(12) De magie van Rome

Vorige week stond er een Europa week op het programma. Rome, Manchester, Zurich en Oslo, verdeeld over vier werkdagen.  In plaats van Italianen, Engelsen, Zwitsers en Noren …vooral opvallend veel groepen met Chinezen en Japanners aan boord!

Terwijl de regen momenteel buiten tegen de ramen tikt denk ik terug aan het Campo dei Fiori plein in Rome. Een prachtig plein vol met mensen en cafés, overal drukte en gezelligheid. Een prima plek om de werkdag af te sluiten. Terwijl de olijfjes op tafel komen zitten we nog met onze neus in de wijnkaart bij een van de vele winebars. Mooie wijnen per glas te bestellen, waaronder de rode ‘amarone della valpolicella’. Te veel om te proberen, te veel keus! Rome, la dolce vita. Zowel overdag maar vooral ook ´s avonds is het er prachtig, door het verlichte pronkerige barok en fascinerende gevels. Een magische stad. Dat gevoel krijg je al zodra je landt op de luchthaven, genaamd ´Rome Fiumicino, Leonardo da Vinci´. Ik ken geen luchthaven met een mooiere naam…

De temperatuur loopt behoorlijk op in Rome. Als ik de volgende dag na het ontbijt de stad in wil lopen is het al zo´n 35 graden en dat kan nog oplopen. Ik verander acuut mijn plan, trek mijn bikini aan en zoek mijn collega’s op bij het zwembad. De poolboy geeft me een handdoek en haalt een klein stukje stof uit een grote boodschappentas. Het lijkt een mini zwembroekje maar als ik beter kijk is het een mooie lycra badmuts! Er wordt hier niet gezwommen zonder badmuts. En dus zit er niets anders op… Alle drie doen we het mutsje over onze haren en zo kunnen we een heerlijk verkoelende duik in het zwembad nemen. Als het over een tijdje wat minder heet is in Rome hoop ik hier nog een keer door de magische straatjes van de stad te kunnen lopen en naar de Sint-Pieter in Vaticaanstad of het colosseum te kunnen kijken. Om vier uur ’s middags is het tijd om weer richting de luchthaven (met de mooie naam!) te gaan, en na een korte stop in Amsterdam vliegen we door naar Manchester. Hier komen we laat aan en dus is het niets meer dan een heerlijk hotelbed en fijn ontbijt, voordat we terugvliegen naar Amsterdam.

Vloeiend Japans
Bij de gate aangekomen voor de vlucht naar Zurich stellen we ons voor aan de gate-agent. Als we horen dat er 74 Japanners aan boord zijn vertelt mijn collega dat het dan wel erg goed uitkomt dat ík vloeiend Japans spreek. “5 jaar gewoond” zegt hij er nog bij. De gate-agent reageert met een kleine glimlach en kijkt vervolgens naar mij. “In Osaka” vul ik aan.  “Het is ook geen toeval hoor, ik doe heel vaak dit soort vluchten.”  Zodra we aan boord mogen knik ik nog een keer naar de gate-agent. Domoo arigatoo, sajoonara. Onderweg naar het vliegtuig lachen we erom, goed op elkaar ingespeeld na twee dagen samen op pad te zijn.

Waar de meeste Nederlanders kippenvel krijgen bij het idee van een groepsreis, vinden Japanners (en Chinezen) het geweldig en reizen ze graag in grote groepen. Inclusief gids met vlaggetje en herkenbare stickers op de kleding van iedereen die tot de groep behoort. Aan boord wordt er vooral kohi en biiru besteld. Japanners zijn dol op koffie maar nog meer op bier, zowel de mannen als vrouwen. Af en toe wordt er een juusu besteld en als ik het niet begrijp dat wijzen ze naar de waterfles.

Vijftig minuten later hebben alle 74 Japanners en zo´n 20 Zwitsers een drankje en snackje gehad en landen we alweer op de luchthaven van Zurich. Domoo arigatoo! Deze week wordt afgesloten met een op en neertje Oslo. Over een week mag ik me weer melden voor een dagje over in het Deense Vejle. Ik ben benieuwd wat ik daar ga doen… Als het weer een beetje meezit komt dat vast goed!

