik daar ga doen… Als het weer een beetje meezit komt dat vast goed!

(8) Het vliegrooster, vluchtverzoeken en losklikken

Palatul Parlamentului

Op 23 mei zou ik graag naar Curaçao vliegen, niet alleen omdat het een heerlijke bestemming is maar ook om een vriendinnetje op te zoeken die er stage loopt. Al weken van tevoren zet ik dit vluchtverzoek in ons digitale rooster, ook wel ´het verzoekensysteem´ genoemd.   Met dit systeem is het mogelijk om enigszins te beïnvloeden waar je wanneer naar toe gaat. De 23e is de enige optie voor mij om deze reis aan te vragen, voordat mijn reservedienst op 8 juni a.s. ingaat. Curaçao heeft namelijk een omloop van 4 om 4: vier dagen ‘uit’ en vier dagen ´thuis´ bij een fulltime dienstverband. Omdat ik 50% vlieg geeft deze reis mij 12 dagen vrij (4 om 12), waarvan de laatste dag vrij op 7 juni valt. Gaan de getallen je al duizelen, geen zorgen, als je met dit systeem werkt valt het echt allemaal mee. Waar het op neer komt is dat de vlucht naar Curaçao – op 23 mei – perfect aansluit op mijn reservedienst die op 8 juni begint.

Per week kunnen we meerdere verzoeken doen en daarom vraag ik niet alleen een reis naar Curaçao aan, maar ook vraag ik aan om op 22 mei de laatste dag van mijn reisverlof in te laten gaan, om de kansen te vergroten dat ik op 23 mei weer moet vliegen. Of een verzoek wordt toegewezen hangt af van een heleboel roosterregeltjes maar ook telt het mee hoe vaak je onlangs al een verzoek toegewezen hebt gekregen, alle ruim 9000 cabine collega´s werken namelijk met hetzelfde verzoekensysteem en het is wel zo fijn dat iedereen eerlijke kansen maakt op de gewenste vlucht! Ik had het idee dat mijn verzoeken me toch wel een grote kans op de vlucht naar Curaçao zouden bieden, maar helaas dacht het systeem daar anders over. Curaçao kleurt rood en dat betekent: afgewezen. En het andere verzoek, op 22 mei laatste dag vrij, is ook afgewezen. In plaats daarvan staat er een 3/5 Dar es Salaam (Tanzania) op mijn rooster, ook leuk, maar ik wil graag naar Curaçao!

Er is nog hoop, want ik kan de Dar es Salaam op mijn rooster nog ‘losklikken’ en opnieuw een verzoek doen. Hetzelfde riedeltje dus nog een keer toepassen. Vol spanning wacht ik weer een weekje af, inmiddels zit ik in Ethiopië en zodra de nieuwe roosters binnenkomen spoed ik mij naar de computer in het hotel om te zien wat mijn rooster is. Het is een 3/3 Entebbe (Oeganda) geworden. Het systeem kon mijn verzoeken wederom niet in het rooster passen maar ik heb nog één kans en daarom klik ik ook de Entebbe weg. Bij de derde ronde is mijn hoop eigenlijk wel vervlogen, maar toch ben ik benieuwd naar wat ze voor me in petto hebben! Het is een 4/2 Europa week geworden en die week ziet er zo uit:

Dag 1 AMS ✈ OTP
________________________________________

Dag 2 OTP ✈ AMS ✈ BHX
________________________________________

Dag 3 BHX ✈ AMS ✈ CPH ✈ AMS
________________________________________

Dag 4 AMS ✈ ARN ✈ AMS

Vier bestemmingen, twee nachtstops, twee op-en-neertjes. Drie verschillende vliegtuigtypes: 737-700 / -800 / -900. Zes keer een nieuwe cabinecrew en zes nieuwe cockpit crews. Ongeveer 1000 passagiers en een ontelbare hoeveelheid kopjes koffie, thee en glaasjes fris. Dat allemaal, in slechts vier dagen tijd.

