(25) Flying home for Christmas

20140105-220452.jpg

Flying home for Christmas, with a Thousand memories…alsof Chris Rea nooit anders gezongen heeft. Wat een leuk vliegtuig van AirBerlin! Met kerst wil je het liefst thuis zijn of daar zijn waar je je thuis voelt, samen met de mensen van wie je houdt. Daarom hebben we hopelijk allemaal onze passagiers weer veilig en optijd thuis gebracht voor de kerst! Ondanks de storm en het slechte weer kwamen wij in ieder geval precies op tijd op 24 december weer aan op Schiphol. Flying home for Christmas dus, Lees verder

Advertenties

(22) Wat gebeurde er in Koeweit??

Wat gebeurde er in Koeweit..? In plaats van een dag aan het zwembad bij het hotel ontstaat ’s ochtends het plan om even een stukje langs het strand te lopen. Het is nog niet te warm in Koeweit en dus de ideale gelegenheid om er even op uit te trekken.

In de warmte van de zon en met de geur van de zee lopen we een aardig eindje en we vragen ons af of we het gaan redden om naar de Marina haven en mall te lopen. Shoppen of gewoon rondkijken en een beetje wandelen in de mall is een belangrijke vrijetijdsbesteding van mensen in Koeweit dus we verwachten dat daar wel wat gezelligheid is.

Maar ook op straat is er al veel gezelligheid. Mannen, vrouwen, kinderen, springkussens, trampolines.. Mensen op kleedjes in het gras, ze eten, ze drinken en kinderen spelen met waterpistolen en zwaaien met vlaggen met de kleuren van Koeweit. Dit tafereel verbaast mij want ik had gedacht dat mannen en vrouwen hier redelijk gescheiden door het leven gaan. Meestal zie je met name groepen mannen op straat en weinig vrouwen. Halverwege onze wandeling komen we een Nederlands gezin tegen, waar we mee in gesprek raken. De jongen werkt een jaar in Koeweit en zijn ouders zijn hier om hem te bezoeken. Van hem horen we dat het een belangrijke feestdag is, vandaag is het bevrijdingsdag en morgen onafhankelijkheidsdag.

National Day 2013

Hoe dichter we bij de Marina haven aankomen, hoe drukker het wordt. Vele auto’s rijden in een langzaam tempo aan ons voorbij en op straat lopen jongeren met enorme waterpistolen. Bevrijdingsdag wordt gevierd in een rijdende file van dui-zen-den auto´s door de hele stad, met als centraal punt de Marina haven. De auto’s gaan door een soort van levende wasstraat, en het is natuurlijk het allerleukst als mensen hun ramen open hebben…of als er mensen willen oversteken. We vragen ons dan ook even af of we echt naar de overkant van de straat willen.. en wagen de gok. Terwijl we tussen de vele auto´s doorlopen worden we nog redelijk ontzien, maar de straat is breed en we worden bijna aan de overkant heel ondeugend aangekeken door een groepje jongeren (je ziet ze denken.. kunnen we die vrouwelijke toeristen ook onder vuur nemen? En als er één schaap -en een glimlach van onze kant- over de dam is…dan word je nat!). Het is een hilarisch tafereel en al helemaal als je je bedenkt dat je ook saai en onwetend met je boek aan het zwembad had kunnen liggen!

 

20130323-173611.jpg20130323-173540.jpg

Supersoakers en gevechtsvliegtuigen

We lopen even door de mall, drinken een drankje op het terras bij de Marina haven en besluiten langzaam weer terug te lopen naar het hotel. Uit het niets horen we ineens het kabaal van gevechtsvliegtuigen boven ons. Jeetje…wat is dit?? Gaat dit wel goed? Zes stuks vliegen boven ons hoofd, recht omhoog…en steil naar beneden! Ahhh kippenvel!!! Al snel wordt duidelijk dat het om een airshow gaat, en niet zomaar eens! Duikvluchten, loopings, heel laag over de grond. Met open mond aanschouwen we een superspannende en spectaculaire luchtshow, de Fursan Al Emarat Air Show 2013. Zes vliegtuigen en één solist -die we maar Stef Stuntpiloot noemen vanwege zijn enge fratsen in de lucht- geven in zo’n twintig minuten een fantastische show weg. Helemaal voldaan lopen we uiteindelijk terug naar het hotel, om nog een paar keer geraakt te worden door een koude waterstraal… Wat een dag!

20130325-135218.jpg

20130323-173745.jpg

20130325-135155.jpg

Bevrijdingsdag

Bevrijdingsdag…hoe zat het ook alweer met de Golfoorlog? We weten het niet meer precies en daarom heb ik de details er nog even bij gezocht (hierbij een kort lesje geschiedenis..) Van 1980-1988 streed Irak tegen Iran. Irak was door die oorlog sterk verarmd en bleef zitten met miljarden schulden aan Koeweit en andere landen. Van de totale schuld van 90 miljard moest Irak 40 miljard terugbetalen aan Koeweit. Irak wilde Koeweit dwingen om die schulden kwijt te schelden maar de toenmalige Emir van Koeweit peinsde daar niet over, en dus beweerde Irak (Saddam) dat Koeweit illegaal olie aan Iraakse olievelden bij Basra onttrok. Irak zocht een reden om Koeweit onder druk te zetten, en trok zijn troepen aan de grens samen. Saddam viel aan en wilde Koeweit tot 19de provincie van Irak verklaren, want in Koeweit zat geld, vooral in de vorm van olie. Op 2 augustus 1990 viel het Iraakse leger Koeweit binnen en dat was het begin van de Golfoorlog van 1990-1991, waarin Koeweit op 26 februari 1991 door een internationale coalitie onder leiding van de Verenigde Staten werd bevrijd.

De dag erop is het onafhankelijkheidsdag, dan wordt gevierd dat Koeweit sinds 1961 volledig onafhankelijk is geworden van de Britten. Iedereen gaat de straat op en geniet daar met het gezin, familie en vrienden.. Wij zullen dit niet meer kunnen zien want aan het einde van de dag vertrekt ons vliegtuig alweer naar Amsterdam.

