Zes vragen aan een stewardess over haar beroep

Vraag en Antwoord dagboek van een stewardess

Onlangs kreeg ik een mail van Demi of ik een paar vragen wilde beantwoorden voor haar sector werkstuk over luchtvaartdienstverlening. Het zijn vragen die ik vaker krijg en daarom lijkt het me leuk om het antwoord te geven via dit blogbericht, zodat jullie allemaal kunnen meelezen.

Dit zijn de vragen:

  1. Wat voor iemand moet je zijn om dit beroep goed te kunnen uitoefenen?
  2. Wat is een voordeel van dit beroep? En een nadeel?
  3. Welke opleiding heeft u gedaan om stewardess te worden?
  4. Wat zijn uw vaste taken als u een vlucht heeft?
  5. Hoeveel dagen per week werkt u gemiddeld?
  6. Wat is het meest bijzondere wat u heeft meegemaakt op uw werk? En het meest moeilijke?

Lees verder

Advertenties

Lekker eten in het vliegtuig?

De Linda plaatste vandaag een bericht over de 10 beste én slechtste vliegtuigmaaltijden die ze op Twitter hebben kunnen vinden. Een hilarische samenstelling van “te vies voor de foto” tot “heel schattig” en “yum!” Wat denk je van een kindermaaltijd met rijst in Hello Kitty vorm, of de maaltijd van Virgin America met verse zalm en geroosterde amandelen. Wow! Of dit laatste een business-class of economy-class maaltijd is dat staat er niet bij Lees verder

Taiwanese WC perikelen…..

Daar sta je dan…

Na een nachtvlucht van Amsterdam naar Taipei komen we dinsdagmiddag om vijf uur ’s middags lokale tijd aan in het hotel. Op de één of andere manier heb ik dan altijd hetzelfde “probleem”…zodra ik de lobby binnenstap en wacht op de sleutel van mijn kamer dan begint mijn blaas op te spelen en moet ik ineens giga-dringend naar het toilet!
Lees verder

(18) Commerciële stewardessen gezocht?!

tax free sunglasses

 

Verkopen aan boord. Bij elke luchtvaartmaatschappij betekent het iets anders. Er zijn stewardessen die ter plekke ieder flesje water, cappuccino en pizza met de klant afrekenen. De hele proviand in de verkoop, inclusief oordopjes, oogmaskers en sokken. Bij andere maatschappijen worden alleen de alcoholische drankjes en de huur van een multimediaspeler afgerekend. Veel grote maatschappijen zoals KLM, Lufthansa, Iberia en Emirates bieden nog steeds gratis maaltijden en drankjes aan, inclusief inflight entertainment. Maar hoe lang mogen de stewardessen hier de maaltijden nog als gratis service aanbieden…?

Europa
In de loop van de jaren is er veel veranderd aan boord, ik denk zeker sinds de komst van de prijsvechters. Op de korte Europese vluchten heeft de warme maaltijd plaats gemaakt voor handige uitdeelzakjes met snacks, of een broodje. Dit is een enorme besparing op de catering maar vooral op personeel… Voor het serveren van een warme maaltijd op een vlucht van anderhalf uur heb je behoorlijk wat meer cabinepersoneel nodig dan wanneer je enkel een zakje met koekjes of een broodje uitdeelt. Een drankje, ook bier en wijn, krijg je er nog steeds gratis bij maar sterke drank wordt al een hele tijd niet meer geschonken in de economy class op Europa.

Intercontinentaal
Op intercontinentale vluchten krijgen je als passagier nog steeds een warme maaltijd en zit er ook sterke drank bij de service inbegrepen. Wat hier de laatste jaren echt is veranderd zijn de ‘upgrades’ naar betere stoelen.. De stoelen met meer beenruimte, zoals bij de nooduitgangen, worden tegenwoordig verkocht in plaats van aangeboden.  Een passagier die wil verhuizen naar een betere stoel in een andere klasse, zoals de Economy Comfort, zal eerst zijn of haar portemonnee moeten trekken…

Dilemma!! Want wij bieden service liever aan, in plaats van het te verkopen!! De eerste paar upgrades die ik heb verkocht waren vreselijk ongemakkelijk. “U wilt naar een stoel in de comfort class, ja hoor, dat kan. Dat kost u dan 150 euro extra. Wilt u met creditcard of contant betalen?” …Nee, zo gemakkelijk ging dat bij mij niet!

