Lekker eten in het vliegtuig?

De Linda plaatste vandaag een bericht over de 10 beste én slechtste vliegtuigmaaltijden die ze op Twitter hebben kunnen vinden. Een hilarische samenstelling van “te vies voor de foto” tot “heel schattig” en “yum!” Wat denk je van een kindermaaltijd met rijst in Hello Kitty vorm, of de maaltijd van Virgin America met verse zalm en geroosterde amandelen. Wow! Of dit laatste een business-class of economy-class maaltijd is dat staat er niet bij Lees verder

Advertenties

(21) Kunnen Moslims wel vlees eten in het vliegtuig?

Vrijdagavond, ik ben met mijn hoofd al in Koeweit. Niet bij de weg ernaar toe, niet op Schiphol, niet in het vliegtuig, niet bij de passagiers die we aan boord krijgen… Na vier maanden Europa vliegen en aanhoudende kou in Nederland, zie ik mijzelf vooral en alleen maar liggen op een bedje in de zon!

Steward(ess) ook jouw droombaan?

Zaterdagnacht kleurt Nederland weer wit (kan dat..wit kleuren??) terwijl het in Koeweit een perfecte 24 graden en zonnig is. Wegwezen! Door de sneeuw loop ik zondag met mijn trolley naar het station en in de trein word ik aangesproken door een vader en zoon die voor me zitten. De jongen is 16 en het lijkt hem wel wat om te gaan vliegen, en is benieuwd hoe leuk het echt is. Ze vragen me het hemd van mijn lijf, niet alleen over waar ik naar toe ga, maar ook hoe oud je moet zijn om te solliciteren, welke opleiding hij het beste kan volgen en uiteindelijk of het echt allemaal zo mooi is als het lijkt. Vooral de laatste vraag kan ik (persoonlijk) met een ja beantwoorden, want ik vind het echt een droombaan, maar ik leg ook uit dat het geen vakantie is en dat je hard moet werken.

Ondertussen hoor ik verderop een moeder aan haar dochter vertellen dat er een stewardess in de trein zit, een échte! Ze legt haar dochter van een jaar of zes uit dat een stewardess goed zorgt voor de mensen in het vliegtuig. Wat een mooie omschrijving! Ik lach naar ze en het meisje komt me even van dichtbij bekijken. Ze is te verlegen om te praten en kruipt weer snel bij haar moeder op het bankje. Zorgen voor de mensen in het vliegtuig, dat is inderdaad wat je met liefde en gemak moet doen. Als het werk niet bij je past, dan weegt de safari in Zuid-Afrika of een dag aan het zwembad in Koeweit niet op tegen de lange werkdagen en het onregelmatige leven. Samen met je collega’s wil je iedereen een fijne en veilige vlucht geven. Als je daar moeite mee hebt,… dan is het geen droombaan.

Witte weilanden razen verder langs me heen en eenmaal op Schiphol aangekomen stop ik de warme winterjas van het uniform in mijn koffer, die heb ik de komende 2 dagen niet meer nodig!

Hoe zit het nou met die Moslim (halal) maaltijden aan boord?

Zondagmiddag vliegen we met een volle Airbus A330-200 naar Koeweit, in zo’n vijf uur rechtstreeks. “Would you like chicken or vegetarian pasta?” Het valt me op dat veel mensen de kip links laten liggen en voor de pasta gaan, zelfs als ik zeg dat de kip Halal is. Na zoveel rijen ben ik toch benieuwd… hoe zit dat nou? De man die ik deze vraag stel kijkt me raar aan en vraagt mij of ik niet bekend ben met Moslims.
…Ehhh. Nee sorry ik zit met m’n hoofd al in de zon, geen idee, Moslim?

Natuurlijk kennen we de richtlijnen, en het is zelfs zo dat alle maaltijden naar het Midden-Oosten geschikt zijn voor Moslims. Alles is halal, rein, en er is geen varkensvlees aan boord, dus ze kunnen alles eten maar kiezen voor de pasta. Ondanks de uitleg kiest het merendeel voor de pasta.  Zouden ze toch twijfelen aan de manier waarop de kip in het bakje is gekomen? Of spreek ik het woord halal helemaal verkeerd uit? (Op alle andere Intercontinentale vluchten kunnen Moslims tijdens het boeken van hun ticket aangeven dat ze een Moslim-meal willen of een Veg-meal, die dan speciaal gecaterd wordt)

Dankbaar werk maakt blij : – )

Na de maaltijd zijn we eindeloos met de duty free sales bezig want veel passagiers hebben een waardevoucher gekregen omdat de vlucht van de dag ervoor geannuleerd is. Deze vouchers kunnen ze inwisselen voor artikelen uit de duty-free kar en op een vlucht van vijf uur is het al flink doorpoten om alle service gedaan te krijgen, helemaal nu! Met een paar passagiers heb ik ondanks de drukke service toch een leuk gesprekje kunnen voeren. Dat maakt een vlucht altijd net wat leuker, je merkt dat de mensen het leuk vinden en daar word je zelf ook weer blij van!