Ik heb niet meer aan het zwembad kunnen liggen en geen letter uit mijn boek gelezen, maar deze dag was het meer dan waard! Voldaan en toch ook uitgerust, en met een gezonde dosis Vitamine-D van het zonnetje, beginnen we die nacht weer aan de vlucht naar huis!

20130323-173811.jpg

(15) Niet iedereen vliegt voor z’n plezier…

Iedere vlucht begint met een briefing en zoals altijd zitten we daarom weer in de briefingkamer, luisterend naar de purser die ons vluchtinformatie verstrekt over de vlucht naar Delhi. Een nieuwe bestemming voor mij, de eerste keer in vijfenhalf jaar vliegen dat ik naar Delhi ga. Indiase passagiers, van collega´s weet ik dat ze veel water drinken en ze willen hun tafeltjes na de maaltijd snel leeg hebben. Dit zorgt soms voor hilarische maar ook voor lastige situaties en die worden onderling, tijdens de vlucht of op de crewborrel, nog wel eens besproken. Ook al ben ik nog nooit naar Delhi gevlogen, ik heb al wel een idee van de vlucht.  We hebben daarnaast ook een routefilmpje voor Delhi, waardoor we in de briefing nog wat leren over de Indiase cultuur, bijvoorbeeld dat ze hun eten, maar ook koffie/thee,  erg heet geserveerd willen krijgen. En met veel smaak, dus pittig eten en sterke koffie en thee met veel suiker.

^^ Een bijzondere mededeling

Midden in de briefing wordt er op onze deur geklopt. Een man stapt binnen, excuseert zich en vraagt of hij even mag storen. Hij is van de marechaussee en vertelt ons over twee problematische passagiers die met ons meevliegen. Het gaat om twee Afghaanse ‘deportees’ die vandaag uit Nederland worden gezet

“Een van de mannen gaat gegarandeerd in het verzet. Hij zal er alles aan doen om niet uitgezet te worden en daarbij zal hij schreeuwen en lichamelijk verzet tonen. Naar verwachting zal dit verzet tot na de start duren en we verwachten dat hij daarna rustig zal worden. Hij is vastgebonden en onze collega’s van de marechaussee zijn er bij om hem te escorteren.  De andere passagier is rustiger maar we weten nog niet hoe hij zich zal gedragen straks. Hij is sinds 5 dagen in hongerstaking.  Ook hij heeft escorts die hem in de gaten houden. Nog vragen?”

Ik vind het nogal wat! Een aantal collega´s heeft het al eerder meegemaakt maar dit verhaal is nieuw voor mij.  Ik hoor dat ze soms zo te keer gaan dat ze uiteindelijk weer van boord gaan, omdat het een gevaar voor de vlucht oplevert en dat is dan ook precies wat het doel is van de schreeuwende deportee. Beide mannen zitten in mijn werkgebied en ik heb nog wel wat vragen voor de marechaussee ja… Praten we met ze? Geven we ze te eten? Kunnen ze naar het toilet? Ik stel me echt een vastgebonden Hannibal Lecter voor me die overal uit weet te komen… Praten en eten is afhankelijk van hoe ze zich gedragen, eten alleen met een lepel, naar de wc worden ze begeleidt door de escorts. Terwijl de marechaussee weer verdwijnt praten we verder over de maaltijdkeus en overige ‘speciale’ passagiers  die na dit verhaal een stuk minder speciaal lijken…

^^ Boarding

De deportees komen als eerste aan boord en met vier man sterk wordt het probleemgeval als eerste binnengebracht en zelfs met zo veel begeleiding weet hij nog op de grond terecht te komen in plaats van op de stoel. Hij schreeuwt het uit en het gaat door merg en been… Fluiten, gillen, schreeuwen..Alles wordt uit de kast gehaald. “Alsjeblieft!!! Please please!! Help me help me help me help me. Help me help me help me help meeeee!!!!!! Ik kan niet naar Afghanistan!!” De marechaussee herhaalt keer op keer dat het geen zin meer heeft, dat het vliegtuig zo gaat vertrekken, dat hij geen kans meer heeft en dat het beter is dat hij opgeeft. Uiteindelijk ligt hij op de achterste rij horizontaal over twee begeleiders heen, met zijn gezicht naar beneden, alles vastgebonden, nog steeds schreeuwend. De andere deportee neemt rustig plaats tussen zijn begeleiders en ziet er erg slecht uit.

De andere passagiers worden door extra collega’s op de hoogte gebracht van de situatie en ze lijken het goed te accepteren. Er wordt verteld dat hij straks tijdens de vlucht zal opgeven en rustig zal worden. Zij zullen het weten, en ik hoop dat het waar is.

Ik vraag me af hoe lang ze al in Nederland zijn voordat ze werden opgepakt…Wat hebben ze hier opgebouwd en wat (en wie) laten ze achter? Maar nog meer…wat staat ze straks te wachten in Kabul? De begeleiding laat ons weten dat het gebied waar ze naar terug gaan veilig is. Ze kunnen ‘veilig’ terug…maar  is dat ook zo? Volgens mij zijn ze hartstikke bang dat ze worden gepakt of gedood in Afghanistan… Wat weten wij nou van de Taliban en de chaos die is achtergebleven in het land?

Zo’n tien minuten na take-off is het inderdaad gedaan met het geschreeuw, hij mag rechtop zitten in zijn stoel en valt als een blok in slaap. Voor het eerst zie ik zijn kleine en vermoeide gezicht, waar net het geluid uit kwam van een enorme  brulaap.

Het is mijn eerste vlucht na mijn vakantie. Ik ben net vier weken vrij geweest en heb een heerlijke vakantie gehad in Nepal. Zo’n eerste vlucht is dan altijd weer even wennen, maar eenmaal bezig is het alsof je nooit bent weggeweest. De Indiërs zijn zoals me is verteld, drinken veel water, vragen veel suiker bij hun koffie en thee en als de koffie te koud is krijg je ´m gewoon terug. Maaltijdplateaus worden al in onze handen gedrukt of midden in het gangpad op de vloer gezet voordat we de tijd hebben om ze weer op te halen.  Het is een drukke vlucht maar alles verloopt, godzijdank, goed. De passagiers zijn ook bijzonder dankbaar aan het einde van de vlucht, wat fijn is om te horen.