Advertenties

(8) Het vliegrooster, vluchtverzoeken en losklikken

Palatul Parlamentului

Op 23 mei zou ik graag naar Curaçao vliegen, niet alleen omdat het een heerlijke bestemming is maar ook om een vriendinnetje op te zoeken die er stage loopt. Al weken van tevoren zet ik dit vluchtverzoek in ons digitale rooster, ook wel ´het verzoekensysteem´ genoemd.   Met dit systeem is het mogelijk om enigszins te beïnvloeden waar je wanneer naar toe gaat. De 23e is de enige optie voor mij om deze reis aan te vragen, voordat mijn reservedienst op 8 juni a.s. ingaat. Curaçao heeft namelijk een omloop van 4 om 4: vier dagen ‘uit’ en vier dagen ´thuis´ bij een fulltime dienstverband. Omdat ik 50% vlieg geeft deze reis mij 12 dagen vrij (4 om 12), waarvan de laatste dag vrij op 7 juni valt. Gaan de getallen je al duizelen, geen zorgen, als je met dit systeem werkt valt het echt allemaal mee. Waar het op neer komt is dat de vlucht naar Curaçao – op 23 mei – perfect aansluit op mijn reservedienst die op 8 juni begint.

Per week kunnen we meerdere verzoeken doen en daarom vraag ik niet alleen een reis naar Curaçao aan, maar ook vraag ik aan om op 22 mei de laatste dag van mijn reisverlof in te laten gaan, om de kansen te vergroten dat ik op 23 mei weer moet vliegen. Of een verzoek wordt toegewezen hangt af van een heleboel roosterregeltjes maar ook telt het mee hoe vaak je onlangs al een verzoek toegewezen hebt gekregen, alle ruim 9000 cabine collega´s werken namelijk met hetzelfde verzoekensysteem en het is wel zo fijn dat iedereen eerlijke kansen maakt op de gewenste vlucht! Ik had het idee dat mijn verzoeken me toch wel een grote kans op de vlucht naar Curaçao zouden bieden, maar helaas dacht het systeem daar anders over. Curaçao kleurt rood en dat betekent: afgewezen. En het andere verzoek, op 22 mei laatste dag vrij, is ook afgewezen. In plaats daarvan staat er een 3/5 Dar es Salaam (Tanzania) op mijn rooster, ook leuk, maar ik wil graag naar Curaçao!

Er is nog hoop, want ik kan de Dar es Salaam op mijn rooster nog ‘losklikken’ en opnieuw een verzoek doen. Hetzelfde riedeltje dus nog een keer toepassen. Vol spanning wacht ik weer een weekje af, inmiddels zit ik in Ethiopië en zodra de nieuwe roosters binnenkomen spoed ik mij naar de computer in het hotel om te zien wat mijn rooster is. Het is een 3/3 Entebbe (Oeganda) geworden. Het systeem kon mijn verzoeken wederom niet in het rooster passen maar ik heb nog één kans en daarom klik ik ook de Entebbe weg. Bij de derde ronde is mijn hoop eigenlijk wel vervlogen, maar toch ben ik benieuwd naar wat ze voor me in petto hebben! Het is een 4/2 Europa week geworden en die week ziet er zo uit:

Dag 1 AMS ✈ OTP
________________________________________

Dag 2 OTP ✈ AMS ✈ BHX
________________________________________

Dag 3 BHX ✈ AMS ✈ CPH ✈ AMS
________________________________________

Dag 4 AMS ✈ ARN ✈ AMS

Vier bestemmingen, twee nachtstops, twee op-en-neertjes. Drie verschillende vliegtuigtypes: 737-700 / -800 / -900. Zes keer een nieuwe cabinecrew en zes nieuwe cockpit crews. Ongeveer 1000 passagiers en een ontelbare hoeveelheid kopjes koffie, thee en glaasjes fris. Dat allemaal, in slechts vier dagen tijd.

Dag één:
De week begint rustig, met op dag één alleen een vlucht naar Boekarest. Mijn werkdag houdt hier op maar de andere drie cabinecollega’s vliegen zo gelijk terug naar Amsterdam, en in mijn plaats komt een collega die in Boekarest al staat te wachten om mij af te wisselen. Zij aan boord, ik eraf. Ook de cockpitcrew wordt afgewisseld en zo vertrekken we met slechts drie van de zes collega´s naar een prachtig hotel in het centrum van Boekarest, waar mijn kamer uitzicht heeft op het voormalig privépaleis van de Ceaușescu’s.  Terwijl we nog op onze kamersleutels wachten komen we de purser van de nieuwe bemanning tegen die ons vertelt dat ze gezamenlijk wat gaan eten bij de Italiaan in het hotel. De andere crew is al eerder die dag in Boekarest aangekomen en heeft ´s middags al van het mooie weer in de stad kunnen genieten. Een kwartiertje later hebben wij ook het uniform verwisseld voor onze gewone kleren en staan we fris en fruitig in de lobby, om gezellig wat te gaan eten met de andere crew. Vreemd genoeg zit er nog een cockpit bemanning in het hotel die een 24-uur stop heeft en zodoende zitten we met acht man aan tafel, uitzonderlijk veel voor een Europa-crew!