Vlak voor de landing moeten we het vliegtuig extra opruimen, bij de laatste ronde moeten we alle lege flesjes wijn en bier uit de stoelzakken halen en uit onze crewtrolley moeten de plakjes ham voor op brood worden verwijderd (dat is de enige trolley waar geen halal-food in zit, omdat deze alleen voor de crew bestemd is). Alle trolleys waar nog bier, wijn of likeur inzit moeten verzegeld worden want alcohol is bij de wet verboden Koeweit.

Als ik naar mijn crewseat loop omdat we bijna gaan landen wenst één van de passagiers me alle goeds van God toe, omdat ik zo aardig voor hem ben geweest.

En dan zijn we in Koeweit! Misschien kan je het je nog herinneren uit de blog Slaapmutsen, het is de bestemming waar het nogal van de crew afhangt of er iets gedaan wordt, want een lekker wijntje kan mensen niet over de streep trekken om op de crewborrel te verschijnen. In de lobby wordt duidelijk dat iedereen direct naar zijn kamer gaat. Samen met een collega besluit ik na het ontbijt even langs het strand te lopen dat op ongeveer 10 minuten van het hotel ligt. Even weg van het hotel, een beetje van Koeweit zien en als we er genoeg van hebben alsnog lekker met dat boek aan het zwembad.

En dan ineens lig je helemaal niet aan het zwembad! Hoe de dag er uiteindelijk uit heeft gezien lezen jullie de volgende keer, maar ik kan je zeggen dat het een spektaculaire dag is geweest!

Waar kijken deze Arabische heren toch naar? Binnenkort meer!

(18) Commerciële stewardessen gezocht?!

tax free sunglasses

 

Verkopen aan boord. Bij elke luchtvaartmaatschappij betekent het iets anders. Er zijn stewardessen die ter plekke ieder flesje water, cappuccino en pizza met de klant afrekenen. De hele proviand in de verkoop, inclusief oordopjes, oogmaskers en sokken. Bij andere maatschappijen worden alleen de alcoholische drankjes en de huur van een multimediaspeler afgerekend. Veel grote maatschappijen zoals KLM, Lufthansa, Iberia en Emirates bieden nog steeds gratis maaltijden en drankjes aan, inclusief inflight entertainment. Maar hoe lang mogen de stewardessen hier de maaltijden nog als gratis service aanbieden…?

Europa
In de loop van de jaren is er veel veranderd aan boord, ik denk zeker sinds de komst van de prijsvechters. Op de korte Europese vluchten heeft de warme maaltijd plaats gemaakt voor handige uitdeelzakjes met snacks, of een broodje. Dit is een enorme besparing op de catering maar vooral op personeel… Voor het serveren van een warme maaltijd op een vlucht van anderhalf uur heb je behoorlijk wat meer cabinepersoneel nodig dan wanneer je enkel een zakje met koekjes of een broodje uitdeelt. Een drankje, ook bier en wijn, krijg je er nog steeds gratis bij maar sterke drank wordt al een hele tijd niet meer geschonken in de economy class op Europa.

Intercontinentaal
Op intercontinentale vluchten krijgen je als passagier nog steeds een warme maaltijd en zit er ook sterke drank bij de service inbegrepen. Wat hier de laatste jaren echt is veranderd zijn de ‘upgrades’ naar betere stoelen.. De stoelen met meer beenruimte, zoals bij de nooduitgangen, worden tegenwoordig verkocht in plaats van aangeboden.  Een passagier die wil verhuizen naar een betere stoel in een andere klasse, zoals de Economy Comfort, zal eerst zijn of haar portemonnee moeten trekken…

Dilemma!! Want wij bieden service liever aan, in plaats van het te verkopen!! De eerste paar upgrades die ik heb verkocht waren vreselijk ongemakkelijk. “U wilt naar een stoel in de comfort class, ja hoor, dat kan. Dat kost u dan 150 euro extra. Wilt u met creditcard of contant betalen?” …Nee, zo gemakkelijk ging dat bij mij niet!