^^ In een driewieler door Delhi

Ik ben in Delhi!! Mijn jetleg van Nepal is er gelukkig nog en daarom ben ik ondanks het tijdsverschil ’s ochtends al om acht uur wakker. Op naar het ontbijt, waar ik geheel zoals verwacht, als enige van de crew ben… Na het ontbijt loop ik de straat op om wat geld te pinnen en vanaf daar neem ik een tuktuk naar de Lotus Temple. Dward door crazy-traffic-Delhi in een open driewieler… Je moet soms een gokje wagen! Veilig aangekomen bij de tempel loop ik achter de meute aan, trek mijn schoenen uit en loop op blote voeten verder over de autsj..hete stenen! Ik ben de enige blanke en ik ben dus ook de enige die er last van heeft. Half huppelend loop ik verder richting de tempel. Op de hete stenen sta ik ook nog zo’n twintig keer stil om met Indiërs op de foto te gaan, want ze vinden het o zo bijzonder om met een uitheemse op de foto te gaan. De tempel is er voor alle geloven, een onafhankelijke tempel die staat voor eenheid van het volk. Dat verklaart mogelijk ook de drukte… Binnen kan je bidden voor Allah, God of waar je ook in gelooft, of mediteren. Alles kan, als je het maar in stilte doet. Van de tempel neem ik de metro naar Lajpat Nagar, waar een soort markt is. Op het station word ik gewezen op de speciale coupé voor vrouwen en daar binnen is het heerlijk koel en rustig, daar waar het buiten vooral erg heet en druk is. Dit is beter dan met de driewieler door het stinkende verkeer!  Vanaf daar neem ik een riksja naar de markt. Op straat word ik weer overvallen door de drukte en hitte en na een tijdje door de straatjes gelopen te hebben ben ik er klaar mee. Helaas gaat er geen metro terug naar het hotel en ben ik weer gedwongen in een geel-groen racemonster door de stad te scheuren. Ik sluit me aan bij mijn collega’s die inmiddels lekker bij het zwembad zitten, die denken dat ik ook net mijn bed uitkom.

^^ De 24 uur zitten er al snel weer op…

We bestellen ’s avonds een goede bodem voor de terugvlucht die nacht, een heerlijke curry, palak paneer en tikka masala met rijst en naanbrood.
Op de terugreis raak ik in gesprek met twee monniken uit Nepal. Ze leven in het Boeddhistische klooster van Bodhnath, een van de mooie tempels waar we in Nepal hebben rondgelopen. Terwijl ze in Nepal hun mantra’s  hummen, gekleed in rode gewaden, zittend op de grond van het klooster en er verder geen contact is met de bezoekers van het klooster, is het bijzonder om aan boord een tijdje met ze te praten en te merken hoe wereldwijs ze zijn en hoe fantastisch hun Engels is. Daarnaast vragen opvallend veel passagiers om een pilletje tegen darmklachten (de bekende ‘Delhi-belly’) en bij het ontbijt willen alle vakantiegangers het Westerse ontbijt!  Na een paar weken India zijn ze klaar met spicy potatoes en droge roti rolletjes om de dag mee te beginnen… Ik kan het me na drie weken Nepal helemaal voorstellen!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(14) Wakker worden op grote hoogte

De lampen springen aan, en ik zit rechtop in bed. Het is 22.15 Nederlandse tijd. Links en rechts naast mij worden ook mijn collega’s langzaam wakker. Ik ben in de ‘crew rest’ van de Boeing 747 en we vliegen ergens boven China of Rusland, onderweg van Shanghai en Amsterdam. We worden gewekt door een collega nadat we drie uur hebben mogen slapen. Ze heeft warme doekjes meegenomen om de slaap uit onze ogen te wrijven en biedt liefdevol cranberry sap aan om onze ‘dag’ verfrissend te beginnen. Wat een vreselijk moment is dit toch, na een korte rust weer terug op ‘aarde’ komen.

Ga. weg.

Ik ben stil, wil geen doekje en wil geen sap. Ik wil alleen maar slapen. In Shanghai is het nu 4:15 uur ’s nachts en ik ben moe. Heb ik echt al 3 uur in dit bed gelegen? Over 5 minuten moet ik echt wakker zijn, terug op de werkvloer, terug naar 400 Chinese passagiers. Plateaus met water, jus en appelsap rondbrengen. Ik begin aanstalten te maken om mijn pyjama uit te trekken -een uniform lichtblauw joggingpak- als de purser weer naar boven komt. Ze heeft zich een uur vergist en we hebben nog een uur rust. Opgelucht en gefrustreerd gaan de joggingpakken weer aan en ploffen we allemaal weer neer, heerlijk, we hebben nog een uur! Tegelijk realiseer ik me dat over een uur weer de lampen aan zullen gaan, weer het moment voelen waarop je het allerliefst wil verdwijnen en ontsnappen aan de werkelijkheid. Ik slaap niet meer, maar het extra uurtje is wel fijn om nog even te kunnen ontspannen. Tegen de tijd dat we weer aan de bak moeten is het nog maar zes in plaats van zeven uur vliegen naar Amsterdam.

Uit de OCR (=Overhead Crew Rest) gekomen poets ik mijn tanden, werk wat losgesprongen haren weg achter mijn schuifjes en bekijk ik wanneer we het eerste plateau met water en sap uit gaan delen. Een kwartier later staat het eerste drankje al gepland en dus begin ik vast met het inschenken van de drankjes, twee plateaus zal wel genoeg zijn rond dit tijdstip want de meeste passagiers slapen nog. Als dit gedaan is loop ik even binnen bij de collega’s in de cockpit die ik de hele vlucht nog niet gezien heb. We kletsen over Shanghai en wat ze gedaan (en gekocht!) hebben, want ik heb ze nog niet gezien of gesproken. Niet op de heenreis en ook niet in Shanghai. Van en naar Shanghai vertrekken twee vluchten per dag en daardoor is de crew waarmee je heen- en terug vliegt niet altijd gelijk.