Dag één:
De week begint rustig, met op dag één alleen een vlucht naar Boekarest. Mijn werkdag houdt hier op maar de andere drie cabinecollega’s vliegen zo gelijk terug naar Amsterdam, en in mijn plaats komt een collega die in Boekarest al staat te wachten om mij af te wisselen. Zij aan boord, ik eraf. Ook de cockpitcrew wordt afgewisseld en zo vertrekken we met slechts drie van de zes collega´s naar een prachtig hotel in het centrum van Boekarest, waar mijn kamer uitzicht heeft op het voormalig privépaleis van de Ceaușescu’s.  Terwijl we nog op onze kamersleutels wachten komen we de purser van de nieuwe bemanning tegen die ons vertelt dat ze gezamenlijk wat gaan eten bij de Italiaan in het hotel. De andere crew is al eerder die dag in Boekarest aangekomen en heeft ´s middags al van het mooie weer in de stad kunnen genieten. Een kwartiertje later hebben wij ook het uniform verwisseld voor onze gewone kleren en staan we fris en fruitig in de lobby, om gezellig wat te gaan eten met de andere crew. Vreemd genoeg zit er nog een cockpit bemanning in het hotel die een 24-uur stop heeft en zodoende zitten we met acht man aan tafel, uitzonderlijk veel voor een Europa-crew!

Dag twee:
Dat ‘vliegen’ niet gelijk staat aan ‘vakantie’ wordt die nacht zeer duidelijk, als om 3:40 uur mijn wekker gaat. Gevoelsmatig nog maar net in slaap is het alweer tijd om op te staan en aan de werkdag te beginnen. Behalve tijdens het ritje van de luchthaven naar het hotel, en het uitzicht op het paleis, heb ik dit keer niets van deze stad meegekregen. In de strakke, moderne badkamer gaan langzaamaan mijn ogen open, de vergrootspiegel aan de wand is te confronterend en mag deze ochtend dienst doen als extra handdoekrekje. Wat alles weer goed maakt is het ontbijtje dat, ondanks veel te vroeg, al weer voor ons klaarstaat. Ook fijn is de crewbus met chauffeur die ons voor het hotel oppikt en ons rechtstreeks naar de luchthaven brengt. Eigenlijk hoeven we nog even nergens aan te denken…wat een luxe. Om iets over vijf in de ochtend melden we ons op de luchthaven en een uur later vliegen we weer richting Amsterdam. De kop is eraf en mijn eindeloze gegaap is eindelijk gestopt! Op Schiphol neem ik afscheid van de gehele crew om vervolgens mijn weg voort te zetten richting gate D5, waar om 10:15 uur vanochtend mijn volgende vlucht vertrekt: Birmingham. Tijdens de take-off zit ik op de extra stoel in de cockpit en na een uitgebreide uitleg over het vliegplan, de navigatie en corresponderende schermen en knopjes, staan we op de startbaan en vertrekken we richting de UK. We vliegen al snel tussen de wolken door maar nog steeds heb ik een prachtig uitzicht op Nederland. Als we eenmaal boven alle wolken uit zijn geklommen is het tijd om de cockpit te verlaten en te beginnen aan de service. Na de vlucht blijft een cabine collega aan boord met de cockpit, terwijl ik met drie andere collega´s al vroeg in de middag in Birmingham ben.