Het verkopen van service aan boord is aan de meeste collega´s niet besteed,  het liefst delen we alles met een grote glimlach uit. “Kip of pasta, wijntje erbij?” Gelukkig zijn de maaltijden nog steeds inbegrepen! Maar de ticketprijzen dalen, brandstof wordt duurder en de opbrengsten per stoel worden steeds minder. Het is crisis en er moet verkocht worden! In de vorm van upgrades en de taxfree verkoop. Servicegerichte stewardessen commercieel maken… Veel Succes! En daarom is er speciaal voor ons een training in het leven geroepen onder de noemer “Selling sky high” ofzoiets. Op vrijwillige basis kunnen we ons aanmelden voor deze training waarbij we leren verkopen. Niet meer met het schaamrood op je kaken een upgrade verkopen of snel met de taxfree trolley door het gangpad heen jagen, nee, we gaan verkopen met trots!

Ook als je de training niet hebt gevolgd weet je inmiddels wel wat de tips en trics zijn. Tip één, doe je schort uit tijdens de verkoop. Je bent niet meer bezig met je service, je bent verkoopster en die draagt geen schort. Tip twee, voor als een passagier een sieraad wil bekijken. Doe het leeslampje aan zodat het artikel mooi wordt verlicht. Tadaaaa!! De verkopen schieten omhoog! Echt? Ja, de verkopen rijzen de pan uit. Maar nee, een schort uit of lampje aan maakt natuurlijk niet het verschil. Het verschil is wat al deze tips en trainingen ons meegeven…. We worden ons bewust van wat we aan het doen zijn. Gaan we onopvallend  met de trolley door de cabine of maken we er wat van?!

Op de vlucht naar Rome zijn we daarom laatst met zonnebrillen op door de cabine gegaan. “Taxfree articles: perfumes, make-up and sunglasses, taxfree.”   Lachende passagiers, lachende stewardessen en ook nog wat verkocht (geen zonnebrillen…). Op de vlucht naar Lissabon loop ik rustig met het boekje en een glimlach door de cabine, een mooie pagina opengeslagen met make-up artikelen. Bij het tonen van de diamanten hanger doe ik het leeslampje aan en.. verkocht!

We beginnen er aan boord allemaal al aan te wennen… Over een tijdje werken we niet meer in de dienstverlening maar zijn we allemaal commercieel medewerkers 🙂 Ik hoop alleen niet dat wij ooit de kip en pasta tegen betaling gaan serveren!! Het zal toch niet….??!

(15) Niet iedereen vliegt voor z’n plezier…

Iedere vlucht begint met een briefing en zoals altijd zitten we daarom weer in de briefingkamer, luisterend naar de purser die ons vluchtinformatie verstrekt over de vlucht naar Delhi. Een nieuwe bestemming voor mij, de eerste keer in vijfenhalf jaar vliegen dat ik naar Delhi ga. Indiase passagiers, van collega´s weet ik dat ze veel water drinken en ze willen hun tafeltjes na de maaltijd snel leeg hebben. Dit zorgt soms voor hilarische maar ook voor lastige situaties en die worden onderling, tijdens de vlucht of op de crewborrel, nog wel eens besproken. Ook al ben ik nog nooit naar Delhi gevlogen, ik heb al wel een idee van de vlucht.  We hebben daarnaast ook een routefilmpje voor Delhi, waardoor we in de briefing nog wat leren over de Indiase cultuur, bijvoorbeeld dat ze hun eten, maar ook koffie/thee,  erg heet geserveerd willen krijgen. En met veel smaak, dus pittig eten en sterke koffie en thee met veel suiker.

^^ Een bijzondere mededeling

Midden in de briefing wordt er op onze deur geklopt. Een man stapt binnen, excuseert zich en vraagt of hij even mag storen. Hij is van de marechaussee en vertelt ons over twee problematische passagiers die met ons meevliegen. Het gaat om twee Afghaanse ‘deportees’ die vandaag uit Nederland worden gezet

“Een van de mannen gaat gegarandeerd in het verzet. Hij zal er alles aan doen om niet uitgezet te worden en daarbij zal hij schreeuwen en lichamelijk verzet tonen. Naar verwachting zal dit verzet tot na de start duren en we verwachten dat hij daarna rustig zal worden. Hij is vastgebonden en onze collega’s van de marechaussee zijn er bij om hem te escorteren.  De andere passagier is rustiger maar we weten nog niet hoe hij zich zal gedragen straks. Hij is sinds 5 dagen in hongerstaking.  Ook hij heeft escorts die hem in de gaten houden. Nog vragen?”

