(22) Wat gebeurde er in Koeweit??

Wat gebeurde er in Koeweit..? In plaats van een dag aan het zwembad bij het hotel ontstaat ’s ochtends het plan om even een stukje langs het strand te lopen. Het is nog niet te warm in Koeweit en dus de ideale gelegenheid om er even op uit te trekken.

In de warmte van de zon en met de geur van de zee lopen we een aardig eindje en we vragen ons af of we het gaan redden om naar de Marina haven en mall te lopen. Shoppen of gewoon rondkijken en een beetje wandelen in de mall is een belangrijke vrijetijdsbesteding van mensen in Koeweit dus we verwachten dat daar wel wat gezelligheid is.

Maar ook op straat is er al veel gezelligheid. Mannen, vrouwen, kinderen, springkussens, trampolines.. Mensen op kleedjes in het gras, ze eten, ze drinken en kinderen spelen met waterpistolen en zwaaien met vlaggen met de kleuren van Koeweit. Dit tafereel verbaast mij want ik had gedacht dat mannen en vrouwen hier redelijk gescheiden door het leven gaan. Meestal zie je met name groepen mannen op straat en weinig vrouwen. Halverwege onze wandeling komen we een Nederlands gezin tegen, waar we mee in gesprek raken. De jongen werkt een jaar in Koeweit en zijn ouders zijn hier om hem te bezoeken. Van hem horen we dat het een belangrijke feestdag is, vandaag is het bevrijdingsdag en morgen onafhankelijkheidsdag.

National Day 2013

Hoe dichter we bij de Marina haven aankomen, hoe drukker het wordt. Vele auto’s rijden in een langzaam tempo aan ons voorbij en op straat lopen jongeren met enorme waterpistolen. Bevrijdingsdag wordt gevierd in een rijdende file van dui-zen-den auto´s door de hele stad, met als centraal punt de Marina haven. De auto’s gaan door een soort van levende wasstraat, en het is natuurlijk het allerleukst als mensen hun ramen open hebben…of als er mensen willen oversteken. We vragen ons dan ook even af of we echt naar de overkant van de straat willen.. en wagen de gok. Terwijl we tussen de vele auto´s doorlopen worden we nog redelijk ontzien, maar de straat is breed en we worden bijna aan de overkant heel ondeugend aangekeken door een groepje jongeren (je ziet ze denken.. kunnen we die vrouwelijke toeristen ook onder vuur nemen? En als er één schaap -en een glimlach van onze kant- over de dam is…dan word je nat!). Het is een hilarisch tafereel en al helemaal als je je bedenkt dat je ook saai en onwetend met je boek aan het zwembad had kunnen liggen!

 

20130323-173611.jpg20130323-173540.jpg

Supersoakers en gevechtsvliegtuigen

We lopen even door de mall, drinken een drankje op het terras bij de Marina haven en besluiten langzaam weer terug te lopen naar het hotel. Uit het niets horen we ineens het kabaal van gevechtsvliegtuigen boven ons. Jeetje…wat is dit?? Gaat dit wel goed? Zes stuks vliegen boven ons hoofd, recht omhoog…en steil naar beneden! Ahhh kippenvel!!! Al snel wordt duidelijk dat het om een airshow gaat, en niet zomaar eens! Duikvluchten, loopings, heel laag over de grond. Met open mond aanschouwen we een superspannende en spectaculaire luchtshow, de Fursan Al Emarat Air Show 2013. Zes vliegtuigen en één solist -die we maar Stef Stuntpiloot noemen vanwege zijn enge fratsen in de lucht- geven in zo’n twintig minuten een fantastische show weg. Helemaal voldaan lopen we uiteindelijk terug naar het hotel, om nog een paar keer geraakt te worden door een koude waterstraal… Wat een dag!

20130325-135218.jpg

20130323-173745.jpg

20130325-135155.jpg

Bevrijdingsdag

Bevrijdingsdag…hoe zat het ook alweer met de Golfoorlog? We weten het niet meer precies en daarom heb ik de details er nog even bij gezocht (hierbij een kort lesje geschiedenis..) Van 1980-1988 streed Irak tegen Iran. Irak was door die oorlog sterk verarmd en bleef zitten met miljarden schulden aan Koeweit en andere landen. Van de totale schuld van 90 miljard moest Irak 40 miljard terugbetalen aan Koeweit. Irak wilde Koeweit dwingen om die schulden kwijt te schelden maar de toenmalige Emir van Koeweit peinsde daar niet over, en dus beweerde Irak (Saddam) dat Koeweit illegaal olie aan Iraakse olievelden bij Basra onttrok. Irak zocht een reden om Koeweit onder druk te zetten, en trok zijn troepen aan de grens samen. Saddam viel aan en wilde Koeweit tot 19de provincie van Irak verklaren, want in Koeweit zat geld, vooral in de vorm van olie. Op 2 augustus 1990 viel het Iraakse leger Koeweit binnen en dat was het begin van de Golfoorlog van 1990-1991, waarin Koeweit op 26 februari 1991 door een internationale coalitie onder leiding van de Verenigde Staten werd bevrijd.

De dag erop is het onafhankelijkheidsdag, dan wordt gevierd dat Koeweit sinds 1961 volledig onafhankelijk is geworden van de Britten. Iedereen gaat de straat op en geniet daar met het gezin, familie en vrienden.. Wij zullen dit niet meer kunnen zien want aan het einde van de dag vertrekt ons vliegtuig alweer naar Amsterdam.

Ik heb niet meer aan het zwembad kunnen liggen en geen letter uit mijn boek gelezen, maar deze dag was het meer dan waard! Voldaan en toch ook uitgerust, en met een gezonde dosis Vitamine-D van het zonnetje, beginnen we die nacht weer aan de vlucht naar huis!

20130323-173811.jpg

Advertenties

(21) Kunnen Moslims wel vlees eten in het vliegtuig?

Vrijdagavond, ik ben met mijn hoofd al in Koeweit. Niet bij de weg ernaar toe, niet op Schiphol, niet in het vliegtuig, niet bij de passagiers die we aan boord krijgen… Na vier maanden Europa vliegen en aanhoudende kou in Nederland, zie ik mijzelf vooral en alleen maar liggen op een bedje in de zon!