De één gaat de stad in, de ander blijft in het hotel en iedereen gaat lekker zijn eigen gang. Nadat ik een tijdje door de stad heb gelopen ben ik rond etenstijd weer terug in het hotel en klop voorzichtig aan bij mijn buurvrouw die samen wat wilde gaan eten. Als we in de lobby staan komt daar net de cockpitcrew binnen die morgenvroeg met ons terugvliegt naar Amsterdam. Ze hebben er al een lange dag opzitten en besluiten gelijk naar hun kamer te gaan. Onder het eten ontdekken het collegaatje en ik waar we elkaar van kennen, want we wisten dat we samen eerder gevlogen hadden. We hebben een jaartje geleden een van de eerste reizen naar Chengdu gemaakt en halen leuke herinneringen op. Terug op mijn kamer lees ik nog even wat …en nog even…totdat ik de laatste pagina van mijn boek heb bereikt…  (Bedankt dat ik ‘m mocht lenen, Maria!) en de klok 22:30 uur aangeeft. Nog vijf uur voordat de wekker gaat…

Extreme hagel in Birmingham, gelukkig is er een overdekte shoppingmall!

Dag drie:
3:35 uur. De wekker! En weer staat er een ontbijtje én een crewbus klaar die ons om half vijf richting de luchthaven rijdt. Om half negen landen we alweer op Schiphol. Ik verlaat deze bemanning (die nog een op-en-neertje Genève op de planning hebben) en ga op zoek naar de nieuwe club voor de vlucht naar Kopenhagen…Ik moet naar D81, een flink stuk lopen omdat ik op de Niet-Schengen pier ben aangekomen en op de Schengen pier weer vertrek. Weer nieuwe collega’s, en dit keer ben ik degene die aan boord blijft terwijl de rest van de crew Kopenhagen ingaat. Met de zoveelste nieuwe crew zal ik die middag weer terugvliegen naar Amsterdam, waar tevens een einde komt aan mijn werkdag. Ik mag naar huis, voor een kort nachtje, want op dag vier staat er nog een supervroege Stockholm op de agenda.

Dag vier:
Een kort nachtje thuis dus, maar wel lekker in mijn eigen bed. De wekker is gezet op 2:15 uur. Het opstaan is niet bepaald grappig, zeker niet omdat (bijna) iedereen al weekend heeft vanwege Hemelvaart!  Dauwtrappen, dat hoor je op een dag als vandaag te doen. Een leuk feestje meepakken. Genieten van het zonnetje. Ik mag dauwvliegen vandaag, en ja, het hoort erbij! Had ik maar de Tanzania of Oeganda moeten laten staan in mijn rooster. 🙂 Het voordeel is wel dat ik in alle rust om drie uur ’s nachts op de A1 richting Schiphol rijd. Net voorbij Apeldoorn, terwijl ik geniet van een lekker muziekje en een monotoon straatbeeld…gebeurt het recht voor me. Een vallende ‘ster’ die een prachtig verlichte streep in de donkere lucht achterlaat. Make my day! In de auto wens ik iedereen vandaag een hele fijne Hemelvaartsdag! En voor mezelf een veilige en goede vlucht zodat ik ´s middags weer op tijd in de auto zit, om ook van mijn weekend te kunnen genieten! –> Dat is gelukt! Ciao!

(4) Tien koeien in Warschau

Een maand geleden zag ik in mijn rooster een sterblok, bestaande uit vijf ster-dagen en vijf dagen reisverlof. Een sterblok zit ‘rooster technisch’ ergens tussen een vlucht en een reservedienst in, je weet dat je moet vliegen en je weet wanneer je vrij bent, maar pas in je rooster van week 2 weet je wat je gaat vliegen. Vluchten worden standaard zo´n vier weken van te voren ingedeeld, bij een sterblok is dat twee weken van tevoren. Dat maakt je flexibeler indeelbaar, op zowel Europese als Intercontinentale vluchten.

Ik was vooral benieuwd wat het zou worden die week! Uiteindelijk bleek het een combinatie van Europa en Afrika te worden: dag 1 Warschau op en neer, dag 2 vrij, dag 3 naar Dar es Salaam (Tanzania) en op dag 5 weer thuis.

