OP HOL naar Dubai!

Van 8 tot en met 11 september a.s. staat er een 4-daagse Europaweek op de planning. Maar laat ik nou op 10 september een geheel onverwachte hele leuke afspraak hebben waarvoor ik echt heel heel erg graag vrij zou willen zijn die dag. Verdorie…Ik leg me er bij neer,..een vliegrooster is een vliegrooster. Als je eenmaal ingedeeld bent kan je niet even met een collega bellen om van dienst te ruilen. Sinds ik vlieg kan ik niet overal bij zijn, helaas pinda…Helaas HEMA tompoes!

Lees verder

Advertenties

(26)´Vliegen´ is zo veel meer dan koffie schenken op grote hoogte

De vakantie zit erop en 2014 is knallend en met vette oliebollen ingeluid!

Een heel jaar is alweer voorbij gevlogen, letterlijk, met prachtige reizen naar New York, Suriname, China, Cuba, Ecuador, Canada en vele mooie Europese steden! Voor mij was 2013 Lees verder

(16) Sandy. De oorzaak waarom je vastzit of niet aankomt in New York

Sandy de superstorm, het is een nachtmerrie voor zowel luchtvaartmaatschappijen als passagiers. Gesloten luchthavens, duizenden geannuleerde vluchten en een veelvoud aan gestrande passagiers. De chaos beperkt zich niet alleen tot Amerika, ook vele internationale reizen worden geannuleerd.

Ook crew ontkomt niet aan deze chaos. Niet alleen in Amerika, maar ook in ons land worden bemanningen voor bijvoorbeeld New York en Washington geïnformeerd over hun geannuleerde vluchten en gewijzigde vluchtschema’s. De crews die op dat moment ‘op de route’ zijn kunnen eveneens niet vertrekken volgens het geplande schema. Als er geen vliegtuig aankomt, kan je ook niet weg…

Via Facebook lees ik mee met de ervaringen van collega´s die in New York zijn terwijl Sandy nadert. Ze plaatsen foto´s van een volkomen verlaten Times Square… Alles is gesloten en er is niemand op straat. Nog voordat de eerste beelden bij ons op TV zijn zien we via collega’s al foto´s van de stad na de storm.. Waar we in New York normaal gesproken moeilijk kunnen kiezen uit alles wat er te doen is, bivakkeren de collega’s nu in het hotel en hopen ze dat ze snel naar huis kunnen. Vanuit Nederland wensen we ze allemaal sterkte en hopen we dat iedereen weer snel en veilig naar huis kan!

Niet alleen de vluchten zijn geannuleerd
Vluchten uit Amsterdam vertrekken niet om verschillende redenen. Bijvoorbeeld omdat dat de landingsbaan bij aankomst onder water staat. Of omdat er te veel storm staat om te kunnen vliegen. Of omdat de luchthaven bij aankomst gewoon helemaal dicht is. Bemanningen die op dat moment in Amerika zijn wachten, en hopen dat ze snel weer naar huis zullen vliegen.

Maar niet alleen de vluchten zijn geannuleerd, het verkeer in New York ligt volledig plat en dat betekent dus ook dat er geen veilige superbus is die de crew van het hotel naar de luchthaven kan brengen. Het gaat niet alleen om het vliegverkeer, ook de situatie in de stad speelt een belangrijke rol.

Puzzelen met vliegtuigen en bemanningen
Al die gesloten luchthavens, gestrande vliegtuigen en gestrande crewleden… Het zorgt voor een sneeuwbaleffect van nog meer geannuleerde vluchten. Luchtvaartmaatschappijen zijn afhankelijk van vliegtuigen én crews, en zolang zij beiden vast staan op een bestemming kunnen ze niet worden ingezet voor andere vluchten. Een vliegtuig dat op maandagochtend landt op Schiphol vliegt in de regel diezelfde ochtend nog door naar de volgende bestemming. De vliegtuigen en bemanningen die vaststaan in Amerika kunnen niet worden ingezet voor andere vluchten.