Steward(ess) ook jouw droombaan?

Zaterdagnacht kleurt Nederland weer wit (kan dat..wit kleuren??) terwijl het in Koeweit een perfecte 24 graden en zonnig is. Wegwezen! Door de sneeuw loop ik zondag met mijn trolley naar het station en in de trein word ik aangesproken door een vader en zoon die voor me zitten. De jongen is 16 en het lijkt hem wel wat om te gaan vliegen, en is benieuwd hoe leuk het echt is. Ze vragen me het hemd van mijn lijf, niet alleen over waar ik naar toe ga, maar ook hoe oud je moet zijn om te solliciteren, welke opleiding hij het beste kan volgen en uiteindelijk of het echt allemaal zo mooi is als het lijkt. Vooral de laatste vraag kan ik (persoonlijk) met een ja beantwoorden, want ik vind het echt een droombaan, maar ik leg ook uit dat het geen vakantie is en dat je hard moet werken.

Ondertussen hoor ik verderop een moeder aan haar dochter vertellen dat er een stewardess in de trein zit, een échte! Ze legt haar dochter van een jaar of zes uit dat een stewardess goed zorgt voor de mensen in het vliegtuig. Wat een mooie omschrijving! Ik lach naar ze en het meisje komt me even van dichtbij bekijken. Ze is te verlegen om te praten en kruipt weer snel bij haar moeder op het bankje. Zorgen voor de mensen in het vliegtuig, dat is inderdaad wat je met liefde en gemak moet doen. Als het werk niet bij je past, dan weegt de safari in Zuid-Afrika of een dag aan het zwembad in Koeweit niet op tegen de lange werkdagen en het onregelmatige leven. Samen met je collega’s wil je iedereen een fijne en veilige vlucht geven. Als je daar moeite mee hebt,… dan is het geen droombaan.

Witte weilanden razen verder langs me heen en eenmaal op Schiphol aangekomen stop ik de warme winterjas van het uniform in mijn koffer, die heb ik de komende 2 dagen niet meer nodig!

Hoe zit het nou met die Moslim (halal) maaltijden aan boord?

Zondagmiddag vliegen we met een volle Airbus A330-200 naar Koeweit, in zo’n vijf uur rechtstreeks. “Would you like chicken or vegetarian pasta?” Het valt me op dat veel mensen de kip links laten liggen en voor de pasta gaan, zelfs als ik zeg dat de kip Halal is. Na zoveel rijen ben ik toch benieuwd… hoe zit dat nou? De man die ik deze vraag stel kijkt me raar aan en vraagt mij of ik niet bekend ben met Moslims.
…Ehhh. Nee sorry ik zit met m’n hoofd al in de zon, geen idee, Moslim?

Natuurlijk kennen we de richtlijnen, en het is zelfs zo dat alle maaltijden naar het Midden-Oosten geschikt zijn voor Moslims. Alles is halal, rein, en er is geen varkensvlees aan boord, dus ze kunnen alles eten maar kiezen voor de pasta. Ondanks de uitleg kiest het merendeel voor de pasta.  Zouden ze toch twijfelen aan de manier waarop de kip in het bakje is gekomen? Of spreek ik het woord halal helemaal verkeerd uit? (Op alle andere Intercontinentale vluchten kunnen Moslims tijdens het boeken van hun ticket aangeven dat ze een Moslim-meal willen of een Veg-meal, die dan speciaal gecaterd wordt)

Dankbaar werk maakt blij : – )

Na de maaltijd zijn we eindeloos met de duty free sales bezig want veel passagiers hebben een waardevoucher gekregen omdat de vlucht van de dag ervoor geannuleerd is. Deze vouchers kunnen ze inwisselen voor artikelen uit de duty-free kar en op een vlucht van vijf uur is het al flink doorpoten om alle service gedaan te krijgen, helemaal nu! Met een paar passagiers heb ik ondanks de drukke service toch een leuk gesprekje kunnen voeren. Dat maakt een vlucht altijd net wat leuker, je merkt dat de mensen het leuk vinden en daar word je zelf ook weer blij van!

Vlak voor de landing moeten we het vliegtuig extra opruimen, bij de laatste ronde moeten we alle lege flesjes wijn en bier uit de stoelzakken halen en uit onze crewtrolley moeten de plakjes ham voor op brood worden verwijderd (dat is de enige trolley waar geen halal-food in zit, omdat deze alleen voor de crew bestemd is). Alle trolleys waar nog bier, wijn of likeur inzit moeten verzegeld worden want alcohol is bij de wet verboden Koeweit.

Als ik naar mijn crewseat loop omdat we bijna gaan landen wenst één van de passagiers me alle goeds van God toe, omdat ik zo aardig voor hem ben geweest.

En dan zijn we in Koeweit! Misschien kan je het je nog herinneren uit de blog Slaapmutsen, het is de bestemming waar het nogal van de crew afhangt of er iets gedaan wordt, want een lekker wijntje kan mensen niet over de streep trekken om op de crewborrel te verschijnen. In de lobby wordt duidelijk dat iedereen direct naar zijn kamer gaat. Samen met een collega besluit ik na het ontbijt even langs het strand te lopen dat op ongeveer 10 minuten van het hotel ligt. Even weg van het hotel, een beetje van Koeweit zien en als we er genoeg van hebben alsnog lekker met dat boek aan het zwembad.

En dan ineens lig je helemaal niet aan het zwembad! Hoe de dag er uiteindelijk uit heeft gezien lezen jullie de volgende keer, maar ik kan je zeggen dat het een spektaculaire dag is geweest!

Waar kijken deze Arabische heren toch naar? Binnenkort meer!

(15) Niet iedereen vliegt voor z’n plezier…

Iedere vlucht begint met een briefing en zoals altijd zitten we daarom weer in de briefingkamer, luisterend naar de purser die ons vluchtinformatie verstrekt over de vlucht naar Delhi. Een nieuwe bestemming voor mij, de eerste keer in vijfenhalf jaar vliegen dat ik naar Delhi ga. Indiase passagiers, van collega´s weet ik dat ze veel water drinken en ze willen hun tafeltjes na de maaltijd snel leeg hebben. Dit zorgt soms voor hilarische maar ook voor lastige situaties en die worden onderling, tijdens de vlucht of op de crewborrel, nog wel eens besproken. Ook al ben ik nog nooit naar Delhi gevlogen, ik heb al wel een idee van de vlucht.  We hebben daarnaast ook een routefilmpje voor Delhi, waardoor we in de briefing nog wat leren over de Indiase cultuur, bijvoorbeeld dat ze hun eten, maar ook koffie/thee,  erg heet geserveerd willen krijgen. En met veel smaak, dus pittig eten en sterke koffie en thee met veel suiker.