Dag twee:
Dat ‘vliegen’ niet gelijk staat aan ‘vakantie’ wordt die nacht zeer duidelijk, als om 3:40 uur mijn wekker gaat. Gevoelsmatig nog maar net in slaap is het alweer tijd om op te staan en aan de werkdag te beginnen. Behalve tijdens het ritje van de luchthaven naar het hotel, en het uitzicht op het paleis, heb ik dit keer niets van deze stad meegekregen. In de strakke, moderne badkamer gaan langzaamaan mijn ogen open, de vergrootspiegel aan de wand is te confronterend en mag deze ochtend dienst doen als extra handdoekrekje. Wat alles weer goed maakt is het ontbijtje dat, ondanks veel te vroeg, al weer voor ons klaarstaat. Ook fijn is de crewbus met chauffeur die ons voor het hotel oppikt en ons rechtstreeks naar de luchthaven brengt. Eigenlijk hoeven we nog even nergens aan te denken…wat een luxe. Om iets over vijf in de ochtend melden we ons op de luchthaven en een uur later vliegen we weer richting Amsterdam. De kop is eraf en mijn eindeloze gegaap is eindelijk gestopt! Op Schiphol neem ik afscheid van de gehele crew om vervolgens mijn weg voort te zetten richting gate D5, waar om 10:15 uur vanochtend mijn volgende vlucht vertrekt: Birmingham. Tijdens de take-off zit ik op de extra stoel in de cockpit en na een uitgebreide uitleg over het vliegplan, de navigatie en corresponderende schermen en knopjes, staan we op de startbaan en vertrekken we richting de UK. We vliegen al snel tussen de wolken door maar nog steeds heb ik een prachtig uitzicht op Nederland. Als we eenmaal boven alle wolken uit zijn geklommen is het tijd om de cockpit te verlaten en te beginnen aan de service. Na de vlucht blijft een cabine collega aan boord met de cockpit, terwijl ik met drie andere collega´s al vroeg in de middag in Birmingham ben.

De één gaat de stad in, de ander blijft in het hotel en iedereen gaat lekker zijn eigen gang. Nadat ik een tijdje door de stad heb gelopen ben ik rond etenstijd weer terug in het hotel en klop voorzichtig aan bij mijn buurvrouw die samen wat wilde gaan eten. Als we in de lobby staan komt daar net de cockpitcrew binnen die morgenvroeg met ons terugvliegt naar Amsterdam. Ze hebben er al een lange dag opzitten en besluiten gelijk naar hun kamer te gaan. Onder het eten ontdekken het collegaatje en ik waar we elkaar van kennen, want we wisten dat we samen eerder gevlogen hadden. We hebben een jaartje geleden een van de eerste reizen naar Chengdu gemaakt en halen leuke herinneringen op. Terug op mijn kamer lees ik nog even wat …en nog even…totdat ik de laatste pagina van mijn boek heb bereikt…  (Bedankt dat ik ‘m mocht lenen, Maria!) en de klok 22:30 uur aangeeft. Nog vijf uur voordat de wekker gaat…

Extreme hagel in Birmingham, gelukkig is er een overdekte shoppingmall!

Dag drie:
3:35 uur. De wekker! En weer staat er een ontbijtje én een crewbus klaar die ons om half vijf richting de luchthaven rijdt. Om half negen landen we alweer op Schiphol. Ik verlaat deze bemanning (die nog een op-en-neertje Genève op de planning hebben) en ga op zoek naar de nieuwe club voor de vlucht naar Kopenhagen…Ik moet naar D81, een flink stuk lopen omdat ik op de Niet-Schengen pier ben aangekomen en op de Schengen pier weer vertrek. Weer nieuwe collega’s, en dit keer ben ik degene die aan boord blijft terwijl de rest van de crew Kopenhagen ingaat. Met de zoveelste nieuwe crew zal ik die middag weer terugvliegen naar Amsterdam, waar tevens een einde komt aan mijn werkdag. Ik mag naar huis, voor een kort nachtje, want op dag vier staat er nog een supervroege Stockholm op de agenda.