You like Zara style, Chanel, Max Mara, Gucci, Moncler ?

Ik ben altijd benieuwd wat collega´s allemaal kopen in Shanghai, het goedkope shopping walhalla! Op maat gemaakte kleding bij de fabric markt, namaak artikelen op ‘580’, tassen, elektronica, sieraden, speelgoed, make-up en noem maar op.  Niet alles mag worden ingevoerd, maar toch zijn er nog genoeg dingen die wel mogen.. De ene collega shopt vooral kinderkleding, de ander sieraden of kralen, de ander electronica, en ook vouwfietsen zijn populair. Op de stoffenmarkt maken supersnelle tailors je favoriete shirt of jas in een dag na, of maken voor jou die mooie jas of colbert die je hebt gezien in de nieuwste Vogue. Als je nog inspirarie nodig hebt heeft iedere tailor ook een eigen plaatjesboek met de laatste collecties van zowel Zara als high-end fashion van Max Mara of Chanel.

Je kiest je favoriete model uit, ze meten je maten op en een of twee dagen later kan je komen passen. Zo heb ik een fijne warme winterjas laten maken en is mijn favoriete shirtje van Vero Moda gereproduceerd in het wit en blauw. Het kan allemaal in Shanghai!

^^^^^

Thuis. Bijkomend van mijn jetlag kijk ik naar buiten, terwijl de regen hard tegen de ramen tikt. Het lijkt alsof het niet lang meer gaat duren voordat ik mijn nieuwe winterjas kan gaan dragen…!!

(12) De magie van Rome

Vorige week stond er een Europa week op het programma. Rome, Manchester, Zurich en Oslo, verdeeld over vier werkdagen.  In plaats van Italianen, Engelsen, Zwitsers en Noren …vooral opvallend veel groepen met Chinezen en Japanners aan boord!

Terwijl de regen momenteel buiten tegen de ramen tikt denk ik terug aan het Campo dei Fiori plein in Rome. Een prachtig plein vol met mensen en cafés, overal drukte en gezelligheid. Een prima plek om de werkdag af te sluiten. Terwijl de olijfjes op tafel komen zitten we nog met onze neus in de wijnkaart bij een van de vele winebars. Mooie wijnen per glas te bestellen, waaronder de rode ‘amarone della valpolicella’. Te veel om te proberen, te veel keus! Rome, la dolce vita. Zowel overdag maar vooral ook ´s avonds is het er prachtig, door het verlichte pronkerige barok en fascinerende gevels. Een magische stad. Dat gevoel krijg je al zodra je landt op de luchthaven, genaamd ´Rome Fiumicino, Leonardo da Vinci´. Ik ken geen luchthaven met een mooiere naam…

De temperatuur loopt behoorlijk op in Rome. Als ik de volgende dag na het ontbijt de stad in wil lopen is het al zo´n 35 graden en dat kan nog oplopen. Ik verander acuut mijn plan, trek mijn bikini aan en zoek mijn collega’s op bij het zwembad. De poolboy geeft me een handdoek en haalt een klein stukje stof uit een grote boodschappentas. Het lijkt een mini zwembroekje maar als ik beter kijk is het een mooie lycra badmuts! Er wordt hier niet gezwommen zonder badmuts. En dus zit er niets anders op… Alle drie doen we het mutsje over onze haren en zo kunnen we een heerlijk verkoelende duik in het zwembad nemen. Als het over een tijdje wat minder heet is in Rome hoop ik hier nog een keer door de magische straatjes van de stad te kunnen lopen en naar de Sint-Pieter in Vaticaanstad of het colosseum te kunnen kijken. Om vier uur ’s middags is het tijd om weer richting de luchthaven (met de mooie naam!) te gaan, en na een korte stop in Amsterdam vliegen we door naar Manchester. Hier komen we laat aan en dus is het niets meer dan een heerlijk hotelbed en fijn ontbijt, voordat we terugvliegen naar Amsterdam.

Vloeiend Japans
Bij de gate aangekomen voor de vlucht naar Zurich stellen we ons voor aan de gate-agent. Als we horen dat er 74 Japanners aan boord zijn vertelt mijn collega dat het dan wel erg goed uitkomt dat ík vloeiend Japans spreek. “5 jaar gewoond” zegt hij er nog bij. De gate-agent reageert met een kleine glimlach en kijkt vervolgens naar mij. “In Osaka” vul ik aan.  “Het is ook geen toeval hoor, ik doe heel vaak dit soort vluchten.”  Zodra we aan boord mogen knik ik nog een keer naar de gate-agent. Domoo arigatoo, sajoonara. Onderweg naar het vliegtuig lachen we erom, goed op elkaar ingespeeld na twee dagen samen op pad te zijn.

Waar de meeste Nederlanders kippenvel krijgen bij het idee van een groepsreis, vinden Japanners (en Chinezen) het geweldig en reizen ze graag in grote groepen. Inclusief gids met vlaggetje en herkenbare stickers op de kleding van iedereen die tot de groep behoort. Aan boord wordt er vooral kohi en biiru besteld. Japanners zijn dol op koffie maar nog meer op bier, zowel de mannen als vrouwen. Af en toe wordt er een juusu besteld en als ik het niet begrijp dat wijzen ze naar de waterfles.

Vijftig minuten later hebben alle 74 Japanners en zo´n 20 Zwitsers een drankje en snackje gehad en landen we alweer op de luchthaven van Zurich. Domoo arigatoo! Deze week wordt afgesloten met een op en neertje Oslo. Over een week mag ik me weer melden voor een dagje over in het Deense Vejle. Ik ben benieuwd wat ik daar ga doen… Als het weer een beetje meezit komt dat vast goed!

(11) Een weekendje weg

Stel je eens voor, een weekendje weg waarbij je meer dan één stad kan bezoeken. Willekeurige prachtsteden in Europa, zoals een dag in Boekarest en een dag in Rome. Of Wenen en Barcelona. Het zou je zo maar kunnen gebeuren tijdens een weekje Europa vliegen. Ik heb deze week mooie ´stops´ in Kopenhagen en Madrid.