^^ Een bijzondere mededeling

Midden in de briefing wordt er op onze deur geklopt. Een man stapt binnen, excuseert zich en vraagt of hij even mag storen. Hij is van de marechaussee en vertelt ons over twee problematische passagiers die met ons meevliegen. Het gaat om twee Afghaanse ‘deportees’ die vandaag uit Nederland worden gezet

“Een van de mannen gaat gegarandeerd in het verzet. Hij zal er alles aan doen om niet uitgezet te worden en daarbij zal hij schreeuwen en lichamelijk verzet tonen. Naar verwachting zal dit verzet tot na de start duren en we verwachten dat hij daarna rustig zal worden. Hij is vastgebonden en onze collega’s van de marechaussee zijn er bij om hem te escorteren.  De andere passagier is rustiger maar we weten nog niet hoe hij zich zal gedragen straks. Hij is sinds 5 dagen in hongerstaking.  Ook hij heeft escorts die hem in de gaten houden. Nog vragen?”

Ik vind het nogal wat! Een aantal collega´s heeft het al eerder meegemaakt maar dit verhaal is nieuw voor mij.  Ik hoor dat ze soms zo te keer gaan dat ze uiteindelijk weer van boord gaan, omdat het een gevaar voor de vlucht oplevert en dat is dan ook precies wat het doel is van de schreeuwende deportee. Beide mannen zitten in mijn werkgebied en ik heb nog wel wat vragen voor de marechaussee ja… Praten we met ze? Geven we ze te eten? Kunnen ze naar het toilet? Ik stel me echt een vastgebonden Hannibal Lecter voor me die overal uit weet te komen… Praten en eten is afhankelijk van hoe ze zich gedragen, eten alleen met een lepel, naar de wc worden ze begeleidt door de escorts. Terwijl de marechaussee weer verdwijnt praten we verder over de maaltijdkeus en overige ‘speciale’ passagiers  die na dit verhaal een stuk minder speciaal lijken…

^^ Boarding

De deportees komen als eerste aan boord en met vier man sterk wordt het probleemgeval als eerste binnengebracht en zelfs met zo veel begeleiding weet hij nog op de grond terecht te komen in plaats van op de stoel. Hij schreeuwt het uit en het gaat door merg en been… Fluiten, gillen, schreeuwen..Alles wordt uit de kast gehaald. “Alsjeblieft!!! Please please!! Help me help me help me help me. Help me help me help me help meeeee!!!!!! Ik kan niet naar Afghanistan!!” De marechaussee herhaalt keer op keer dat het geen zin meer heeft, dat het vliegtuig zo gaat vertrekken, dat hij geen kans meer heeft en dat het beter is dat hij opgeeft. Uiteindelijk ligt hij op de achterste rij horizontaal over twee begeleiders heen, met zijn gezicht naar beneden, alles vastgebonden, nog steeds schreeuwend. De andere deportee neemt rustig plaats tussen zijn begeleiders en ziet er erg slecht uit.

De andere passagiers worden door extra collega’s op de hoogte gebracht van de situatie en ze lijken het goed te accepteren. Er wordt verteld dat hij straks tijdens de vlucht zal opgeven en rustig zal worden. Zij zullen het weten, en ik hoop dat het waar is.

Ik vraag me af hoe lang ze al in Nederland zijn voordat ze werden opgepakt…Wat hebben ze hier opgebouwd en wat (en wie) laten ze achter? Maar nog meer…wat staat ze straks te wachten in Kabul? De begeleiding laat ons weten dat het gebied waar ze naar terug gaan veilig is. Ze kunnen ‘veilig’ terug…maar  is dat ook zo? Volgens mij zijn ze hartstikke bang dat ze worden gepakt of gedood in Afghanistan… Wat weten wij nou van de Taliban en de chaos die is achtergebleven in het land?

Zo’n tien minuten na take-off is het inderdaad gedaan met het geschreeuw, hij mag rechtop zitten in zijn stoel en valt als een blok in slaap. Voor het eerst zie ik zijn kleine en vermoeide gezicht, waar net het geluid uit kwam van een enorme  brulaap.

Het is mijn eerste vlucht na mijn vakantie. Ik ben net vier weken vrij geweest en heb een heerlijke vakantie gehad in Nepal. Zo’n eerste vlucht is dan altijd weer even wennen, maar eenmaal bezig is het alsof je nooit bent weggeweest. De Indiërs zijn zoals me is verteld, drinken veel water, vragen veel suiker bij hun koffie en thee en als de koffie te koud is krijg je ´m gewoon terug. Maaltijdplateaus worden al in onze handen gedrukt of midden in het gangpad op de vloer gezet voordat we de tijd hebben om ze weer op te halen.  Het is een drukke vlucht maar alles verloopt, godzijdank, goed. De passagiers zijn ook bijzonder dankbaar aan het einde van de vlucht, wat fijn is om te horen.