Ik vind het nogal wat! Een aantal collega´s heeft het al eerder meegemaakt maar dit verhaal is nieuw voor mij.  Ik hoor dat ze soms zo te keer gaan dat ze uiteindelijk weer van boord gaan, omdat het een gevaar voor de vlucht oplevert en dat is dan ook precies wat het doel is van de schreeuwende deportee. Beide mannen zitten in mijn werkgebied en ik heb nog wel wat vragen voor de marechaussee ja… Praten we met ze? Geven we ze te eten? Kunnen ze naar het toilet? Ik stel me echt een vastgebonden Hannibal Lecter voor me die overal uit weet te komen… Praten en eten is afhankelijk van hoe ze zich gedragen, eten alleen met een lepel, naar de wc worden ze begeleidt door de escorts. Terwijl de marechaussee weer verdwijnt praten we verder over de maaltijdkeus en overige ‘speciale’ passagiers  die na dit verhaal een stuk minder speciaal lijken…

^^ Boarding

De deportees komen als eerste aan boord en met vier man sterk wordt het probleemgeval als eerste binnengebracht en zelfs met zo veel begeleiding weet hij nog op de grond terecht te komen in plaats van op de stoel. Hij schreeuwt het uit en het gaat door merg en been… Fluiten, gillen, schreeuwen..Alles wordt uit de kast gehaald. “Alsjeblieft!!! Please please!! Help me help me help me help me. Help me help me help me help meeeee!!!!!! Ik kan niet naar Afghanistan!!” De marechaussee herhaalt keer op keer dat het geen zin meer heeft, dat het vliegtuig zo gaat vertrekken, dat hij geen kans meer heeft en dat het beter is dat hij opgeeft. Uiteindelijk ligt hij op de achterste rij horizontaal over twee begeleiders heen, met zijn gezicht naar beneden, alles vastgebonden, nog steeds schreeuwend. De andere deportee neemt rustig plaats tussen zijn begeleiders en ziet er erg slecht uit.

De andere passagiers worden door extra collega’s op de hoogte gebracht van de situatie en ze lijken het goed te accepteren. Er wordt verteld dat hij straks tijdens de vlucht zal opgeven en rustig zal worden. Zij zullen het weten, en ik hoop dat het waar is.

Ik vraag me af hoe lang ze al in Nederland zijn voordat ze werden opgepakt…Wat hebben ze hier opgebouwd en wat (en wie) laten ze achter? Maar nog meer…wat staat ze straks te wachten in Kabul? De begeleiding laat ons weten dat het gebied waar ze naar terug gaan veilig is. Ze kunnen ‘veilig’ terug…maar  is dat ook zo? Volgens mij zijn ze hartstikke bang dat ze worden gepakt of gedood in Afghanistan… Wat weten wij nou van de Taliban en de chaos die is achtergebleven in het land?

Zo’n tien minuten na take-off is het inderdaad gedaan met het geschreeuw, hij mag rechtop zitten in zijn stoel en valt als een blok in slaap. Voor het eerst zie ik zijn kleine en vermoeide gezicht, waar net het geluid uit kwam van een enorme  brulaap.

Het is mijn eerste vlucht na mijn vakantie. Ik ben net vier weken vrij geweest en heb een heerlijke vakantie gehad in Nepal. Zo’n eerste vlucht is dan altijd weer even wennen, maar eenmaal bezig is het alsof je nooit bent weggeweest. De Indiërs zijn zoals me is verteld, drinken veel water, vragen veel suiker bij hun koffie en thee en als de koffie te koud is krijg je ´m gewoon terug. Maaltijdplateaus worden al in onze handen gedrukt of midden in het gangpad op de vloer gezet voordat we de tijd hebben om ze weer op te halen.  Het is een drukke vlucht maar alles verloopt, godzijdank, goed. De passagiers zijn ook bijzonder dankbaar aan het einde van de vlucht, wat fijn is om te horen.

^^ In een driewieler door Delhi

Ik ben in Delhi!! Mijn jetleg van Nepal is er gelukkig nog en daarom ben ik ondanks het tijdsverschil ’s ochtends al om acht uur wakker. Op naar het ontbijt, waar ik geheel zoals verwacht, als enige van de crew ben… Na het ontbijt loop ik de straat op om wat geld te pinnen en vanaf daar neem ik een tuktuk naar de Lotus Temple. Dward door crazy-traffic-Delhi in een open driewieler… Je moet soms een gokje wagen! Veilig aangekomen bij de tempel loop ik achter de meute aan, trek mijn schoenen uit en loop op blote voeten verder over de autsj..hete stenen! Ik ben de enige blanke en ik ben dus ook de enige die er last van heeft. Half huppelend loop ik verder richting de tempel. Op de hete stenen sta ik ook nog zo’n twintig keer stil om met Indiërs op de foto te gaan, want ze vinden het o zo bijzonder om met een uitheemse op de foto te gaan. De tempel is er voor alle geloven, een onafhankelijke tempel die staat voor eenheid van het volk. Dat verklaart mogelijk ook de drukte… Binnen kan je bidden voor Allah, God of waar je ook in gelooft, of mediteren. Alles kan, als je het maar in stilte doet. Van de tempel neem ik de metro naar Lajpat Nagar, waar een soort markt is. Op het station word ik gewezen op de speciale coupé voor vrouwen en daar binnen is het heerlijk koel en rustig, daar waar het buiten vooral erg heet en druk is. Dit is beter dan met de driewieler door het stinkende verkeer!  Vanaf daar neem ik een riksja naar de markt. Op straat word ik weer overvallen door de drukte en hitte en na een tijdje door de straatjes gelopen te hebben ben ik er klaar mee. Helaas gaat er geen metro terug naar het hotel en ben ik weer gedwongen in een geel-groen racemonster door de stad te scheuren. Ik sluit me aan bij mijn collega’s die inmiddels lekker bij het zwembad zitten, die denken dat ik ook net mijn bed uitkom.