Donderdagavond. Aankomst in Kopenhagen. Nadat iedereen is ingecheckt in het hotel neem ik afscheid van mijn drie cabinecollega´s want zij zullen de volgende dag al om half tien ´s ochtends het hotel verlaten. Samen met de vliegers sta ik vrijdag ingepland op een latere vlucht naar Amsterdam. Er is nog een vierde cabinecollega, hij gaat er met nóg weer een latere vlucht ‘uit’ en dus worden we vanaf Kopenhagen opgesplitst in drie crews. De collega’s die kunnen uitslapen willen na een lange dag in het vliegtuig – van Amsterdam naar Manchester en weer terug en door naar Kopenhagen – nog wel even buiten het hotel wat gaan drinken. In Kopenhagen kan dat goed, want ons crewhotel ligt midden in het centrum. Het uniform gaat in de kast en even later loop ik met mijn collega’s door de Deense hoofdstad. We zien een gezellige Ierse pub maar even verderop is ook een soort bar en we denken dat het daar gezelliger is. Zodra de eerste biertjes op de bar verschijnen, horen we ergens een paar gitaren scheuren… “het lijkt wel alsof er live gespeeld wordt”… en vervolgens worstelen we ons door de menigte naar voren. Het spandoek achter de band laat ons weten dat we hier bij de Deense coverband ‘Kings of Rock’ staan, die ons nog heel wat uurtjes in deze bar weet te houden. ‘Even één drankje drinken’ met je collega´s en uiteindelijk geheel onverwacht een nacht op stap in Kopenhagen! Wil je weten wie de Kings of Rock zijn, bekijk dan dit filmpje eens!  Kings of Rock compilatie

Na een korte nachtrust kan ik nog nét een bakje yoghurt met muesli en wat fruit van het ontbijtbuffet  halen. Aan een tafeltje zit ook één van de andere collega’s met kleine oogjes aan een kopje thee. Het is buiten prachtig weer en er wordt voorgesteld om even de sta in te lopen en een terrasje te pakken.  Even later zitten we met z’n drieën op een terrasje voor de kleurrijke oude huizen aan de Nyhavn en ach, omdat we er toch zijn besluiten we om Kopenhagen ook vanaf het water te ontdekken. Gezellig in een bootje, varen we langs de belangrijkste bezienswaardigheden van deze sfeervolle en knusse stad! Ik zou het bijna vergeten, maar als ik tegen het eind van de middag mijn uniform weer uit de kast trek besef ik me dat ik ‘aan het werk’ ben….


In Amsterdam gaan we als crew allemaal een andere kant op. De cabine collega’s gaan naar Bergen, de vliegers naar Istanbul en ik naar Madrid. Ik moet me haasten om op tijd bij de volgende gate te zijn en even later vliegen we in tweeënhalf uur richting het zuiden.

Vrijdagavond. Aankomst in Madrid. Bedtijd! Het is al ruim na middernacht als we in het hotel aankomen, later dan gepland vanwege wat extra ´papierwerk´ na de vlucht. Aan het ontbijt zie ik mijn collega´s, maar ieder van ons heeft een eigen plan. De één gaat even shoppen, de ander duikt zijn bed weer in of besluit van het zonnetje te gaan genieten op een terras. De collega’s vertrekken aan het eind van de middag weer naar Amsterdam en ik heb een megamazzelstop want ik vertrek pas zondagochtend weer richting Amsterdam.

Madrid city map
Bij de receptie haal ik een kaart van de stad. Het hotel is vlakbij het grote park van Madrid, het Parque del Buen Retiro en ik besluit hier mijn dag te beginnen. Ik wandel door de poorten en bevind me al snel midden tussen de lavendelplanten en laurierbomen. En tussen de Madrilenen. Het is zaterdag en het is druk in het park, maar toch heerst er een heel ontspannen en gemoedelijk sfeertje! Er zit een man op een bankje, hij is verzonken in zijn boek. Een jong stel ligt romantisch in het gras. Grote families picknicken onder de bomen. Een oude man speelt viool. Het Retiro is in de zomer een plek waar je zeker naartoe moet. Heb je de tijd, vul dan een picknickmand met lekker eten en een flesje wijn, of neem een boek mee het park in. Héérlijk! Ik loop gauw verder want er is nog genoeg te zien! Ik bevind me even later in het ´sports en fun´ deel van het park, waar rolschaatsers hun kunsten vertonen of zichzelf met volledige bescherming al stuntelend staande proberen te houden. Fitnesstoestellen worden bezet door gespierde mannen met ontbloot bovenlijf en om me heen rennen hardlopers af en aan, een groepje huisvrouwen ‘Tai Chi’t er lustig op los. Ik laat het Madrileense Vondelpark achter me en kom terecht op een boekenmarktje. Er heerst overal een gezellige sfeer en ik kijk mijn ogen uit. Jong en oud struinen hier wat rond, af en toe komt er nog een hardloper voorbij die net uit het park komt. Mijn volgende doel is het Reina Sofia museum. Voor zes euro mag je de hele dag het museum in en ik verbaas me over de lage entree. Ik begin bij de expositie van Coleman. Ik loop heerlijk rustig alleen de trappen af, de kelder in waar het lekker koel is. Steeds wat harder hoor ik vreemde klanken uit de kelder komen. Bam…bam…bam…  Brrrr. Loop ik nog steeds alleen? Shit….ja…er is hier niemand anders. Ik voel me een beetje onbehaaglijk. Het daglicht verdwijnt naarmate ik verder de kelder inloop. Verderop zie ik twee mensen, de bewakers van de expositie. Gelukkig…ik ben niet meer alleen. Ik moet door een donkere deuropening een ruimte in en wil en kan niet verder. Het is er donker en eng. Ik hoor het geluid van een ratelende en zoemende filmprojector en hoor nog steeds de dreigende klanken. Ik zie dat het verderop lager is. Waar zit de trap? Millimeter voor millimeter beweeg ik naar voren…mijn handen voor me uitgestoken, omdat ik bang ben dat er iets of iemand voor me is zonder dat ik het zie. Ik word gek, waar zit die trap? Ik schuifel langzaamaan naar voren, en weer terug richting de deuropening. “Tengo un poco miedo” zeg ik lachend tegen de bewakers en ik wil weglopen. Ik word beleefd uitgelachen maar ze bieden aan met me mee naar binnen te lopen, de donkere kamer in. Weer zie ik niks. Weer handen voor me uit. Hersenspinsels die me enorm dwarszitten. Wat doe ik hier? Ik kijk naar een groot wit doek. De film, daar gaat het om. Ik zie een bokser. De bewakers staan nog steeds naast me. Ik excuseer me en draai me om. Weg hier. Als ik even later opgelucht maar nog steeds met de rillingen door mijn lijf de trappen oploop lees ik over deze expositie. “Through his use of audiovisual media, Coleman (Ireland, 1941) situates the subject at the centre of his work inviting the viewer to consider how interpretation shapes our understanding of what we see. “