^^ In een driewieler door Delhi

Ik ben in Delhi!! Mijn jetleg van Nepal is er gelukkig nog en daarom ben ik ondanks het tijdsverschil ’s ochtends al om acht uur wakker. Op naar het ontbijt, waar ik geheel zoals verwacht, als enige van de crew ben… Na het ontbijt loop ik de straat op om wat geld te pinnen en vanaf daar neem ik een tuktuk naar de Lotus Temple. Dward door crazy-traffic-Delhi in een open driewieler… Je moet soms een gokje wagen! Veilig aangekomen bij de tempel loop ik achter de meute aan, trek mijn schoenen uit en loop op blote voeten verder over de autsj..hete stenen! Ik ben de enige blanke en ik ben dus ook de enige die er last van heeft. Half huppelend loop ik verder richting de tempel. Op de hete stenen sta ik ook nog zo’n twintig keer stil om met Indiërs op de foto te gaan, want ze vinden het o zo bijzonder om met een uitheemse op de foto te gaan. De tempel is er voor alle geloven, een onafhankelijke tempel die staat voor eenheid van het volk. Dat verklaart mogelijk ook de drukte… Binnen kan je bidden voor Allah, God of waar je ook in gelooft, of mediteren. Alles kan, als je het maar in stilte doet. Van de tempel neem ik de metro naar Lajpat Nagar, waar een soort markt is. Op het station word ik gewezen op de speciale coupé voor vrouwen en daar binnen is het heerlijk koel en rustig, daar waar het buiten vooral erg heet en druk is. Dit is beter dan met de driewieler door het stinkende verkeer!  Vanaf daar neem ik een riksja naar de markt. Op straat word ik weer overvallen door de drukte en hitte en na een tijdje door de straatjes gelopen te hebben ben ik er klaar mee. Helaas gaat er geen metro terug naar het hotel en ben ik weer gedwongen in een geel-groen racemonster door de stad te scheuren. Ik sluit me aan bij mijn collega’s die inmiddels lekker bij het zwembad zitten, die denken dat ik ook net mijn bed uitkom.

^^ De 24 uur zitten er al snel weer op…

We bestellen ’s avonds een goede bodem voor de terugvlucht die nacht, een heerlijke curry, palak paneer en tikka masala met rijst en naanbrood.
Op de terugreis raak ik in gesprek met twee monniken uit Nepal. Ze leven in het Boeddhistische klooster van Bodhnath, een van de mooie tempels waar we in Nepal hebben rondgelopen. Terwijl ze in Nepal hun mantra’s  hummen, gekleed in rode gewaden, zittend op de grond van het klooster en er verder geen contact is met de bezoekers van het klooster, is het bijzonder om aan boord een tijdje met ze te praten en te merken hoe wereldwijs ze zijn en hoe fantastisch hun Engels is. Daarnaast vragen opvallend veel passagiers om een pilletje tegen darmklachten (de bekende ‘Delhi-belly’) en bij het ontbijt willen alle vakantiegangers het Westerse ontbijt!  Na een paar weken India zijn ze klaar met spicy potatoes en droge roti rolletjes om de dag mee te beginnen… Ik kan het me na drie weken Nepal helemaal voorstellen!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(9) Slaapmutsen

Ik pak nog wat laatste spulletjes in mijn koffer en dan ben ik klaar voor de driedaagse reis naar Koeweit. Niet bepaald een bestemming om te overwegen voor een zomervakantie, maar toch heb ik er zin in want 24 uur in Koeweit is heerlijk! We slapen er in een fijn hotel, er is een mooie sportschool en een fijn zwembad, je kan er lekker eten en de zon schijnt volop! Op de ‘Weer-App’ bekijk ik nog even het laatste weerbericht en ik zie dat het inderdaad zonnig zal zijn met een temperatuur van 45 graden.

Dag 1 AMS KWI
_______________________________________

Dag 2 KWI
_______________________________________

Dag 3 KWI DMM AMS

Het is kort vliegen, in 5 uur en 15 minuten rechtstreeks van Amsterdam naar Koeweit-Stad en er is slechts een uurtje tijdsverschil. Ook twee voordelen van deze bestemming! Om tien uur ’s avonds lokale tijd komen we aan in het hotel en ik verheug me erop om het uniform om te wisselen voor wat koele en zomerse kleding.

De purser schudt zijn hoofd, hij heeft zijn kamersleutel in zijn hand en gaat niet borrelen. Ook twee andere collega’s staan al bij de lift om naar hun kamer te gaan. Ik sta nog met mijn zuurstokroze welkomstcocktail in mijn hand te kletsen met een collega en ondertussen wisselen we van kamer. Zij mijn rokerskamer en ik haar ‘rookvrije’ kamer. Als dat geregeld is verdwijnt ook zij naar haar kamer.

“Gaat er nog íemand een drankje drinken?” Ik kijk naar mijn collega’s die eveneens nog met halfvolle glaasjes Jip&Janneke aardbeien-met-spa-rood cocktail staan en zie een collega haar schouders ophalen. Het is niet anders, zegt ze.

Ohhhh natuurlijk wordt er niet geborreld! We zijn in Koeweit. Hier leven ze volgens de islamitische wetten en daarom wordt er in heel Koeweit geen alcohol geschonken. En daarom (?) verdwijnt de hele crew richting de kamers. Van slaapmutsje naar slaapmutsen. 🙂 Maar… Waarom geen cola-light of verse fruitshake met elkaar drinken, lekker buiten zitten terwijl het nog zo’n 30 graden is. In plaats daarvan gaan we allemaal richting onze kamers, waar de airco volop draait en het zo koud is dat ik (nadat ik gelijk de airco uitzet) eerst een lekkere warme douche neem en vervolgens een flinke kop thee zet.

Het benauwt me een beetje om direct na de vlucht alweer binnen te zitten, in een vreemde hotelkamer. Met de gordijnen gesloten want het is al donker buiten. Ik denk aan Bangkok. Als ik daar nu was dan zou ik me omkleden en de straat opgaan, lekker op een terrasje zitten, een massage nemen, de sfeer proeven! Maar ik ben in Koeweit, het is al laat en wat moet ik hier op straat doen?

Ligt het aan de bemanning? Ligt het aan de bestemming? Of toch vooral aan het gebrek aan alcohol? Een biertje of wijntje, gezelligheid, even lekker ontspannen na de vlucht. Het maakt vrolijker, losser en na één of twee glaasjes praat je makkelijker met elkaar. Het zijn de positieve eigenschappen van alcohol en eigenlijk is het niet gek dat alcohol en een crewborrel hand in hand gaan. Je zit tenslotte in een vreemd land, in een vreemde stad, met vreemde mensen…en als je daarbij een klein beetje geholpen kan worden dan is dat mooi meegenomen.

Geen alcohol = geen crewborrel? Ik denk dat het ook deels aan de crew zal liggen en tegelijk zal ik ook niet ontkennen dat een lekker drankje de sfeer en gezelligheid altijd wel ten goede komt. Ik weet in ieder geval -na vijf jaar vliegen- zeker, dat als hier een lekkere koude Sauvignon Blanc voor ons had klaargestaan dat er zeker mensen op de borrel waren verschenen!