^^ De 24 uur zitten er al snel weer op…

We bestellen ’s avonds een goede bodem voor de terugvlucht die nacht, een heerlijke curry, palak paneer en tikka masala met rijst en naanbrood.
Op de terugreis raak ik in gesprek met twee monniken uit Nepal. Ze leven in het Boeddhistische klooster van Bodhnath, een van de mooie tempels waar we in Nepal hebben rondgelopen. Terwijl ze in Nepal hun mantra’s  hummen, gekleed in rode gewaden, zittend op de grond van het klooster en er verder geen contact is met de bezoekers van het klooster, is het bijzonder om aan boord een tijdje met ze te praten en te merken hoe wereldwijs ze zijn en hoe fantastisch hun Engels is. Daarnaast vragen opvallend veel passagiers om een pilletje tegen darmklachten (de bekende ‘Delhi-belly’) en bij het ontbijt willen alle vakantiegangers het Westerse ontbijt!  Na een paar weken India zijn ze klaar met spicy potatoes en droge roti rolletjes om de dag mee te beginnen… Ik kan het me na drie weken Nepal helemaal voorstellen!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(13) Cabin crew, arm the slides

“Cabin crew, arm the slides”. Het is 13.40 uur als we dit commando van de cockpit krijgen. Hierna bevestigen we de (evacuatie)glijbanen zodat deze  automatisch zullen opblazen wanneer we de deuren openen in een noodsituatie. Als alle deuren ‘ge-armd’ zijn taxiën we richting de vertrekbaan.

Drie minuten later krijgen we een telefoontje van de cockpit. Er is een technisch probleem en we zullen terugtaxiën naar de gate. Om 13.45 uur krijgen we het commando “Cabin crew, disarm the slides” en op dat moment ontkoppelen wij alle escape slides weer, zodat de deuren geopend kunnen worden zonder dat de slides zullen opblazen.

Als een slide onnodig opblaast kunnen er levensgevaarlijke situaties ontstaan.. De glijbaan klapt met groot geweld open en blaast razendsnel op, waardoor personen die in het vliegtuig of in de gate staan gevaar lopen. Daarnaast is het een dure grap, want de slide zal hersteld moeten worden voordat het vliegtuig weer de lucht in kan.

afb: slide opgeblazen aan boord (www.google.com)

Deze commando’s moeten dus heel nauwkeurig worden opgevolgd en daarom zitten er meerdere (dubbel)checks in de procedure. Je voert de actie bij je eigen deur uit maar controleert ook altijd je collega’s deur. Nadat je dat gedaan hebt geef je aan de purser door dat de slides ‘armed’ (vertrek van de gate) ofwel ‘disarmed’ (aankomst aan de gate) zijn en in het laatste geval zal de cockpit daarna het commando geven dat de deuren geopend mogen worden. Daarnaast is er op Europese vluchten nog een ‘strap indicator’, een oranje band die aangeeft of de slides geactiveerd zijn of niet.  Een oranje strap voor het raam in de deur betekent: de slide is gekoppeld. Geen oranje strap betekent dat de deur veilig geopend kan worden, een indicator voor bijvoorbeeld het grondpersoneel of de schoonmakers die de deur vanaf de buitenkant openen.  Als zij de oranje band voor het raam zien dan zullen ze de deur niet openen omdat de slide dan nog geactiveerd is.

Uiteindelijk staan wij om kwart voor twee weer aan de gate, alle slides zijn veilig ontkoppeld en de techneut komt aan boord. Er is een probleem ontstaan na het losmaken van de pushback truck, de wagen die het vliegtuig wegduwt van de gate. Deze truck zit aan het neuswiel van het vliegtuig bevestigd en na het ontkoppelen van de truck ging het systeem niet meer dicht.

Terwijl de techneut bezig is worden de passagiers op de hoogte gesteld van het probleem. Als wij door de cabine lopen worden we door een aantal passagiers angstvallig benaderd, omdat ze niet begrijpen wat er aan de hand is. Un pequeño problema con una puerta, no ehh, cerrar la puerta. Ik maak met mijn vingers een gebaar voor ‘iets heel kleins’. No es el motor. Ik vraag of het ok is…”si, si.. thank you very much”. Leuk dat ik hun probeer in het Spaans iets uit te leggen en ze mij op hun beste Engels bedanken.