Dit is gelijk de reden waarom sommige vluchten naar bijvoorbeeld New York al op voorhand zijn geannuleerd, nog voordat de storm naderde. En ook worden vliegtuigen uit New York gevlogen, al voor de storm, zodat ze tenminste nog ergens anders ingezet konden worden.

Luchtvaartmaatschappijen hebben hierdoor vele extra vluchten moeten annuleren en de afdelingen ‘vliegtuigplanning’ en ‘crew control’ hebben overuren gemaakt. Zie al die vliegtuigen en bemanningen, die beiden weken vooruit worden gepland, maar weer in een nieuw vliegschema te plaatsen met zo min mogelijk financiële gevolgen en ook nog eens binnen alle wettelijke werk- en rusttijden.

New York, the city that never sleeps… Terwijl de stroom uitvalt en het volkomen donker is in New York, puzzelen luchtvaartmaatschappijen nachtenlang door om vliegtuigen en crews weer veilig en snel de lucht in te krijgen!

(11) Een weekendje weg

Stel je eens voor, een weekendje weg waarbij je meer dan één stad kan bezoeken. Willekeurige prachtsteden in Europa, zoals een dag in Boekarest en een dag in Rome. Of Wenen en Barcelona. Het zou je zo maar kunnen gebeuren tijdens een weekje Europa vliegen. Ik heb deze week mooie ´stops´ in Kopenhagen en Madrid.

Donderdagavond. Aankomst in Kopenhagen. Nadat iedereen is ingecheckt in het hotel neem ik afscheid van mijn drie cabinecollega´s want zij zullen de volgende dag al om half tien ´s ochtends het hotel verlaten. Samen met de vliegers sta ik vrijdag ingepland op een latere vlucht naar Amsterdam. Er is nog een vierde cabinecollega, hij gaat er met nóg weer een latere vlucht ‘uit’ en dus worden we vanaf Kopenhagen opgesplitst in drie crews. De collega’s die kunnen uitslapen willen na een lange dag in het vliegtuig – van Amsterdam naar Manchester en weer terug en door naar Kopenhagen – nog wel even buiten het hotel wat gaan drinken. In Kopenhagen kan dat goed, want ons crewhotel ligt midden in het centrum. Het uniform gaat in de kast en even later loop ik met mijn collega’s door de Deense hoofdstad. We zien een gezellige Ierse pub maar even verderop is ook een soort bar en we denken dat het daar gezelliger is. Zodra de eerste biertjes op de bar verschijnen, horen we ergens een paar gitaren scheuren… “het lijkt wel alsof er live gespeeld wordt”… en vervolgens worstelen we ons door de menigte naar voren. Het spandoek achter de band laat ons weten dat we hier bij de Deense coverband ‘Kings of Rock’ staan, die ons nog heel wat uurtjes in deze bar weet te houden. ‘Even één drankje drinken’ met je collega´s en uiteindelijk geheel onverwacht een nacht op stap in Kopenhagen! Wil je weten wie de Kings of Rock zijn, bekijk dan dit filmpje eens!  Kings of Rock compilatie

Na een korte nachtrust kan ik nog nét een bakje yoghurt met muesli en wat fruit van het ontbijtbuffet  halen. Aan een tafeltje zit ook één van de andere collega’s met kleine oogjes aan een kopje thee. Het is buiten prachtig weer en er wordt voorgesteld om even de sta in te lopen en een terrasje te pakken.  Even later zitten we met z’n drieën op een terrasje voor de kleurrijke oude huizen aan de Nyhavn en ach, omdat we er toch zijn besluiten we om Kopenhagen ook vanaf het water te ontdekken. Gezellig in een bootje, varen we langs de belangrijkste bezienswaardigheden van deze sfeervolle en knusse stad! Ik zou het bijna vergeten, maar als ik tegen het eind van de middag mijn uniform weer uit de kast trek besef ik me dat ik ‘aan het werk’ ben….


In Amsterdam gaan we als crew allemaal een andere kant op. De cabine collega’s gaan naar Bergen, de vliegers naar Istanbul en ik naar Madrid. Ik moet me haasten om op tijd bij de volgende gate te zijn en even later vliegen we in tweeënhalf uur richting het zuiden.