Het verkopen van service aan boord is aan de meeste collega´s niet besteed,  het liefst delen we alles met een grote glimlach uit. “Kip of pasta, wijntje erbij?” Gelukkig zijn de maaltijden nog steeds inbegrepen! Maar de ticketprijzen dalen, brandstof wordt duurder en de opbrengsten per stoel worden steeds minder. Het is crisis en er moet verkocht worden! In de vorm van upgrades en de taxfree verkoop. Servicegerichte stewardessen commercieel maken… Veel Succes! En daarom is er speciaal voor ons een training in het leven geroepen onder de noemer “Selling sky high” ofzoiets. Op vrijwillige basis kunnen we ons aanmelden voor deze training waarbij we leren verkopen. Niet meer met het schaamrood op je kaken een upgrade verkopen of snel met de taxfree trolley door het gangpad heen jagen, nee, we gaan verkopen met trots!

Ook als je de training niet hebt gevolgd weet je inmiddels wel wat de tips en trics zijn. Tip één, doe je schort uit tijdens de verkoop. Je bent niet meer bezig met je service, je bent verkoopster en die draagt geen schort. Tip twee, voor als een passagier een sieraad wil bekijken. Doe het leeslampje aan zodat het artikel mooi wordt verlicht. Tadaaaa!! De verkopen schieten omhoog! Echt? Ja, de verkopen rijzen de pan uit. Maar nee, een schort uit of lampje aan maakt natuurlijk niet het verschil. Het verschil is wat al deze tips en trainingen ons meegeven…. We worden ons bewust van wat we aan het doen zijn. Gaan we onopvallend  met de trolley door de cabine of maken we er wat van?!

Op de vlucht naar Rome zijn we daarom laatst met zonnebrillen op door de cabine gegaan. “Taxfree articles: perfumes, make-up and sunglasses, taxfree.”   Lachende passagiers, lachende stewardessen en ook nog wat verkocht (geen zonnebrillen…). Op de vlucht naar Lissabon loop ik rustig met het boekje en een glimlach door de cabine, een mooie pagina opengeslagen met make-up artikelen. Bij het tonen van de diamanten hanger doe ik het leeslampje aan en.. verkocht!

We beginnen er aan boord allemaal al aan te wennen… Over een tijdje werken we niet meer in de dienstverlening maar zijn we allemaal commercieel medewerkers 🙂 Ik hoop alleen niet dat wij ooit de kip en pasta tegen betaling gaan serveren!! Het zal toch niet….??!

(8) Het vliegrooster, vluchtverzoeken en losklikken

Palatul Parlamentului

Op 23 mei zou ik graag naar Curaçao vliegen, niet alleen omdat het een heerlijke bestemming is maar ook om een vriendinnetje op te zoeken die er stage loopt. Al weken van tevoren zet ik dit vluchtverzoek in ons digitale rooster, ook wel ´het verzoekensysteem´ genoemd.   Met dit systeem is het mogelijk om enigszins te beïnvloeden waar je wanneer naar toe gaat. De 23e is de enige optie voor mij om deze reis aan te vragen, voordat mijn reservedienst op 8 juni a.s. ingaat. Curaçao heeft namelijk een omloop van 4 om 4: vier dagen ‘uit’ en vier dagen ´thuis´ bij een fulltime dienstverband. Omdat ik 50% vlieg geeft deze reis mij 12 dagen vrij (4 om 12), waarvan de laatste dag vrij op 7 juni valt. Gaan de getallen je al duizelen, geen zorgen, als je met dit systeem werkt valt het echt allemaal mee. Waar het op neer komt is dat de vlucht naar Curaçao – op 23 mei – perfect aansluit op mijn reservedienst die op 8 juni begint.

Per week kunnen we meerdere verzoeken doen en daarom vraag ik niet alleen een reis naar Curaçao aan, maar ook vraag ik aan om op 22 mei de laatste dag van mijn reisverlof in te laten gaan, om de kansen te vergroten dat ik op 23 mei weer moet vliegen. Of een verzoek wordt toegewezen hangt af van een heleboel roosterregeltjes maar ook telt het mee hoe vaak je onlangs al een verzoek toegewezen hebt gekregen, alle ruim 9000 cabine collega´s werken namelijk met hetzelfde verzoekensysteem en het is wel zo fijn dat iedereen eerlijke kansen maakt op de gewenste vlucht! Ik had het idee dat mijn verzoeken me toch wel een grote kans op de vlucht naar Curaçao zouden bieden, maar helaas dacht het systeem daar anders over. Curaçao kleurt rood en dat betekent: afgewezen. En het andere verzoek, op 22 mei laatste dag vrij, is ook afgewezen. In plaats daarvan staat er een 3/5 Dar es Salaam (Tanzania) op mijn rooster, ook leuk, maar ik wil graag naar Curaçao!