Kosmopolieten op de achterste rij

Tijdens het wachten raak ik in gesprek met twee passagiers op de laatste rij. Ze zijn heel erg moe want ze komen al helemaal vanaf Sao Paolo gevlogen. Hij is Braziliaans, zij Spaans. Wat is hun thuis? vraag ik me af. Zijn antwoord is Sydney. Wow! Ik had gedacht aan Spanje of Brazilië, maar niet aan Australië. Vervolgens vertelt hij dat ze elkaar hebben ontmoet in  Hongkong! Wat een wereldburgers! Nu ben ik nieuwsgierig geworden, hoe komen ze in Sydney terecht…wat hebben ze in Hongkong gedaan? We raken in gesprek, hij vertelt over zijn werk, over China en over Australië. Ze hebben nu vakantie en gaan op familiebezoek,  eerst in Brazilië en nu in Spanje.  Verder praten over hun leven gaat helaas niet want het probleem is opgelost en we gaan weer vertrekken. “Cabin crew, arm the slides!”

We serveren ruim honderd passagiers een broodje, sap, wijn, koffie, thee, koekjes en waar nodig een paracetamolletje. En daarna kunnen we zelf op naar de tapas in Madrid!!

(6) 24 uur in Tel Aviv

Onregelmatige werktijden horen bij het vliegende bestaan en ondanks dat ik er weinig last van heb, kan ik na vijf jaar vliegen wel zeggen dat ik late schema’s toch beter kan waarderen dan vroege. De vlucht naar Tel Aviv vertrekt pas om half tien ’s avonds en ik heb dus eigenlijk nog een hele dag vrij. Uitslapen, sporten, boodschapjes halen, wasje doen, flight safety leren (er komt weer een recurrent aan), blouses strijken, koffer inpakken,…  En beginnen aan de werkdag terwijl half Nederland met een kop koffie naar het journaal van 20.00 uur kijkt.

In het bemanningencentrum is het nog behoorlijk druk en ik ben niet de enige die nog een werkdag voor de boeg heeft. Nadat ik ben aangemeld voor de vlucht neem ik de roltrap naar de eerste verdieping, waar alle collega´s die nog moeten vliegen zich verzamelen. Ik hoor mijn naam en zie een oud klasgenoot van de havo die inmiddels ook al weer twee jaar vliegt. “Hee! Ga je toevallig ook naar Tel Aviv?” Helaas niet, maar we kletsen even gezellig bij op de rode banken in het crew centrum. Daarna zie ik nog twee bekenden, die wel naar Tel Aviv gaan vanavond. In de briefing kom ik er achter dat ik zelfs met drie van de acht collega’s al eerder gevlogen heb en ondanks dat we niet meer weten wat of wanneer we eerder samengewerkt hebben herinner ik me dat het gezellig was. Eén van deze collega’s komt bijna wekelijks in Tel Aviv en kan ons goed bijpraten over de beste werkmethode op deze vlucht met speciale ‘gebruiksaanwijzing’.

Europavliegtuig met een ICA service
De vlucht wordt namelijk uitgevoerd met een Boeing 737-900, een narrow-body vliegtuig met één gangpad en drie stoelen aan beide kanten van het gangpad. Hiermee wordt voornamelijk op Europese bestemmingen gevlogen, waarbij de service uit een broodje of snackje en een drankje bestaat. De service op Tel Aviv bestaat uit een complete warme maaltijd inclusief salade, toastjes, kaasje en een dessert. Daarnaast bestaat de cabinebemanning uit 6 collega´s, in plaats van 3 tot 5 op Europese bestemmingen en omdat het aantal crewseats op de 737-900 blijft steken op vijf zit één collega in de cabine (op een passagiersstoel) of op de jumpseat in de cockpit. Meer service, meer collega´s en hetzelfde ´kleine´ vliegtuig, dat zorgt bij een slechte organisatie voor chaos! Door de tips van onze ervaren collega en een heel gezellige samenwerking verloopt de vlucht meer dan fantastisch.

Achterin het vliegtuig leer ik mijn collega beter kennen, terwijl we twee karren met vis en pasta maaltijden vullen. Ze is begin 30, heeft aardrijkskunde gestudeerd en al een tijdje voor de klas gestaan. Het is altijd leuk om op zo’n 10 km hoogte wat meer van elkaar te weten te komen. Maargoed, terwijl wij de karren vullen en wat levensweetjes uitwisselen zijn twee andere collega´s hot towels en speciale (kosjer) maaltijden aan het uitdelen. Niemand loopt elkaar in de weg en uiteindelijk zijn we op hetzelfde moment klaar om de twee volle karren het gangpad in te rijden. Om te voorkomen dat we per ongeluk een gewone maaltijd aan een (orthodox) Joodse passagier aanbieden worden de kosjer maaltijden eerst uitgedeeld. Deze maaltijden zijn niet standaard aan boord, passagiers moeten deze optie zelf al bij het boeken van hun ticket doorgeven.