Volgende week zit ik reserve…
Ik ben heel benieuwd óf en waar ik naar toe mag vliegen!

(7) Onvergetelijk Ethiopië, met recht de trots van Afrika

Ethiopie
Een heel bijzondere, onvergetelijke reis samenvatten in een blog. Het is bijna onmogelijk. Door mijn hoofd gaan de beelden van een paar dagen Ethiopië, maar ook van de voorbereiding op deze reis. Bij het zien van de vijfdaagse Addis in mijn rooster denk ik gelijk aan mijn oom en tante die een bijzondere band met het land hebben. Ik pak de telefoon en vertel mijn oom van de reis en vraag of hij met me mee wil. Geen vrijmarkt in Amsterdam voor hem dit jaar op 30 april, want hij gaat graag mee naar Ethiopië!

Op zaterdagochtend rijden we met volgeladen auto richting Schiphol. Naast onze eigen bagage hebben we nog veel ander spul mee. Er ligt er een houten kistje op de achterbank met daarin een baby weegschaal, die nodig is in een kindertehuis. Ook staat er een prachtige kinderrolstoel in de auto, bestemd voor een ander tehuis. Hier bovenop, tussenin en onder zitten een paar grote tassen vol kinderkleding, handgemaakte knuffels, ballonnen, kleurboeken, potloden en snoepjes gepropt. Via Stichting Afrika en Wings of Support weten we dat deze spullen hard nodig zijn in Ethiopië. In de tijd dat we de auto leegpakken heeft de regen mijn uniform donkerblauw gekleurd en met het doorweekte uniform en uitgelopen mascara meld ik de twee koffers en rolstoel bij de bagageafdeling. Ze zijn wel gewend aan collega´s die extra spullen meenemen naar ontwikkelingslanden, maar een rolstoel is ze onbekend. Een beetje onhandig wordt de rolstoel bij de douane aan een controle onderworpen, het ding gaat op de kop, de voetensteun wordt heen en weer bewogen en er wordt aan het wiel gedraaid. “Het is goed hoor, mevrouw.” Ik klets nog even met de collega’s die de bagage straks naar het vliegtuig brengen, en leg ze uit waarom ik zo veel mee heb. Om ze te bedanken heb ik wat lekkers voor ze meegenomen en na een paar “dat is toch niet nodig” laat ik alle spullen achter om mezelf even op te frissen in het toilet.

Erwin is inmiddels ingecheckt en al richting de gate, terwijl ik in de briefing kennis maak met mijn collega´s en alle vluchtdetails met ze doorneem. Ik hoor ook dat dat de captain zijn vrouw en kinderen mee heeft, de copiloot zijn vriendin en een andere stewardess haar man. Populair reisje om iemand IPB* mee te nemen! Dan mogen we zelf ook richting de gate en even later komen de ruim 200 passagiers het vliegtuig, de A330, binnen. Door de drukte ontgaat het me dat Erwin al aan boord is. Hij zit toevallig in mijn werkgebied en heeft al snel kennis gemaakt met de passagier die naast hem zit. Ze kletsen en lachen er wat af samen! De vlucht vertrekt iets te laat en we hebben in het begin behoorlijke turbulentie, maar verder is het een goede vlucht zonder bijzonderheden.

(*IPB=Indien Plaats Beschikbaar, speciale tickets voor familie en vrienden)

En daar zijn we dan…
In Ethiopië aangekomen is het al half tien ´s avonds en om bij de crewbus te komen lopen we over het parkeerterrein waar zwermen met mensen wachten op hun dierbaren. En het gekke is, er heerst een bijna serene rust op het terrein. Geen ronkende auto’s, claxons, of schreeuwende mensen. Iedereen staat op straat maar desondanks hoor je alleen wat lichte geluiden van de grote straat achter het parkeerterrein. Eenmaal in het hotel worden we opgewacht door Barack, een Ethiopische jongen van mijn leeftijd. Hij werkt voor een touroperator en organiseert wekelijks tripjes voor crew. Ik herinner me hem nog van de vorige keer dat ik hier was, hij organiseert o.a. meerdaagse trips naar Awassa maar ook dagtourtjes in en rondom Addis Abeba. Erwin en ik hebben allerlei plannen maar nog niets vastgelegd en een tripje met Barack om wat meer van Ethiopië te zien lijkt ons wel wat. Er haken nog meer collega’s aan en uiteindelijk zijn we met acht man van plan om zondag richting de Portugese Brug te gaan. “What time?” vraagt Barack. Tja, wat is gebruikelijk? “Eight, nine, ten, eleven o’clock? Doe dan maar tien uur.

Neef, broer, man, nee… Oom.
Hup, gauw alle bagage naar boven, opfrissen en even de hotelbar in. Hier moeten we eerst nog wat collega´s uitleggen wat nou de relatie tussen Erwin en mij is, terwijl ik al een paar keer het woord oom heb laten vallen. Het blijft niet goed hangen, waarschijnlijk omdat je bij een oom iemand van middelbare leeftijd, grijs haar of een snor verwacht. Erwin past niet in dat plaatje en is de 40 nog maar net gepasseerd, er wordt dan ook wel eens gedacht dat we neef/nicht, broer/zus of zelfs man/vrouw zijn.  Het is erg gezellig maar na al bijna 20 uur wakker te zijn duurt het niet heel lang voor mijn lichtjes uitgaan…

Hoge sferen
Die nacht word ik een paar keer wakker van de drukte in mijn hoofd en rare dromen, veroorzaakt door de hoge ligging van de stad (2500meter). Na een nacht vol dromerige uitstapjes kan ik ’s ochtends wel een kopje koffie gebruiken. Aan het ontbijt vergeet ik even dat de koffie in Ethiopië bijzonder geschikt is voor een goede kickstart. Nadat ik een scheutje melk in mijn koffie heb gedaan neem ik een heerlijke slok koffie… Mijn smaakpapillen staan op scherp en mijn ogen wijd open. Ethiopische koffie! Proest..! Ik ben wakker. Klaarwakker. Ready voor een rondje rennen over de Entotoberg, of tig rondjes in het zwembad. Maar dat kan niet want we gaan richting de Portugese Brug en dus wordt het een 100 km in een busje zitten. Onderweg moeten we ergens stil gaan staan en voordat we het weten staan er een paar politiemannen naast de auto. Ze laten op een laserapparaat zien dat we 78 km/uur reden waar 70 toegestaan is. De boete: 120 birr, zo’n 5 euro die gelijk afgerekend moet worden en dus zitten we al snel weer op de weg. De weg is overigens prima, het asfalt is goed maar toch moeten we af en toe een noodstop maken. Voor een koe of ezel, die midden op de weg stil staat of dreigt over te steken.