De daarop volgende uren loop langs de werken van Goya, Picasso en Dalí en vele andere Spaanse  kunstwerken. Het meeste indruk maakt het enorme doek ‘Guernica’ van Picasso, met daarop de chaos en angst van de explosie en het bombardement in Guernica.  In de aangrenzende ruimte zie ik alle voorstudies en schetsen van dit omstreden schilderij en ik vind het prachtig om dit in het echt te mogen zien!

Buiten heeft zich inmiddels een gigantische rij gevormd. Van andere museumbezoekers begrijp ik dat dit is omdat het museum vanaf half drie gratis toegankelijk is. Pfff, voor zes euro heb ik mooi rustig langs de prachtige werken kunnen lopen!  Om vier uur heb ik het wel gezien, maar dat betekent niet dat is alles heb kunnen zien. Wat is het hier groot! Terug loop ik nog langs het Prado en Thyssen Bornemisza maar ik kan echt geen kunst meer zien! Een uurtje later ben ik weer in het hotel en daar tref ik twee (nieuwe) collega’s met wie ik een hapje ga eten op Sol, het grote centrale plein van Madrid. We ploffen neer op een klein terrasje in een leuk zijstraatje en bestellen verschillende lekkere tapas! Mmmm! Heerlijke ham, inktvisringen, gebakken ansjovisjes en lekkere broodjes. Wat een topdag! Via Calle Mayor en de Gran Via lopen we terug. Onderweg schiet ik nog even een charcuteria in waar de hammen prachtig boven de toonbank pronken en ik sla wat Pata Negra en andere Spaanse vleesspecialiteiten in voor thuis.  Terug op de hotelkamer laat ik het bad vollopen en laat ik mijn lichaam bijkomen van de vele kilometers én indrukken van deze fantastische dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zondagochtend. Al weer vroeg terug in Amsterdam. Het ‘weekendje weg’ zit erop, alhoewel… Een paar uur later ben ik met Wouter in de wereldstad Duiven voor een gezellige lunch met mijn schoonfamilie.

Maandagochtend. “Spreek ik met de wegenwacht?” 3:30 uur rijd ik van huis weg, over een verlaten snelweg richting Schiphol voor een op-en-neertje Oslo. Totdat ik vlak voor Schiphol stil kom te staan en de auto niet verder wil… Met de wegenwacht rijd ik naar de garage in Badhoevedorp en een uur later rijd ik weer op P40, de personeelsparkeerplaats. Ondanks dat ik mijn vlucht nog kan halen heeft Crew Control toch besloten iemand anders voor mijn vlucht op te roepen en dus wissel ik van dienst. Kim mijn vlucht, en ik haar reservedienst!  Ik word niet opgeroepen en mag om 13:00 uur weer richting huis.

(9) Slaapmutsen

Ik pak nog wat laatste spulletjes in mijn koffer en dan ben ik klaar voor de driedaagse reis naar Koeweit. Niet bepaald een bestemming om te overwegen voor een zomervakantie, maar toch heb ik er zin in want 24 uur in Koeweit is heerlijk! We slapen er in een fijn hotel, er is een mooie sportschool en een fijn zwembad, je kan er lekker eten en de zon schijnt volop! Op de ‘Weer-App’ bekijk ik nog even het laatste weerbericht en ik zie dat het inderdaad zonnig zal zijn met een temperatuur van 45 graden.

Dag 1 AMS KWI
_______________________________________

Dag 2 KWI
_______________________________________

Dag 3 KWI DMM AMS

Het is kort vliegen, in 5 uur en 15 minuten rechtstreeks van Amsterdam naar Koeweit-Stad en er is slechts een uurtje tijdsverschil. Ook twee voordelen van deze bestemming! Om tien uur ’s avonds lokale tijd komen we aan in het hotel en ik verheug me erop om het uniform om te wisselen voor wat koele en zomerse kleding.

De purser schudt zijn hoofd, hij heeft zijn kamersleutel in zijn hand en gaat niet borrelen. Ook twee andere collega’s staan al bij de lift om naar hun kamer te gaan. Ik sta nog met mijn zuurstokroze welkomstcocktail in mijn hand te kletsen met een collega en ondertussen wisselen we van kamer. Zij mijn rokerskamer en ik haar ‘rookvrije’ kamer. Als dat geregeld is verdwijnt ook zij naar haar kamer.

“Gaat er nog íemand een drankje drinken?” Ik kijk naar mijn collega’s die eveneens nog met halfvolle glaasjes Jip&Janneke aardbeien-met-spa-rood cocktail staan en zie een collega haar schouders ophalen. Het is niet anders, zegt ze.

Ohhhh natuurlijk wordt er niet geborreld! We zijn in Koeweit. Hier leven ze volgens de islamitische wetten en daarom wordt er in heel Koeweit geen alcohol geschonken. En daarom (?) verdwijnt de hele crew richting de kamers. Van slaapmutsje naar slaapmutsen. 🙂 Maar… Waarom geen cola-light of verse fruitshake met elkaar drinken, lekker buiten zitten terwijl het nog zo’n 30 graden is. In plaats daarvan gaan we allemaal richting onze kamers, waar de airco volop draait en het zo koud is dat ik (nadat ik gelijk de airco uitzet) eerst een lekkere warme douche neem en vervolgens een flinke kop thee zet.