Met zes cabinecollega´s hebben we meer crew dan volgens de wet noodzakelijk is en daarom mogen we om en om tijdens de start en landing in de cockpit. Terwijl de andere collega´s de cabine klaarmaken voor de landing zit ik op de jumpseat in de cockpit en geniet van het uitzicht. Gaandeweg wordt besloten dat voor degenen die nog willen, er een borrel zal plaatsvinden in Tel Aviv.

Late night borrel
Om kwart voor drie komen we aan bij het hotel en nog geen half uur later staan we met vier man beneden om ergens wat te gaan drinken. Van onze ervaren collega horen we dat er een 24-uurs bar is aan de boulevard en dus krijgt de taxichauffeur de opdracht om deze bar te vinden. De bar is inderdaad open maar op de barman na is er niemand te bekennen. We zijn hoe dan ook welkom, de heaters in de strandtent gaan aan (best fris ’s nachts) en vier koude biertjes verschijnen op tafel. Proost!

Het ontbijt missen is in Tel Aviv niet erg, want omdat we zo laat aankomen is er geregeld dat we een continentaal ontbijtje op onze kamer kunnen laten bezorgen of dit beneden in de lobby kunnen bestellen. Alsnog een goed ‘begin’ van de dag en daarna richting strand om even een paar uurtjes van de zon te genieten!

met de crew eten in Tel Aviv

afb: Suzana

Om zes uur is er afgesproken om gezamenlijk wat te gaan eten en met vijf collega’s lopen we door de wijk Neve Tzedek, het eerste buurtje buiten de muren van het oude Jaffa waar veel kunstenaars wonen. We lopen door smalle steegjes langs kleurrijke huisjes en vinden het leuke restaurantje Suzana.


Van dromenland naar vliegtuig
Een gezellige borrel en een dagje strand verdien je natuurlijk niet zomaar. Er staat die nacht weer een terugvlucht op het programma en in Tel Aviv ontvangen wij een meelijwekkende callingtijd om 0:45 uur, Nederlandse tijd (1:45 uur lokaal). Dat is voor niemand leuk denk ik! Terwijl ik nog droom dat iemand onze besteklade thuis helemaal anders ingedeeld heeft, komt er een tokkelend geluid uit mijn telefoon. Vreemd, want mijn telefoon zet ik altijd 10 minuten na de wake-up call van het hotel. Ik bel versuft de receptie, en vraag of onze calling al is geweest of dat de tijd is veranderd. De dame antwoord dat we inderdaad pas om 2:20 uur calling hebben en ik draai me nog een keertje om. Het kan zijn dat het vliegtuig te laat in Tel Aviv aankomt waardoor wij ons ook iets later op de luchthaven mogen melden dan standaard. Tien minuten later word ik weer gebeld, met een excuus en de melding dat de callingtijd toch 1:45 is, en dat we standaard om 2:45 zullen worden opgehaald. Bleghhh, wat jammer…want naast een kwartiertje langer snoozen moet ik nu ook nog haasten.

Ergens tussen Tel Aviv en Amsterdam loop ik door de cabine en voor me zie ik een man half in het gangpad staan. Hij heeft zwarte banden om zijn armen gebonden en een zwart doosje op zijn arm en voorhoofd. Mijn stresshormonen worden ogenblikkelijk afgescheiden, mijn hartritme versnelt en ik trek wit weg.

Op internet heb ik even een plaatje opgezocht:

Gelijktijdig kom ik weer met beide benen op de grond, dit is een vlucht uit Tel Aviv en we hebben veel Joodse passagiers aan boord. Door de vermoeidheid ben je niet altijd even scherp en deze passagier deed mij een seconde aan heel andere geloofsovertuigingen denken. Thuis zoek ik nog even wat extra informatie over deze zwarte ‘gebedsriemen’ en lees dat deze horen bij het doordeweekse ochtendgebed (sjachariet) en dat de zwarte doosjes Bijbelse teksten op perkament bevatten.

Om half twaalf ben ik weer thuis en in mijn eigen bedje haal ik nog even een uurtje verloren slaap in!

(5) Hartverwamend Tanzania + waar een stewardess geen parfum voor mee heeft

De vlucht naar Tanzania is anders dan ik me had voorgesteld. Ik vlieg inmiddels ruim vijf jaar en ben al op divers Afrikaans grondgebied geweest, van Nigeria naar Oeganda, Zuid-Afrika en Kenia. En vandaag vlieg ik voor het eerst naar Tanzania in Oost-Afrika.