Er staat ons voordat we bij de Portugese Brug zijn nog een lekkere wandeling te wachten. Via een pad dalen we een stukje af en even later zien we een stukje van de brug. Joseph, onze gids en de broer van Barack, vertelt dat hier in het regenseizoen enorme watervallen zijn. Het enige water dat ik zie is een kleine natural pool, maar na een uitleg kan ik me voorstellen hoe hier de watervallen langs de rotsen kletteren. Doordat het nu droog is kunnen we ook onder de brug doorlopen en genieten van een prachtig uitzicht over de vallei. Na de wandeling staat er een heerlijk lokaal biertje op ons te wachten en als iedereen er klaar voor is stappen we het busje weer in. Onderweg stoppen we nog bij een boerderij en horen en zien we hoe hier een paar gezinnen samen leven en zichzelf onderhouden. Ze zijn arm, maar ze kunnen zichzelf onderhouden met een simpele maaltijd. De kids willen allemaal op foto en dan vooral om zichzelf terug te kunnen zien. Op de boerderij zijn geen ruiten van glas of spiegels te vinden en dus zien ze mensen zichzelf hier weinig.  Ze zetten hun mooiste glimlach op en poseren als echte supermodellen, en daarna bekijken zichzelf al giechelend op het kleine scherm op onze camera’s.

Tegenstrijdigheid
Na een vermoeiende eerste dag besluiten we om met de crew wat in het hotel te gaan eten. Terwijl we ons eten bestellen horen we dat de fonteinen in de hoteltuin hun show vertonen en Erwin en ik besluiten even een kijkje te gaan nemen. Het hotel blijkt een prima plek voor een chique bruiloft, iedere dag lopen en bruidsmeisjes in mooie jurken het hotel in en uit en zien we vele prachtige bruidsparen voorbij komen. Bij de fonteinen verzamelen de bruidsparen en gasten zich om een bijzonder moment vast te leggen. Kijkend naar alle mooie mensen, de prachtige jurken en de vele luxe bloemstukken die de tuin sieren zou je bijna vergeten dat je hier in een land bent waar bijna de helft van de bevolking onder de armoedegrens leeft.

Dat het land ook zeker een andere kant kent blijkt wel als we maandag een kindertehuis bezoeken. Dit kindertehuis biedt onderdak aan kinderen die in Ethiopië weinig kans hebben op een toekomst, doordat ze wees zijn of omdat ouders door armoede niet voor ze kunnen zorgen. Deze kinderen zullen worden geadopteerd door adoptieouders in bijvoorbeeld Nederland (via Stichting Afrika) of Denemarken. De weegschaal wordt dankbaar in ontvangst genomen en ook de meegebrachte kleding is zeer welkom. We mogen een kijkje nemen in de ‘babykamer’ waar de allerkleinsten liggen te slapen, kirren, lachen en huilen in hun wiegjes. Aangezien ze me toch niet verstaan brabbel ik wat in het Nederlands tegen de kleine schatjes die hopelijk heel snel een goede toekomst staat te wachten. Een laatste aai over een wangetje en een stille wens dat ze goed terecht zullen komen, en dan nog even langs de dame die dit prachtige tehuis opgericht heeft.

Naast wat praktische dingen hebben we ook knuffels, ballonnen en heerlijk zoetgeurende spekkies meegenomen waarmee de (iets oudere) kinderen van het tehuis wel raad weten. Er wordt gegild, gegiecheld en kleurrijke ballonnen vliegen door de lucht. En dan is het weer tijd om te gaan.

Meal tickets via HOPE Enterprises
Die middag lopen we nog even over een marktje in Addis, een paar kleine straatjes vol kraampjes met houtsnijwerk, kunst, katoenen lappen, koffiekannen, sieraden en andere souvenirs. In Addis is overigens ook de grootste openlucht markt van heel Afrika te vinden, de Mercato market, maar we hebben niet zo veel zin in een grote drukke markt. Met een klein tasje met twee houten kistjes verlaten we de markt weer en als we teruglopen naar het hotel delen we voedselbonnen uit die we eerder die dag kochten bij HOPE Enterprises. We werden hierop gewezen door de contactpersoon van het kindertehuis, want lopend door de straten van Addis zie je heel wat bedelaars. Geld geven is goed bedoeld, maar vaak wordt het besteed aan iets anders dan voedsel. Met de bonnen kan je helpen zonder sociale problemen te veroorzaken, en voor nog geen 10 cent geef je een arme bedelaar een voedzame maaltijd in het HOPE Enterprises voedingscentrum. Dat ze gewenst zijn blijkt uit de drukte die zich al snel om ons heen verzamelt…

Trots van Afrika
Het is mijn tweede keer in Ethiopië en wederom spreekt de vriendelijkheid boekdelen…

In een willekeurige straat zie je mannen met elkaar praten en lachen, en als iemand voor je langsloopt verschijnt er een vriendelijke glimlach. De meeste Ethiopiërs leven in armoede maar aan hun houding is dat niet af te zien. Ook voelen we ons op straat veilig, ik heb niet het idee dat iemand me wat wil aandoen. Waar deze bijzondere houding vandaan komt…? Naar eigen zeggen komt het doordat Ethiopië nooit haar onafhankelijkheid heeft verloren en daarom wordt het land ook wel de ‘Trots van Afrika’ genoemd. Daarnaast geloven ze in God en daardoor zal de gemiddelde Ethiopiër geen slechte dingen doen… Ik zeg ´gemiddeld´ want het blijft een arm land en daardoor moet je altijd voorzichtig zijn op straat, maar wij hebben het deze paar dagen in ieder geval als bijzonder prettig en veilig ervaren. We sluiten de dag af bij een leuk restaurant genaamd Antica, waar we wel een maaltijd kunnen gebruiken na een spannende rit in de taxi. Terwijl we met moeite het raam openkrijgen (met de losse slinger die we in onze hand gedrukt krijgen), blijkt de deur nogal losjes dicht te zitten en gaat in plaats van het raam gewoon de hele deur open. Nu denk je, laat maar zitten dat raam maar op de achterbank werden we vergast doordat de uitlaatgassen rechtstreeks weer naar binnen uitgestoten werden, dus een beetje frisse lucht was wel nodig.