Er is nog hoop, want ik kan de Dar es Salaam op mijn rooster nog ‘losklikken’ en opnieuw een verzoek doen. Hetzelfde riedeltje dus nog een keer toepassen. Vol spanning wacht ik weer een weekje af, inmiddels zit ik in Ethiopië en zodra de nieuwe roosters binnenkomen spoed ik mij naar de computer in het hotel om te zien wat mijn rooster is. Het is een 3/3 Entebbe (Oeganda) geworden. Het systeem kon mijn verzoeken wederom niet in het rooster passen maar ik heb nog één kans en daarom klik ik ook de Entebbe weg. Bij de derde ronde is mijn hoop eigenlijk wel vervlogen, maar toch ben ik benieuwd naar wat ze voor me in petto hebben! Het is een 4/2 Europa week geworden en die week ziet er zo uit:

Dag 1 AMS ✈ OTP
________________________________________

Dag 2 OTP ✈ AMS ✈ BHX
________________________________________

Dag 3 BHX ✈ AMS ✈ CPH ✈ AMS
________________________________________

Dag 4 AMS ✈ ARN ✈ AMS

Vier bestemmingen, twee nachtstops, twee op-en-neertjes. Drie verschillende vliegtuigtypes: 737-700 / -800 / -900. Zes keer een nieuwe cabinecrew en zes nieuwe cockpit crews. Ongeveer 1000 passagiers en een ontelbare hoeveelheid kopjes koffie, thee en glaasjes fris. Dat allemaal, in slechts vier dagen tijd.

Dag één:
De week begint rustig, met op dag één alleen een vlucht naar Boekarest. Mijn werkdag houdt hier op maar de andere drie cabinecollega’s vliegen zo gelijk terug naar Amsterdam, en in mijn plaats komt een collega die in Boekarest al staat te wachten om mij af te wisselen. Zij aan boord, ik eraf. Ook de cockpitcrew wordt afgewisseld en zo vertrekken we met slechts drie van de zes collega´s naar een prachtig hotel in het centrum van Boekarest, waar mijn kamer uitzicht heeft op het voormalig privépaleis van de Ceaușescu’s.  Terwijl we nog op onze kamersleutels wachten komen we de purser van de nieuwe bemanning tegen die ons vertelt dat ze gezamenlijk wat gaan eten bij de Italiaan in het hotel. De andere crew is al eerder die dag in Boekarest aangekomen en heeft ´s middags al van het mooie weer in de stad kunnen genieten. Een kwartiertje later hebben wij ook het uniform verwisseld voor onze gewone kleren en staan we fris en fruitig in de lobby, om gezellig wat te gaan eten met de andere crew. Vreemd genoeg zit er nog een cockpit bemanning in het hotel die een 24-uur stop heeft en zodoende zitten we met acht man aan tafel, uitzonderlijk veel voor een Europa-crew!

Dag twee:
Dat ‘vliegen’ niet gelijk staat aan ‘vakantie’ wordt die nacht zeer duidelijk, als om 3:40 uur mijn wekker gaat. Gevoelsmatig nog maar net in slaap is het alweer tijd om op te staan en aan de werkdag te beginnen. Behalve tijdens het ritje van de luchthaven naar het hotel, en het uitzicht op het paleis, heb ik dit keer niets van deze stad meegekregen. In de strakke, moderne badkamer gaan langzaamaan mijn ogen open, de vergrootspiegel aan de wand is te confronterend en mag deze ochtend dienst doen als extra handdoekrekje. Wat alles weer goed maakt is het ontbijtje dat, ondanks veel te vroeg, al weer voor ons klaarstaat. Ook fijn is de crewbus met chauffeur die ons voor het hotel oppikt en ons rechtstreeks naar de luchthaven brengt. Eigenlijk hoeven we nog even nergens aan te denken…wat een luxe. Om iets over vijf in de ochtend melden we ons op de luchthaven en een uur later vliegen we weer richting Amsterdam. De kop is eraf en mijn eindeloze gegaap is eindelijk gestopt! Op Schiphol neem ik afscheid van de gehele crew om vervolgens mijn weg voort te zetten richting gate D5, waar om 10:15 uur vanochtend mijn volgende vlucht vertrekt: Birmingham. Tijdens de take-off zit ik op de extra stoel in de cockpit en na een uitgebreide uitleg over het vliegplan, de navigatie en corresponderende schermen en knopjes, staan we op de startbaan en vertrekken we richting de UK. We vliegen al snel tussen de wolken door maar nog steeds heb ik een prachtig uitzicht op Nederland. Als we eenmaal boven alle wolken uit zijn geklommen is het tijd om de cockpit te verlaten en te beginnen aan de service. Na de vlucht blijft een cabine collega aan boord met de cockpit, terwijl ik met drie andere collega´s al vroeg in de middag in Birmingham ben.