Vrijdagavond. Aankomst in Madrid. Bedtijd! Het is al ruim na middernacht als we in het hotel aankomen, later dan gepland vanwege wat extra ´papierwerk´ na de vlucht. Aan het ontbijt zie ik mijn collega´s, maar ieder van ons heeft een eigen plan. De één gaat even shoppen, de ander duikt zijn bed weer in of besluit van het zonnetje te gaan genieten op een terras. De collega’s vertrekken aan het eind van de middag weer naar Amsterdam en ik heb een megamazzelstop want ik vertrek pas zondagochtend weer richting Amsterdam.

Madrid city map
Bij de receptie haal ik een kaart van de stad. Het hotel is vlakbij het grote park van Madrid, het Parque del Buen Retiro en ik besluit hier mijn dag te beginnen. Ik wandel door de poorten en bevind me al snel midden tussen de lavendelplanten en laurierbomen. En tussen de Madrilenen. Het is zaterdag en het is druk in het park, maar toch heerst er een heel ontspannen en gemoedelijk sfeertje! Er zit een man op een bankje, hij is verzonken in zijn boek. Een jong stel ligt romantisch in het gras. Grote families picknicken onder de bomen. Een oude man speelt viool. Het Retiro is in de zomer een plek waar je zeker naartoe moet. Heb je de tijd, vul dan een picknickmand met lekker eten en een flesje wijn, of neem een boek mee het park in. Héérlijk! Ik loop gauw verder want er is nog genoeg te zien! Ik bevind me even later in het ´sports en fun´ deel van het park, waar rolschaatsers hun kunsten vertonen of zichzelf met volledige bescherming al stuntelend staande proberen te houden. Fitnesstoestellen worden bezet door gespierde mannen met ontbloot bovenlijf en om me heen rennen hardlopers af en aan, een groepje huisvrouwen ‘Tai Chi’t er lustig op los. Ik laat het Madrileense Vondelpark achter me en kom terecht op een boekenmarktje. Er heerst overal een gezellige sfeer en ik kijk mijn ogen uit. Jong en oud struinen hier wat rond, af en toe komt er nog een hardloper voorbij die net uit het park komt. Mijn volgende doel is het Reina Sofia museum. Voor zes euro mag je de hele dag het museum in en ik verbaas me over de lage entree. Ik begin bij de expositie van Coleman. Ik loop heerlijk rustig alleen de trappen af, de kelder in waar het lekker koel is. Steeds wat harder hoor ik vreemde klanken uit de kelder komen. Bam…bam…bam…  Brrrr. Loop ik nog steeds alleen? Shit….ja…er is hier niemand anders. Ik voel me een beetje onbehaaglijk. Het daglicht verdwijnt naarmate ik verder de kelder inloop. Verderop zie ik twee mensen, de bewakers van de expositie. Gelukkig…ik ben niet meer alleen. Ik moet door een donkere deuropening een ruimte in en wil en kan niet verder. Het is er donker en eng. Ik hoor het geluid van een ratelende en zoemende filmprojector en hoor nog steeds de dreigende klanken. Ik zie dat het verderop lager is. Waar zit de trap? Millimeter voor millimeter beweeg ik naar voren…mijn handen voor me uitgestoken, omdat ik bang ben dat er iets of iemand voor me is zonder dat ik het zie. Ik word gek, waar zit die trap? Ik schuifel langzaamaan naar voren, en weer terug richting de deuropening. “Tengo un poco miedo” zeg ik lachend tegen de bewakers en ik wil weglopen. Ik word beleefd uitgelachen maar ze bieden aan met me mee naar binnen te lopen, de donkere kamer in. Weer zie ik niks. Weer handen voor me uit. Hersenspinsels die me enorm dwarszitten. Wat doe ik hier? Ik kijk naar een groot wit doek. De film, daar gaat het om. Ik zie een bokser. De bewakers staan nog steeds naast me. Ik excuseer me en draai me om. Weg hier. Als ik even later opgelucht maar nog steeds met de rillingen door mijn lijf de trappen oploop lees ik over deze expositie. “Through his use of audiovisual media, Coleman (Ireland, 1941) situates the subject at the centre of his work inviting the viewer to consider how interpretation shapes our understanding of what we see. “