De laatste dag
Om van deze blog geen heel boekwerk te maken zal ik in het kort nog wat schrijven over Alemachen, een tehuis waar kinderen tijdelijk opgevangen worden omdat ze een medische operatie moeten ondergaan die ze zelf niet kunnen betalen. Hier brachten we de rolstoel naartoe, en eveneens kleding, ballonnen en dezelfde mierzoete spekkies!  We werden bij het hotel opgehaald door twee Nederlandse vrouwen die het tehuis draaiende houden, samen met Ethiopisch personeel en een aantal vrijwilligers. We horen met welke aandoening sommige kinderen zijn binnengekomen en zien ze nu lopen, al dan niet met een looprek of krukken. Ik ben hier vorig jaar ook op bezoek geweest en herken twee kinderen die er de vorige keer ook al waren, toen nog in een rolstoel en nu rennen ze achter de ballonnen aan. Heel bijzonder! Van een van de dames krijgen we na ons bezoek nog een rondleiding over de Entoto berg, waar we genieten van prachtige uitzichten en geurende Eucalyptus. Heel erg de moeite waard tijdens een bezoekje aan Addis! Terwijl we weer richting het hotel gaan vraag ik me af of er nog ergens een sanitaire stop gemaakt kan worden… Het antwoord dat ik krijg is dat er in Ethiopië genoeg bomen zijn om achter te plassen maar dat er te veel mensen in het land wonen om ook maar ergens beschut te kunnen zitten. Nu weet ik niet of het nog gepast is om te vragen of we ergens kunnen stoppen en dus besluit ik maar te wachten totdat we weer in het hotel zijn.

Terwijl de dagen in Ethiopië zo vreselijk snel voorbij zijn gevlogen lijkt het wel alsof er aan deze blog geen einde komt! Voordat ik een heel boekwerk bij elkaar schrijf lijkt het me de hoogste tijd om af te gaan ronden… Ik heb Addis vanavond nog eens fijn mogen herbeleven en hoop er gauw nog eens te komen!

(5) Hartverwamend Tanzania + waar een stewardess geen parfum voor mee heeft

De vlucht naar Tanzania is anders dan ik me had voorgesteld. Ik vlieg inmiddels ruim vijf jaar en ben al op divers Afrikaans grondgebied geweest, van Nigeria naar Oeganda, Zuid-Afrika en Kenia. En vandaag vlieg ik voor het eerst naar Tanzania in Oost-Afrika.

Iets na tienen in de ochtend vertrekken we zaterdag met de airbus A330-200 richting de eerste bestemming van die dag: Kilimanjaro. Acht uur en drie kwartier duurt de vlucht, dat is ruim twee uur langer dan de vlucht naar Lagos waar ik vorige week nog was. Daar bovenop komt nog de transit-stop en de vlucht van Kilimanjaro naar Dar es Salaam waar we om negen uur ’s avonds landen. Als alle 240 passagiers van boord zijn halen we onze koffers, stappen in de crewbus en komen rond tien uur ‘s avonds aan in het hotel. En dat had ik me vanochtend toen ik van huis ging niet bedacht! Tussen van huis wegrijden en in het hotel aankomen zit in mijn geval 16 uur, terwijl ik uitging van een uurtje of 11, 12 maximaal.

Safarigangers en ontwikkelingswerkers
Maar waarover ik me ook verbaasde die dag waren de passagiers. Op vluchten naar de eerder genoemde Afrikaanse bestemmingen is het merendeel van de passagiers van Afrikaanse afkomst en zie ik vrouwen in kleurrijke jurken die mooi contrasteren bij hun donkere huid, mannen in gekleurde gewaden, baby’tjes in draagzakken op de rug van hun moeder, grote hutkoffers vol weet-niet-wat. Vandaag zag het er ietsje anders uit. Safarihoedjes, mannen met gele afritsbroeken en vrouwen in rode broeken met wijde pijpen. Blanke huiden, grijze haren en Gandhi brillen domineren het beeld aan boord.

Ik hoef niet te twijfelen of ik wel op de goede vlucht zit, deze passagiers gaan zeker weten naar Afrika! Vakantiegangers op weg naar het Serengeti national park en de Ngorongoro-krater en ontwikkelingswerkers op weg naar hun project. Een heel ander soort passagiers dan waar ik me eerder die dag op had voorbereid.

De cateraar zat waarschijnlijk op dezelfde golflengte als ik, want de maaltijdkeus bestond uit vis of vegetarisch. Afrikanen houden wel van een visje, maar laten we nou vooral heel veel westerlingen aan boord hebben die massaal voor de vegetarische pasta kiezen. Would you like fish with rice or vegetarian pasta? Iedereen kiest veggie en om nog keus te houden verander ik van woordkeus. Would you like pasta or “white fish in Thai curry sauce”. Ik zou zelf dan wel zin in de vis krijgen maar de passagiers zijn niet gek… Ze vragen massaal “What comes with the pasta?” en ik probeer mijn antwoord zo simpel mogelijk te houden: some spinach, it’s vegetarian. Dan heb je toch zin in die vis! Maar nee…Pasta it is. Al snel zijn we door de pasta heen en krijgen de passagiers die nog geen maaltijd hebben ongewenst vis op het menu. We schrijven een brief aan de cateraar die hopelijk de volgende keer ‘gewoon’ voor kip en pasta kiest op deze bestemming!