Dag 1, donderdag om 8.00 uur in de ochtend.
“Veel plezier in Tanzania”
Half slapend besef ik me dat Wouter in de war is met mijn vluchten, want Tanzania is pas zaterdag. Vandaag heb ik eerst een Washington op en neer, antwoord ik. Wouter is even stil en ik heb door dat er iets niet klopt. Washington? Ik bedoel Warschau…pff…ZzzzZzzz. En ik draai me nog een keer om.

Om iets over twaalf ’s middags ben ik op Schiphol. Ik heb nog een klein uurtje voor ik me moet melden voor de vlucht naar Warschau. Ik hoef geen koffer weg te brengen noch daggeld op te nemen, want het is een op en neertje. Ik loop nog even over plaza, leeg mijn postvak, haal een kopje koffie en lees de laatste berichten die ik net in mijn postvak heb gevonden.

De vlucht
We vliegen met een 737-700 naar Warschau, aan boord één purser, twee cabin attendants, twee piloten en ruim 100 passagiers. Om half drie gaan we de lucht in en niet veel later begint onze service. Een drankje, een broodje, nog een drankje, een koekje bij de koffie, afval ophalen, tax-free verkopen, nog een keer afval ophalen en om iets over vieren staan we aan de grond in Polen. Zo snel als het lijkt, zo snel gaat het ook! In Warschau vlieg ik met de purser van boord, langs vele gates, om even wat inkopen te doen voor thuis. Als we weer aan boord komen gaat de schoonmaakploeg net weg.

Als variant op Thank you en bye bedank ik de schoonmakers op mijn beste (en enige) Pools. “Dsiekuje. Do widsenja!” Een glimlach verschijnt, sommigen zeggen iets terug en gaan lachend en zwaaiend van boord. Ze zullen me wel begrepen hebben. Mijn ezelsbruggetje zorgt bij mijzelf ook altijd voor een oprechte glimlach, namelijk ‘tien koeien’ (bedankt) en ‘doh’fietsen ja’ (tot ziens). Nooit meer te vergeten! 🙂

Goed, alles spic en span, geen vuiltje meer op de grond. Ik denk beschamend even aan het debat over het meldpunt voor hinderlijk gedrag van Polen… Waar hebben we het over?! Ondertussen komen er weer zo’n 100 passagiers aan boord voor de terugvlucht naar Amsterdam.

Koekjes uit de kluis
Om half zes zitten we weer in de lucht. Hetzelfde verhaal. Drankje, broodje etc.
Nu ook nog ergens zelf tijd vinden om te eten. Twintig minuten voor de landing zit ik met een plateautje met kant-en-klaar maaltijd en salade op schoot. Ondertussen heb ik 3 kleine stewardessjes in spé in mijn galley staan. “Wat zit hier?” “En hier dan?” Ik laat ze achter deurtjes en klepjes kijken en ze schenken glaasjes water in die ze zelf op een dienblaadje naar hun ouders brengen (1 meter verderop). Ze vinden het gek dat de koelkast op wielen staat en dat de koekjes in de kluis liggen. Tijdens prepare for landing helpen ze me ‘afsluiten’ en dan moeten ze echt terug naar hun stoel. Na de landing hangt een van de meisjes op mijn heup terwijl de andere twee om mijn benen hangen. Ik word omhelst en geknuffeld en kijk enigszins vreemd naar hun ouders. “Wanneer gaan we weer vliegen?” vragen ze aan mij. De vader springt bij, over een paar dagen vliegen ze naar Frankrijk waar ze wonen en daarna weer naar Warschau waar papa werkt. Deze hummels vliegen regelmatig tussen Marseille, Amsterdam en Warschau heen en weer. Tijd voor uitleg is er verder niet meer, het vliegtuig is bijna leeg. Nu op z’n Nederlands, bedankt en tot ziens!

Om half 10 ’s avonds zit ik met een flinke kop thee en in m’n joggingbroek weer heerlijk thuis op de bank!

Vandaag, zaterdag 31 maart. Net aangekomen op Schiphol voor dag 3 en bijna naar Tanzania!