De één gaat de stad in, de ander blijft in het hotel en iedereen gaat lekker zijn eigen gang. Nadat ik een tijdje door de stad heb gelopen ben ik rond etenstijd weer terug in het hotel en klop voorzichtig aan bij mijn buurvrouw die samen wat wilde gaan eten. Als we in de lobby staan komt daar net de cockpitcrew binnen die morgenvroeg met ons terugvliegt naar Amsterdam. Ze hebben er al een lange dag opzitten en besluiten gelijk naar hun kamer te gaan. Onder het eten ontdekken het collegaatje en ik waar we elkaar van kennen, want we wisten dat we samen eerder gevlogen hadden. We hebben een jaartje geleden een van de eerste reizen naar Chengdu gemaakt en halen leuke herinneringen op. Terug op mijn kamer lees ik nog even wat …en nog even…totdat ik de laatste pagina van mijn boek heb bereikt…  (Bedankt dat ik ‘m mocht lenen, Maria!) en de klok 22:30 uur aangeeft. Nog vijf uur voordat de wekker gaat…

Extreme hagel in Birmingham, gelukkig is er een overdekte shoppingmall!

Dag drie:
3:35 uur. De wekker! En weer staat er een ontbijtje én een crewbus klaar die ons om half vijf richting de luchthaven rijdt. Om half negen landen we alweer op Schiphol. Ik verlaat deze bemanning (die nog een op-en-neertje Genève op de planning hebben) en ga op zoek naar de nieuwe club voor de vlucht naar Kopenhagen…Ik moet naar D81, een flink stuk lopen omdat ik op de Niet-Schengen pier ben aangekomen en op de Schengen pier weer vertrek. Weer nieuwe collega’s, en dit keer ben ik degene die aan boord blijft terwijl de rest van de crew Kopenhagen ingaat. Met de zoveelste nieuwe crew zal ik die middag weer terugvliegen naar Amsterdam, waar tevens een einde komt aan mijn werkdag. Ik mag naar huis, voor een kort nachtje, want op dag vier staat er nog een supervroege Stockholm op de agenda.

Dag vier:
Een kort nachtje thuis dus, maar wel lekker in mijn eigen bed. De wekker is gezet op 2:15 uur. Het opstaan is niet bepaald grappig, zeker niet omdat (bijna) iedereen al weekend heeft vanwege Hemelvaart!  Dauwtrappen, dat hoor je op een dag als vandaag te doen. Een leuk feestje meepakken. Genieten van het zonnetje. Ik mag dauwvliegen vandaag, en ja, het hoort erbij! Had ik maar de Tanzania of Oeganda moeten laten staan in mijn rooster. 🙂 Het voordeel is wel dat ik in alle rust om drie uur ’s nachts op de A1 richting Schiphol rijd. Net voorbij Apeldoorn, terwijl ik geniet van een lekker muziekje en een monotoon straatbeeld…gebeurt het recht voor me. Een vallende ‘ster’ die een prachtig verlichte streep in de donkere lucht achterlaat. Make my day! In de auto wens ik iedereen vandaag een hele fijne Hemelvaartsdag! En voor mezelf een veilige en goede vlucht zodat ik ´s middags weer op tijd in de auto zit, om ook van mijn weekend te kunnen genieten! –> Dat is gelukt! Ciao!

(4) Tien koeien in Warschau

Een maand geleden zag ik in mijn rooster een sterblok, bestaande uit vijf ster-dagen en vijf dagen reisverlof. Een sterblok zit ‘rooster technisch’ ergens tussen een vlucht en een reservedienst in, je weet dat je moet vliegen en je weet wanneer je vrij bent, maar pas in je rooster van week 2 weet je wat je gaat vliegen. Vluchten worden standaard zo´n vier weken van te voren ingedeeld, bij een sterblok is dat twee weken van tevoren. Dat maakt je flexibeler indeelbaar, op zowel Europese als Intercontinentale vluchten.