Het benauwt me een beetje om direct na de vlucht alweer binnen te zitten, in een vreemde hotelkamer. Met de gordijnen gesloten want het is al donker buiten. Ik denk aan Bangkok. Als ik daar nu was dan zou ik me omkleden en de straat opgaan, lekker op een terrasje zitten, een massage nemen, de sfeer proeven! Maar ik ben in Koeweit, het is al laat en wat moet ik hier op straat doen?

Ligt het aan de bemanning? Ligt het aan de bestemming? Of toch vooral aan het gebrek aan alcohol? Een biertje of wijntje, gezelligheid, even lekker ontspannen na de vlucht. Het maakt vrolijker, losser en na één of twee glaasjes praat je makkelijker met elkaar. Het zijn de positieve eigenschappen van alcohol en eigenlijk is het niet gek dat alcohol en een crewborrel hand in hand gaan. Je zit tenslotte in een vreemd land, in een vreemde stad, met vreemde mensen…en als je daarbij een klein beetje geholpen kan worden dan is dat mooi meegenomen.

Geen alcohol = geen crewborrel? Ik denk dat het ook deels aan de crew zal liggen en tegelijk zal ik ook niet ontkennen dat een lekker drankje de sfeer en gezelligheid altijd wel ten goede komt. Ik weet in ieder geval -na vijf jaar vliegen- zeker, dat als hier een lekkere koude Sauvignon Blanc voor ons had klaargestaan dat er zeker mensen op de borrel waren verschenen!

Volgende week zit ik reserve…
Ik ben heel benieuwd óf en waar ik naar toe mag vliegen!

(8) Het vliegrooster, vluchtverzoeken en losklikken

Palatul Parlamentului

Op 23 mei zou ik graag naar Curaçao vliegen, niet alleen omdat het een heerlijke bestemming is maar ook om een vriendinnetje op te zoeken die er stage loopt. Al weken van tevoren zet ik dit vluchtverzoek in ons digitale rooster, ook wel ´het verzoekensysteem´ genoemd.   Met dit systeem is het mogelijk om enigszins te beïnvloeden waar je wanneer naar toe gaat. De 23e is de enige optie voor mij om deze reis aan te vragen, voordat mijn reservedienst op 8 juni a.s. ingaat. Curaçao heeft namelijk een omloop van 4 om 4: vier dagen ‘uit’ en vier dagen ´thuis´ bij een fulltime dienstverband. Omdat ik 50% vlieg geeft deze reis mij 12 dagen vrij (4 om 12), waarvan de laatste dag vrij op 7 juni valt. Gaan de getallen je al duizelen, geen zorgen, als je met dit systeem werkt valt het echt allemaal mee. Waar het op neer komt is dat de vlucht naar Curaçao – op 23 mei – perfect aansluit op mijn reservedienst die op 8 juni begint.

Per week kunnen we meerdere verzoeken doen en daarom vraag ik niet alleen een reis naar Curaçao aan, maar ook vraag ik aan om op 22 mei de laatste dag van mijn reisverlof in te laten gaan, om de kansen te vergroten dat ik op 23 mei weer moet vliegen. Of een verzoek wordt toegewezen hangt af van een heleboel roosterregeltjes maar ook telt het mee hoe vaak je onlangs al een verzoek toegewezen hebt gekregen, alle ruim 9000 cabine collega´s werken namelijk met hetzelfde verzoekensysteem en het is wel zo fijn dat iedereen eerlijke kansen maakt op de gewenste vlucht! Ik had het idee dat mijn verzoeken me toch wel een grote kans op de vlucht naar Curaçao zouden bieden, maar helaas dacht het systeem daar anders over. Curaçao kleurt rood en dat betekent: afgewezen. En het andere verzoek, op 22 mei laatste dag vrij, is ook afgewezen. In plaats daarvan staat er een 3/5 Dar es Salaam (Tanzania) op mijn rooster, ook leuk, maar ik wil graag naar Curaçao!

Er is nog hoop, want ik kan de Dar es Salaam op mijn rooster nog ‘losklikken’ en opnieuw een verzoek doen. Hetzelfde riedeltje dus nog een keer toepassen. Vol spanning wacht ik weer een weekje af, inmiddels zit ik in Ethiopië en zodra de nieuwe roosters binnenkomen spoed ik mij naar de computer in het hotel om te zien wat mijn rooster is. Het is een 3/3 Entebbe (Oeganda) geworden. Het systeem kon mijn verzoeken wederom niet in het rooster passen maar ik heb nog één kans en daarom klik ik ook de Entebbe weg. Bij de derde ronde is mijn hoop eigenlijk wel vervlogen, maar toch ben ik benieuwd naar wat ze voor me in petto hebben! Het is een 4/2 Europa week geworden en die week ziet er zo uit:

Dag 1 AMS ✈ OTP
________________________________________

Dag 2 OTP ✈ AMS ✈ BHX
________________________________________

Dag 3 BHX ✈ AMS ✈ CPH ✈ AMS
________________________________________

Dag 4 AMS ✈ ARN ✈ AMS

Vier bestemmingen, twee nachtstops, twee op-en-neertjes. Drie verschillende vliegtuigtypes: 737-700 / -800 / -900. Zes keer een nieuwe cabinecrew en zes nieuwe cockpit crews. Ongeveer 1000 passagiers en een ontelbare hoeveelheid kopjes koffie, thee en glaasjes fris. Dat allemaal, in slechts vier dagen tijd.