Zoals al gemeld is het al laat en pikkedonker als we aankomen in Tanzania. In het hotel sluiten we de dag af met een koud drankje op het terras buiten. De temperatuur is nog ergens rond de 25 graden maar desondanks trek ik een lange broek en shirtje met lange mouwen aan, en de onbedekte lichaamsdelen smeer ik in met een laagje naar citroen ruikende DEET. Misschien licht overdreven want er is geen mug te zien, maar het voelt wel lekker veilig zo.

Zondag in Tanzania begin ik de dag met een verse kokosnoot en wat verse vruchten. Wat een luxe om zo aan te kunnen schuiven, en gezellig met collega’s te ontbijten. Hier in het hotel zou je vergeten dat je je in een derdewereldland begeeft en eigenlijk wil ik nog wel even wat van de omgeving zien. Na het ontbijt loop ik samen met een collega de straat op, er zou ergens een marktje om de hoek zijn maar na een uur wandelen denken we die niet meer tegen te komen. We lopen lekker door en verbazen ons over het groen langs de kant van de weg. Ik heb het gevoel in een botanische tuin te wandelen, waarbij er zo af en toe een knetterend brommertje of bajajis (soort tuktuk) voorbij scheurt.

Jambo, Mambo!
Iedereen op straat groet ons met een glimlach en roept ‘Jambo’ of ‘Mambo’. We glimlachen, en roepen ook vrolijk Jambo terug. Een enkeling zegt Karibu, `Welkom` in het Swahili. Ook dan lijkt Jambo! mij een prima antwoord. We proberen het verschil tussen Jambo en Mambo te achterhalen maar komen er zelf niet uit. We vragen het de ober bij het Sea Cliff Court, een hotel waar we even bijkomen en afkoelen met een ijskoude koffie onder een parasolletje. Mambo betekent dus ook wel zoiets als “what’s up?”. Wil je echt cool zijn dan antwoord je met ‘Poa’ of ‘Fresh!’, maar helaas vertelt onze vriend de ober dit er niet bij. Dit horen we pas op de terugreis aan boord van de purser die een studie Swahili aan het volgen is. Onthouden voor de volgende trip!

Helaas kan je op een 24-uurs stop geen goed beeld van een land krijgen, maar wat ik er van gezien heb is vooral mooi. Ik voelde me volkomen veilig op straat, mensen tonen je een warme glimlach, de gebouwen zijn goed onderhouden en alles ziet er netjes uit. Terug in het hotel duik ik gelijk het zwembad in, hopend hier wat verkoeling te vinden. Ik kom er bedrogen uit want het water had minstens de buitentemperatuur aangenomen en ik vind het geen succes. Inmiddels is iemand van het hotel al een bedje met handdoek voor me aan het klaarzetten op de plek waar ik mijn tas had neergelegd, naast een paar collega´s. Met een vriendelijke glimlach toont hij me een mooi plekje in de schaduw. Wow…ik ben wederom verrast door deze vriendelijke (en pro-actieve) service!

Terug naar Amsterdam
Om acht uur ’s avonds is het alweer ‘calling’ tijd. Voorslapen is me niet gelukt maar ik heb nog wel even twee uurtjes kunnen rusten met een boek en een lekker muziekje op mijn telefoon. De terugvlucht gaat rechtstreeks van Dar es Salaam terug naar Amsterdam en daardoor duurt deze ‘maar’ zo’n 9 uur en een kwartier. In de businessclass raak ik aan de praat met een vijftal dames die in Dar es Salaam wonen. Deze vrouwen hebben het goed, dat zie je aan alles, maar ook deze vrouwen hebben zo’n vriendelijke en hartverwarmende instelling dat ik er helemaal blij van word.

Nare luchtjes
Ik word verderop in het vliegtuig aangesproken door een man. Zijn achterbuurman heeft zweetvoeten en hij vindt de lucht niet te harden. Tja…wat doe je dan? Ik ruik inderdaad zweetvoeten en weet ook wie het veroorzaakt, maar daarnaast ruik ik ook her en der andere onprettige transpiratiegeuren. Niet gek als je je bedenkt dat het behoorlijk heet was op de luchthaven in Tanzania. Moet ik de passagier vragen zijn schoenen aan te doen? Dan hebben we nog steeds last van andere zweetluchtjes. Of kan ik de man die er last van heeft een andere stoel aanbieden? We hebben amper open stoelen dus dat laatste wordt lastig. Ook hierover communiceren is lastig want als ik met het ‘slachtoffer’ op 14A praat hoort en ziet ook de ‘veroordeelde’ op 15A wat ik zeg en doe. Fluisterend wordt me gevraagd of ik geen parfum bij me heb waarmee ik kan sprayen. Een stewardess zonder parfum bestaat niet dus ik zeg hem dat ik zijn vraag begrijp, maar vraag ook of hij begrijpt dat ik daar niet aan kan gaan beginnen. Alsof hij zich door mijn antwoord niet serieus genomen voelt zegt hij dat zijn buurman ook getuige is van de zweetvoeten. Alsof ik het zelf niet ruik! Ik geef de man nogmaals gelijk, het ruikt niet prettig. Ik zal een wc-verfrisser halen en deze stiekem sprayen. Hopelijk is het onderwerp nu klaar want ik vind het lastig hierover uitgebreid te praten terwijl er zo’n 50 cm afstand is tussen het ‘slachtoffer’ en de ‘veroordeelde’. Uiteindelijk is het voor de man nog niet goed en besluit hij demonstratief met een naar lavendel ruikende hot towel over zijn neus te gaan zitten. Ik hoop dat deze passagier voortaan een privé vlucht kan betalen, zodat hij kan voorkomen tussen de nare luchtjes in een vol vliegtuig met 240 passagiers te moeten zitten.

Verder zit er een vrouw aan boord waarbij er steeds een paar tranen over haar wangen rollen. Ze heeft twee weken in een weeshuis meegeholpen en is in die korte tijd geraakt door wat ze gezien heeft en weer heeft moeten achterlaten. Andere passagiers vertellen over hun bijzondere safari. Er zijn veel verhalen, maar na een paar uur vliegen liggen de meeste passagiers te slapen in hun stoel. De nacht is aangebroken en de lichten gaan uit… Om zeven uur landen we weer op Schiphol en zo´n twee uur later is het voor mij dan ook eindelijk bedtijd. Terwijl iedereen op maandagochtend zijn bed weer uit moet na het weekend, kruip ik er lekker in!