Iets na tienen in de ochtend vertrekken we zaterdag met de airbus A330-200 richting de eerste bestemming van die dag: Kilimanjaro. Acht uur en drie kwartier duurt de vlucht, dat is ruim twee uur langer dan de vlucht naar Lagos waar ik vorige week nog was. Daar bovenop komt nog de transit-stop en de vlucht van Kilimanjaro naar Dar es Salaam waar we om negen uur ’s avonds landen. Als alle 240 passagiers van boord zijn halen we onze koffers, stappen in de crewbus en komen rond tien uur ‘s avonds aan in het hotel. En dat had ik me vanochtend toen ik van huis ging niet bedacht! Tussen van huis wegrijden en in het hotel aankomen zit in mijn geval 16 uur, terwijl ik uitging van een uurtje of 11, 12 maximaal.

Safarigangers en ontwikkelingswerkers
Maar waarover ik me ook verbaasde die dag waren de passagiers. Op vluchten naar de eerder genoemde Afrikaanse bestemmingen is het merendeel van de passagiers van Afrikaanse afkomst en zie ik vrouwen in kleurrijke jurken die mooi contrasteren bij hun donkere huid, mannen in gekleurde gewaden, baby’tjes in draagzakken op de rug van hun moeder, grote hutkoffers vol weet-niet-wat. Vandaag zag het er ietsje anders uit. Safarihoedjes, mannen met gele afritsbroeken en vrouwen in rode broeken met wijde pijpen. Blanke huiden, grijze haren en Gandhi brillen domineren het beeld aan boord.

Ik hoef niet te twijfelen of ik wel op de goede vlucht zit, deze passagiers gaan zeker weten naar Afrika! Vakantiegangers op weg naar het Serengeti national park en de Ngorongoro-krater en ontwikkelingswerkers op weg naar hun project. Een heel ander soort passagiers dan waar ik me eerder die dag op had voorbereid.

De cateraar zat waarschijnlijk op dezelfde golflengte als ik, want de maaltijdkeus bestond uit vis of vegetarisch. Afrikanen houden wel van een visje, maar laten we nou vooral heel veel westerlingen aan boord hebben die massaal voor de vegetarische pasta kiezen. Would you like fish with rice or vegetarian pasta? Iedereen kiest veggie en om nog keus te houden verander ik van woordkeus. Would you like pasta or “white fish in Thai curry sauce”. Ik zou zelf dan wel zin in de vis krijgen maar de passagiers zijn niet gek… Ze vragen massaal “What comes with the pasta?” en ik probeer mijn antwoord zo simpel mogelijk te houden: some spinach, it’s vegetarian. Dan heb je toch zin in die vis! Maar nee…Pasta it is. Al snel zijn we door de pasta heen en krijgen de passagiers die nog geen maaltijd hebben ongewenst vis op het menu. We schrijven een brief aan de cateraar die hopelijk de volgende keer ‘gewoon’ voor kip en pasta kiest op deze bestemming!

Zoals al gemeld is het al laat en pikkedonker als we aankomen in Tanzania. In het hotel sluiten we de dag af met een koud drankje op het terras buiten. De temperatuur is nog ergens rond de 25 graden maar desondanks trek ik een lange broek en shirtje met lange mouwen aan, en de onbedekte lichaamsdelen smeer ik in met een laagje naar citroen ruikende DEET. Misschien licht overdreven want er is geen mug te zien, maar het voelt wel lekker veilig zo.

Zondag in Tanzania begin ik de dag met een verse kokosnoot en wat verse vruchten. Wat een luxe om zo aan te kunnen schuiven, en gezellig met collega’s te ontbijten. Hier in het hotel zou je vergeten dat je je in een derdewereldland begeeft en eigenlijk wil ik nog wel even wat van de omgeving zien. Na het ontbijt loop ik samen met een collega de straat op, er zou ergens een marktje om de hoek zijn maar na een uur wandelen denken we die niet meer tegen te komen. We lopen lekker door en verbazen ons over het groen langs de kant van de weg. Ik heb het gevoel in een botanische tuin te wandelen, waarbij er zo af en toe een knetterend brommertje of bajajis (soort tuktuk) voorbij scheurt.

Jambo, Mambo!
Iedereen op straat groet ons met een glimlach en roept ‘Jambo’ of ‘Mambo’. We glimlachen, en roepen ook vrolijk Jambo terug. Een enkeling zegt Karibu, `Welkom` in het Swahili. Ook dan lijkt Jambo! mij een prima antwoord. We proberen het verschil tussen Jambo en Mambo te achterhalen maar komen er zelf niet uit. We vragen het de ober bij het Sea Cliff Court, een hotel waar we even bijkomen en afkoelen met een ijskoude koffie onder een parasolletje. Mambo betekent dus ook wel zoiets als “what’s up?”. Wil je echt cool zijn dan antwoord je met ‘Poa’ of ‘Fresh!’, maar helaas vertelt onze vriend de ober dit er niet bij. Dit horen we pas op de terugreis aan boord van de purser die een studie Swahili aan het volgen is. Onthouden voor de volgende trip!