Dag vier:
Een kort nachtje thuis dus, maar wel lekker in mijn eigen bed. De wekker is gezet op 2:15 uur. Het opstaan is niet bepaald grappig, zeker niet omdat (bijna) iedereen al weekend heeft vanwege Hemelvaart!  Dauwtrappen, dat hoor je op een dag als vandaag te doen. Een leuk feestje meepakken. Genieten van het zonnetje. Ik mag dauwvliegen vandaag, en ja, het hoort erbij! Had ik maar de Tanzania of Oeganda moeten laten staan in mijn rooster. 🙂 Het voordeel is wel dat ik in alle rust om drie uur ’s nachts op de A1 richting Schiphol rijd. Net voorbij Apeldoorn, terwijl ik geniet van een lekker muziekje en een monotoon straatbeeld…gebeurt het recht voor me. Een vallende ‘ster’ die een prachtig verlichte streep in de donkere lucht achterlaat. Make my day! In de auto wens ik iedereen vandaag een hele fijne Hemelvaartsdag! En voor mezelf een veilige en goede vlucht zodat ik ´s middags weer op tijd in de auto zit, om ook van mijn weekend te kunnen genieten! –> Dat is gelukt! Ciao!

(6) 24 uur in Tel Aviv

Onregelmatige werktijden horen bij het vliegende bestaan en ondanks dat ik er weinig last van heb, kan ik na vijf jaar vliegen wel zeggen dat ik late schema’s toch beter kan waarderen dan vroege. De vlucht naar Tel Aviv vertrekt pas om half tien ’s avonds en ik heb dus eigenlijk nog een hele dag vrij. Uitslapen, sporten, boodschapjes halen, wasje doen, flight safety leren (er komt weer een recurrent aan), blouses strijken, koffer inpakken,…  En beginnen aan de werkdag terwijl half Nederland met een kop koffie naar het journaal van 20.00 uur kijkt.

In het bemanningencentrum is het nog behoorlijk druk en ik ben niet de enige die nog een werkdag voor de boeg heeft. Nadat ik ben aangemeld voor de vlucht neem ik de roltrap naar de eerste verdieping, waar alle collega´s die nog moeten vliegen zich verzamelen. Ik hoor mijn naam en zie een oud klasgenoot van de havo die inmiddels ook al weer twee jaar vliegt. “Hee! Ga je toevallig ook naar Tel Aviv?” Helaas niet, maar we kletsen even gezellig bij op de rode banken in het crew centrum. Daarna zie ik nog twee bekenden, die wel naar Tel Aviv gaan vanavond. In de briefing kom ik er achter dat ik zelfs met drie van de acht collega’s al eerder gevlogen heb en ondanks dat we niet meer weten wat of wanneer we eerder samengewerkt hebben herinner ik me dat het gezellig was. Eén van deze collega’s komt bijna wekelijks in Tel Aviv en kan ons goed bijpraten over de beste werkmethode op deze vlucht met speciale ‘gebruiksaanwijzing’.

Europavliegtuig met een ICA service
De vlucht wordt namelijk uitgevoerd met een Boeing 737-900, een narrow-body vliegtuig met één gangpad en drie stoelen aan beide kanten van het gangpad. Hiermee wordt voornamelijk op Europese bestemmingen gevlogen, waarbij de service uit een broodje of snackje en een drankje bestaat. De service op Tel Aviv bestaat uit een complete warme maaltijd inclusief salade, toastjes, kaasje en een dessert. Daarnaast bestaat de cabinebemanning uit 6 collega´s, in plaats van 3 tot 5 op Europese bestemmingen en omdat het aantal crewseats op de 737-900 blijft steken op vijf zit één collega in de cabine (op een passagiersstoel) of op de jumpseat in de cockpit. Meer service, meer collega´s en hetzelfde ´kleine´ vliegtuig, dat zorgt bij een slechte organisatie voor chaos! Door de tips van onze ervaren collega en een heel gezellige samenwerking verloopt de vlucht meer dan fantastisch.

Achterin het vliegtuig leer ik mijn collega beter kennen, terwijl we twee karren met vis en pasta maaltijden vullen. Ze is begin 30, heeft aardrijkskunde gestudeerd en al een tijdje voor de klas gestaan. Het is altijd leuk om op zo’n 10 km hoogte wat meer van elkaar te weten te komen. Maargoed, terwijl wij de karren vullen en wat levensweetjes uitwisselen zijn twee andere collega´s hot towels en speciale (kosjer) maaltijden aan het uitdelen. Niemand loopt elkaar in de weg en uiteindelijk zijn we op hetzelfde moment klaar om de twee volle karren het gangpad in te rijden. Om te voorkomen dat we per ongeluk een gewone maaltijd aan een (orthodox) Joodse passagier aanbieden worden de kosjer maaltijden eerst uitgedeeld. Deze maaltijden zijn niet standaard aan boord, passagiers moeten deze optie zelf al bij het boeken van hun ticket doorgeven.