Ik was vooral benieuwd wat het zou worden die week! Uiteindelijk bleek het een combinatie van Europa en Afrika te worden: dag 1 Warschau op en neer, dag 2 vrij, dag 3 naar Dar es Salaam (Tanzania) en op dag 5 weer thuis.

Dag 1, donderdag om 8.00 uur in de ochtend.
“Veel plezier in Tanzania”
Half slapend besef ik me dat Wouter in de war is met mijn vluchten, want Tanzania is pas zaterdag. Vandaag heb ik eerst een Washington op en neer, antwoord ik. Wouter is even stil en ik heb door dat er iets niet klopt. Washington? Ik bedoel Warschau…pff…ZzzzZzzz. En ik draai me nog een keer om.

Om iets over twaalf ’s middags ben ik op Schiphol. Ik heb nog een klein uurtje voor ik me moet melden voor de vlucht naar Warschau. Ik hoef geen koffer weg te brengen noch daggeld op te nemen, want het is een op en neertje. Ik loop nog even over plaza, leeg mijn postvak, haal een kopje koffie en lees de laatste berichten die ik net in mijn postvak heb gevonden.

De vlucht
We vliegen met een 737-700 naar Warschau, aan boord één purser, twee cabin attendants, twee piloten en ruim 100 passagiers. Om half drie gaan we de lucht in en niet veel later begint onze service. Een drankje, een broodje, nog een drankje, een koekje bij de koffie, afval ophalen, tax-free verkopen, nog een keer afval ophalen en om iets over vieren staan we aan de grond in Polen. Zo snel als het lijkt, zo snel gaat het ook! In Warschau vlieg ik met de purser van boord, langs vele gates, om even wat inkopen te doen voor thuis. Als we weer aan boord komen gaat de schoonmaakploeg net weg.

Als variant op Thank you en bye bedank ik de schoonmakers op mijn beste (en enige) Pools. “Dsiekuje. Do widsenja!” Een glimlach verschijnt, sommigen zeggen iets terug en gaan lachend en zwaaiend van boord. Ze zullen me wel begrepen hebben. Mijn ezelsbruggetje zorgt bij mijzelf ook altijd voor een oprechte glimlach, namelijk ‘tien koeien’ (bedankt) en ‘doh’fietsen ja’ (tot ziens). Nooit meer te vergeten! 🙂

Goed, alles spic en span, geen vuiltje meer op de grond. Ik denk beschamend even aan het debat over het meldpunt voor hinderlijk gedrag van Polen… Waar hebben we het over?! Ondertussen komen er weer zo’n 100 passagiers aan boord voor de terugvlucht naar Amsterdam.

Koekjes uit de kluis
Om half zes zitten we weer in de lucht. Hetzelfde verhaal. Drankje, broodje etc.
Nu ook nog ergens zelf tijd vinden om te eten. Twintig minuten voor de landing zit ik met een plateautje met kant-en-klaar maaltijd en salade op schoot. Ondertussen heb ik 3 kleine stewardessjes in spé in mijn galley staan. “Wat zit hier?” “En hier dan?” Ik laat ze achter deurtjes en klepjes kijken en ze schenken glaasjes water in die ze zelf op een dienblaadje naar hun ouders brengen (1 meter verderop). Ze vinden het gek dat de koelkast op wielen staat en dat de koekjes in de kluis liggen. Tijdens prepare for landing helpen ze me ‘afsluiten’ en dan moeten ze echt terug naar hun stoel. Na de landing hangt een van de meisjes op mijn heup terwijl de andere twee om mijn benen hangen. Ik word omhelst en geknuffeld en kijk enigszins vreemd naar hun ouders. “Wanneer gaan we weer vliegen?” vragen ze aan mij. De vader springt bij, over een paar dagen vliegen ze naar Frankrijk waar ze wonen en daarna weer naar Warschau waar papa werkt. Deze hummels vliegen regelmatig tussen Marseille, Amsterdam en Warschau heen en weer. Tijd voor uitleg is er verder niet meer, het vliegtuig is bijna leeg. Nu op z’n Nederlands, bedankt en tot ziens!

Om half 10 ’s avonds zit ik met een flinke kop thee en in m’n joggingbroek weer heerlijk thuis op de bank!

Vandaag, zaterdag 31 maart. Net aangekomen op Schiphol voor dag 3 en bijna naar Tanzania!