De daarop volgende uren loop langs de werken van Goya, Picasso en Dalí en vele andere Spaanse  kunstwerken. Het meeste indruk maakt het enorme doek ‘Guernica’ van Picasso, met daarop de chaos en angst van de explosie en het bombardement in Guernica.  In de aangrenzende ruimte zie ik alle voorstudies en schetsen van dit omstreden schilderij en ik vind het prachtig om dit in het echt te mogen zien!

Buiten heeft zich inmiddels een gigantische rij gevormd. Van andere museumbezoekers begrijp ik dat dit is omdat het museum vanaf half drie gratis toegankelijk is. Pfff, voor zes euro heb ik mooi rustig langs de prachtige werken kunnen lopen!  Om vier uur heb ik het wel gezien, maar dat betekent niet dat is alles heb kunnen zien. Wat is het hier groot! Terug loop ik nog langs het Prado en Thyssen Bornemisza maar ik kan echt geen kunst meer zien! Een uurtje later ben ik weer in het hotel en daar tref ik twee (nieuwe) collega’s met wie ik een hapje ga eten op Sol, het grote centrale plein van Madrid. We ploffen neer op een klein terrasje in een leuk zijstraatje en bestellen verschillende lekkere tapas! Mmmm! Heerlijke ham, inktvisringen, gebakken ansjovisjes en lekkere broodjes. Wat een topdag! Via Calle Mayor en de Gran Via lopen we terug. Onderweg schiet ik nog even een charcuteria in waar de hammen prachtig boven de toonbank pronken en ik sla wat Pata Negra en andere Spaanse vleesspecialiteiten in voor thuis.  Terug op de hotelkamer laat ik het bad vollopen en laat ik mijn lichaam bijkomen van de vele kilometers én indrukken van deze fantastische dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zondagochtend. Al weer vroeg terug in Amsterdam. Het ‘weekendje weg’ zit erop, alhoewel… Een paar uur later ben ik met Wouter in de wereldstad Duiven voor een gezellige lunch met mijn schoonfamilie.

Maandagochtend. “Spreek ik met de wegenwacht?” 3:30 uur rijd ik van huis weg, over een verlaten snelweg richting Schiphol voor een op-en-neertje Oslo. Totdat ik vlak voor Schiphol stil kom te staan en de auto niet verder wil… Met de wegenwacht rijd ik naar de garage in Badhoevedorp en een uur later rijd ik weer op P40, de personeelsparkeerplaats. Ondanks dat ik mijn vlucht nog kan halen heeft Crew Control toch besloten iemand anders voor mijn vlucht op te roepen en dus wissel ik van dienst. Kim mijn vlucht, en ik haar reservedienst!  Ik word niet opgeroepen en mag om 13:00 uur weer richting huis.

(10) Doe eens normaal

Telefoon…check. Telefoonoplader…check. Een koffer vol met kleren, van zomerse slippertjes tot een warme sjaal en genoeg uniformblousen. Pfff, check.

Het is weer tijd voor een reservedienst en dat betekent dat ik geen idee heb hoe mijn dagen er vandaag, morgen en de komende twee weken uit gaan zien! Hebben ze me op dag één van mijn reserve al nodig? Slaap ik vanavond thuis? Zit ik vannacht in een vliegtuig? Of ben ik al in een hotel ergens op de wereld? Acht uur per dag kan ik gebeld worden voor iedere willekeurige vlucht op de Boeing 737, 747 of Airbus A330. Niet alleen kunnen ze me overal naar toe sturen, ook weet ik niet voor hoelang ik op pad zal gaan. Op en neer Parijs, één nachtje Londen, of een weekstop Azie.

Ondanks dat deze reservedienst officieel ‘Reserve Thuis’ wordt genoemd dwaal ik deze dagen over Schiphol, omdat ik te ver weg woon om er binnen een uur te kunnen zijn. In het uiterste geval moet je namelijk een uur nadat je wordt opgeroepen op Schiphol zijn.