Helaas kan je op een 24-uurs stop geen goed beeld van een land krijgen, maar wat ik er van gezien heb is vooral mooi. Ik voelde me volkomen veilig op straat, mensen tonen je een warme glimlach, de gebouwen zijn goed onderhouden en alles ziet er netjes uit. Terug in het hotel duik ik gelijk het zwembad in, hopend hier wat verkoeling te vinden. Ik kom er bedrogen uit want het water had minstens de buitentemperatuur aangenomen en ik vind het geen succes. Inmiddels is iemand van het hotel al een bedje met handdoek voor me aan het klaarzetten op de plek waar ik mijn tas had neergelegd, naast een paar collega´s. Met een vriendelijke glimlach toont hij me een mooi plekje in de schaduw. Wow…ik ben wederom verrast door deze vriendelijke (en pro-actieve) service!

Terug naar Amsterdam
Om acht uur ’s avonds is het alweer ‘calling’ tijd. Voorslapen is me niet gelukt maar ik heb nog wel even twee uurtjes kunnen rusten met een boek en een lekker muziekje op mijn telefoon. De terugvlucht gaat rechtstreeks van Dar es Salaam terug naar Amsterdam en daardoor duurt deze ‘maar’ zo’n 9 uur en een kwartier. In de businessclass raak ik aan de praat met een vijftal dames die in Dar es Salaam wonen. Deze vrouwen hebben het goed, dat zie je aan alles, maar ook deze vrouwen hebben zo’n vriendelijke en hartverwarmende instelling dat ik er helemaal blij van word.

Nare luchtjes
Ik word verderop in het vliegtuig aangesproken door een man. Zijn achterbuurman heeft zweetvoeten en hij vindt de lucht niet te harden. Tja…wat doe je dan? Ik ruik inderdaad zweetvoeten en weet ook wie het veroorzaakt, maar daarnaast ruik ik ook her en der andere onprettige transpiratiegeuren. Niet gek als je je bedenkt dat het behoorlijk heet was op de luchthaven in Tanzania. Moet ik de passagier vragen zijn schoenen aan te doen? Dan hebben we nog steeds last van andere zweetluchtjes. Of kan ik de man die er last van heeft een andere stoel aanbieden? We hebben amper open stoelen dus dat laatste wordt lastig. Ook hierover communiceren is lastig want als ik met het ‘slachtoffer’ op 14A praat hoort en ziet ook de ‘veroordeelde’ op 15A wat ik zeg en doe. Fluisterend wordt me gevraagd of ik geen parfum bij me heb waarmee ik kan sprayen. Een stewardess zonder parfum bestaat niet dus ik zeg hem dat ik zijn vraag begrijp, maar vraag ook of hij begrijpt dat ik daar niet aan kan gaan beginnen. Alsof hij zich door mijn antwoord niet serieus genomen voelt zegt hij dat zijn buurman ook getuige is van de zweetvoeten. Alsof ik het zelf niet ruik! Ik geef de man nogmaals gelijk, het ruikt niet prettig. Ik zal een wc-verfrisser halen en deze stiekem sprayen. Hopelijk is het onderwerp nu klaar want ik vind het lastig hierover uitgebreid te praten terwijl er zo’n 50 cm afstand is tussen het ‘slachtoffer’ en de ‘veroordeelde’. Uiteindelijk is het voor de man nog niet goed en besluit hij demonstratief met een naar lavendel ruikende hot towel over zijn neus te gaan zitten. Ik hoop dat deze passagier voortaan een privé vlucht kan betalen, zodat hij kan voorkomen tussen de nare luchtjes in een vol vliegtuig met 240 passagiers te moeten zitten.

Verder zit er een vrouw aan boord waarbij er steeds een paar tranen over haar wangen rollen. Ze heeft twee weken in een weeshuis meegeholpen en is in die korte tijd geraakt door wat ze gezien heeft en weer heeft moeten achterlaten. Andere passagiers vertellen over hun bijzondere safari. Er zijn veel verhalen, maar na een paar uur vliegen liggen de meeste passagiers te slapen in hun stoel. De nacht is aangebroken en de lichten gaan uit… Om zeven uur landen we weer op Schiphol en zo´n twee uur later is het voor mij dan ook eindelijk bedtijd. Terwijl iedereen op maandagochtend zijn bed weer uit moet na het weekend, kruip ik er lekker in!