Met zes cabinecollega´s hebben we meer crew dan volgens de wet noodzakelijk is en daarom mogen we om en om tijdens de start en landing in de cockpit. Terwijl de andere collega´s de cabine klaarmaken voor de landing zit ik op de jumpseat in de cockpit en geniet van het uitzicht. Gaandeweg wordt besloten dat voor degenen die nog willen, er een borrel zal plaatsvinden in Tel Aviv.

Late night borrel
Om kwart voor drie komen we aan bij het hotel en nog geen half uur later staan we met vier man beneden om ergens wat te gaan drinken. Van onze ervaren collega horen we dat er een 24-uurs bar is aan de boulevard en dus krijgt de taxichauffeur de opdracht om deze bar te vinden. De bar is inderdaad open maar op de barman na is er niemand te bekennen. We zijn hoe dan ook welkom, de heaters in de strandtent gaan aan (best fris ’s nachts) en vier koude biertjes verschijnen op tafel. Proost!

Het ontbijt missen is in Tel Aviv niet erg, want omdat we zo laat aankomen is er geregeld dat we een continentaal ontbijtje op onze kamer kunnen laten bezorgen of dit beneden in de lobby kunnen bestellen. Alsnog een goed ‘begin’ van de dag en daarna richting strand om even een paar uurtjes van de zon te genieten!

met de crew eten in Tel Aviv

afb: Suzana

Om zes uur is er afgesproken om gezamenlijk wat te gaan eten en met vijf collega’s lopen we door de wijk Neve Tzedek, het eerste buurtje buiten de muren van het oude Jaffa waar veel kunstenaars wonen. We lopen door smalle steegjes langs kleurrijke huisjes en vinden het leuke restaurantje Suzana.


Van dromenland naar vliegtuig
Een gezellige borrel en een dagje strand verdien je natuurlijk niet zomaar. Er staat die nacht weer een terugvlucht op het programma en in Tel Aviv ontvangen wij een meelijwekkende callingtijd om 0:45 uur, Nederlandse tijd (1:45 uur lokaal). Dat is voor niemand leuk denk ik! Terwijl ik nog droom dat iemand onze besteklade thuis helemaal anders ingedeeld heeft, komt er een tokkelend geluid uit mijn telefoon. Vreemd, want mijn telefoon zet ik altijd 10 minuten na de wake-up call van het hotel. Ik bel versuft de receptie, en vraag of onze calling al is geweest of dat de tijd is veranderd. De dame antwoord dat we inderdaad pas om 2:20 uur calling hebben en ik draai me nog een keertje om. Het kan zijn dat het vliegtuig te laat in Tel Aviv aankomt waardoor wij ons ook iets later op de luchthaven mogen melden dan standaard. Tien minuten later word ik weer gebeld, met een excuus en de melding dat de callingtijd toch 1:45 is, en dat we standaard om 2:45 zullen worden opgehaald. Bleghhh, wat jammer…want naast een kwartiertje langer snoozen moet ik nu ook nog haasten.

Ergens tussen Tel Aviv en Amsterdam loop ik door de cabine en voor me zie ik een man half in het gangpad staan. Hij heeft zwarte banden om zijn armen gebonden en een zwart doosje op zijn arm en voorhoofd. Mijn stresshormonen worden ogenblikkelijk afgescheiden, mijn hartritme versnelt en ik trek wit weg.

Op internet heb ik even een plaatje opgezocht:

Gelijktijdig kom ik weer met beide benen op de grond, dit is een vlucht uit Tel Aviv en we hebben veel Joodse passagiers aan boord. Door de vermoeidheid ben je niet altijd even scherp en deze passagier deed mij een seconde aan heel andere geloofsovertuigingen denken. Thuis zoek ik nog even wat extra informatie over deze zwarte ‘gebedsriemen’ en lees dat deze horen bij het doordeweekse ochtendgebed (sjachariet) en dat de zwarte doosjes Bijbelse teksten op perkament bevatten.

Om half twaalf ben ik weer thuis en in mijn eigen bedje haal ik nog even een uurtje verloren slaap in!