De dag doorbrengen op Schiphol betekent koffie drinken op het BMC, shoppen op Plaza, nog een keer koffie drinken maar dan bij Starbucks of buiten op het terras van Delifrance, alleen of gezellig met collega’s. Een dag of twee kan ik me op deze manier prima vermaken, maar als ik op dag drie nog niet ben opgeroepen word ik er wel wat minder vrolijk van…Je ziet jezelf elke dag vertrekken, de eerste dagen vooral naar topbestemmingen zoals Shanghai…New York…Curacao… Wat gaat het worden? Op dag drie wens je echt dat ze je bellen, of het nou voor een week Nigeria is of vijf op-en-neertjes, dat maakt dan niet meer uit. Want zolang ik niet word gebeld ga ik op dag vier opnieuw naar Schiphol…en ja, die dag weet ik zeker dat ik word opgeroepen! Zolang kunnen ze me toch niet níet-nodig hebben? Wishful thinking?! Want ook op dag vier kan je nog steeds niet nodig zijn. Na vijf dagen wachten heb je gelukkig altijd 2 dagen vrij en vervolgens begint een nieuwe reserveweek van vijf dagen.

Een reservedienst is leuk en spannend, maar het geeft ook wel de nodige stress! Omdat ik ’s middags al met mijn koffer naar Schiphol reis is mijn kofferinhoud al bepaald. Een setje zomer- én winterkleren moeten in ieder geval mee, maar ik kan niet nog even snel mijn warme boots in de koffer gooien als ik ineens richting de kou vertrek. Of ze juist thuis laten als ik naar de zon ga. Travel light gaat niet op tijdens een reserve. Een klein beetje stress ontstaat dus al bij het inpakken van de koffer… en dan is de reservedienst nog niet eens begonnen!

Ondanks dat ik ergens op Schiphol rond loop en makkelijk binnen een uur aan boord kan zijn, ga ik nergens zonder telefoon. Zo´n 80% van de tijd heb ik ‘m zelfs in mijn hand…thank Steve Jobs for my iPhone! Alhoewel…zo´n vijf jaar geleden liep ik ook non-stop met zo´n ouderwetse Sony-Ericsson in mijn hand. Altijd bang om hét telefoontje te missen.

Een beetje overdreven is het wel, want ik kan altijd terugbellen. Maar toch, de telefoon verlies ik geen moment uit het oog. Een paar maanden geleden vloog ik met een Belgische collega die tijdens zijn reserve rustig een museum bezoekt in Amsterdam omdat hij dan ook ‘in de buurt’ van Schiphol is. Ik benijd hem om zijn plan om van deze nood een deugd te maken maar als ik de hele tijd naar mijn telefoon wil kijken in plaats van naar wat mooie kunst dan kan ik net zo goed op Schiphol blijven.

Ook ken ik verhalen van collega´s die bij een vroege reservedienst al volledig opgemaakt in hun bed liggen te wachten tot ze worden gebeld. Of die volledig opgetut met hun haren mooi opgestoken in joggingbroek het huis poetsen. Ik loop dus over Schiphol. In mijn gewone kleren en met een beetje make-up. Het uniform in een uur aantrekken moet lukken. Terwijl ik wat rondloop met de telefoon op LUID, en ik om de tien minuten check of ik een gemiste oproep heb (doh!) vraag ik me af…Heb ik echt alles wel bij me..? … Help! Wil ik alsjeblieft even normaal doen??!!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Na één dag reserve zitten heeft Crew Control al een rooster voor me:

Dag 1 Reserve

Dag 2 AMS ✈ KWI

Dag 3 KWI

Dag 4 KWI ✈ DMM ✈ AMS

Dag 5 en 6 Reisverlof

Dag 7 AMS ✈ MAN ✈ AMS  ✈ CPH

Dag 8 CPH ✈ AMS ✈ MAD

Dag 9 MAD

Dag 10 MAD ✈ AMS

Dag 11 AMS  ✈ OSL  ✈ AMS  

Dag 12, 13, 14 Reisverlof