Dag één:
De week begint rustig, met op dag één alleen een vlucht naar Boekarest. Mijn werkdag houdt hier op maar de andere drie cabinecollega’s vliegen zo gelijk terug naar Amsterdam, en in mijn plaats komt een collega die in Boekarest al staat te wachten om mij af te wisselen. Zij aan boord, ik eraf. Ook de cockpitcrew wordt afgewisseld en zo vertrekken we met slechts drie van de zes collega´s naar een prachtig hotel in het centrum van Boekarest, waar mijn kamer uitzicht heeft op het voormalig privépaleis van de Ceaușescu’s.  Terwijl we nog op onze kamersleutels wachten komen we de purser van de nieuwe bemanning tegen die ons vertelt dat ze gezamenlijk wat gaan eten bij de Italiaan in het hotel. De andere crew is al eerder die dag in Boekarest aangekomen en heeft ´s middags al van het mooie weer in de stad kunnen genieten. Een kwartiertje later hebben wij ook het uniform verwisseld voor onze gewone kleren en staan we fris en fruitig in de lobby, om gezellig wat te gaan eten met de andere crew. Vreemd genoeg zit er nog een cockpit bemanning in het hotel die een 24-uur stop heeft en zodoende zitten we met acht man aan tafel, uitzonderlijk veel voor een Europa-crew!

Dag twee:
Dat ‘vliegen’ niet gelijk staat aan ‘vakantie’ wordt die nacht zeer duidelijk, als om 3:40 uur mijn wekker gaat. Gevoelsmatig nog maar net in slaap is het alweer tijd om op te staan en aan de werkdag te beginnen. Behalve tijdens het ritje van de luchthaven naar het hotel, en het uitzicht op het paleis, heb ik dit keer niets van deze stad meegekregen. In de strakke, moderne badkamer gaan langzaamaan mijn ogen open, de vergrootspiegel aan de wand is te confronterend en mag deze ochtend dienst doen als extra handdoekrekje. Wat alles weer goed maakt is het ontbijtje dat, ondanks veel te vroeg, al weer voor ons klaarstaat. Ook fijn is de crewbus met chauffeur die ons voor het hotel oppikt en ons rechtstreeks naar de luchthaven brengt. Eigenlijk hoeven we nog even nergens aan te denken…wat een luxe. Om iets over vijf in de ochtend melden we ons op de luchthaven en een uur later vliegen we weer richting Amsterdam. De kop is eraf en mijn eindeloze gegaap is eindelijk gestopt! Op Schiphol neem ik afscheid van de gehele crew om vervolgens mijn weg voort te zetten richting gate D5, waar om 10:15 uur vanochtend mijn volgende vlucht vertrekt: Birmingham. Tijdens de take-off zit ik op de extra stoel in de cockpit en na een uitgebreide uitleg over het vliegplan, de navigatie en corresponderende schermen en knopjes, staan we op de startbaan en vertrekken we richting de UK. We vliegen al snel tussen de wolken door maar nog steeds heb ik een prachtig uitzicht op Nederland. Als we eenmaal boven alle wolken uit zijn geklommen is het tijd om de cockpit te verlaten en te beginnen aan de service. Na de vlucht blijft een cabine collega aan boord met de cockpit, terwijl ik met drie andere collega´s al vroeg in de middag in Birmingham ben.

De één gaat de stad in, de ander blijft in het hotel en iedereen gaat lekker zijn eigen gang. Nadat ik een tijdje door de stad heb gelopen ben ik rond etenstijd weer terug in het hotel en klop voorzichtig aan bij mijn buurvrouw die samen wat wilde gaan eten. Als we in de lobby staan komt daar net de cockpitcrew binnen die morgenvroeg met ons terugvliegt naar Amsterdam. Ze hebben er al een lange dag opzitten en besluiten gelijk naar hun kamer te gaan. Onder het eten ontdekken het collegaatje en ik waar we elkaar van kennen, want we wisten dat we samen eerder gevlogen hadden. We hebben een jaartje geleden een van de eerste reizen naar Chengdu gemaakt en halen leuke herinneringen op. Terug op mijn kamer lees ik nog even wat …en nog even…totdat ik de laatste pagina van mijn boek heb bereikt…  (Bedankt dat ik ‘m mocht lenen, Maria!) en de klok 22:30 uur aangeeft. Nog vijf uur voordat de wekker gaat…

Extreme hagel in Birmingham, gelukkig is er een overdekte shoppingmall!

Dag drie:
3:35 uur. De wekker! En weer staat er een ontbijtje én een crewbus klaar die ons om half vijf richting de luchthaven rijdt. Om half negen landen we alweer op Schiphol. Ik verlaat deze bemanning (die nog een op-en-neertje Genève op de planning hebben) en ga op zoek naar de nieuwe club voor de vlucht naar Kopenhagen…Ik moet naar D81, een flink stuk lopen omdat ik op de Niet-Schengen pier ben aangekomen en op de Schengen pier weer vertrek. Weer nieuwe collega’s, en dit keer ben ik degene die aan boord blijft terwijl de rest van de crew Kopenhagen ingaat. Met de zoveelste nieuwe crew zal ik die middag weer terugvliegen naar Amsterdam, waar tevens een einde komt aan mijn werkdag. Ik mag naar huis, voor een kort nachtje, want op dag vier staat er nog een supervroege Stockholm op de agenda.

Dag vier:
Een kort nachtje thuis dus, maar wel lekker in mijn eigen bed. De wekker is gezet op 2:15 uur. Het opstaan is niet bepaald grappig, zeker niet omdat (bijna) iedereen al weekend heeft vanwege Hemelvaart!  Dauwtrappen, dat hoor je op een dag als vandaag te doen. Een leuk feestje meepakken. Genieten van het zonnetje. Ik mag dauwvliegen vandaag, en ja, het hoort erbij! Had ik maar de Tanzania of Oeganda moeten laten staan in mijn rooster. 🙂 Het voordeel is wel dat ik in alle rust om drie uur ’s nachts op de A1 richting Schiphol rijd. Net voorbij Apeldoorn, terwijl ik geniet van een lekker muziekje en een monotoon straatbeeld…gebeurt het recht voor me. Een vallende ‘ster’ die een prachtig verlichte streep in de donkere lucht achterlaat. Make my day! In de auto wens ik iedereen vandaag een hele fijne Hemelvaartsdag! En voor mezelf een veilige en goede vlucht zodat ik ´s middags weer op tijd in de auto zit, om ook van mijn weekend te kunnen genieten! –> Dat is gelukt! Ciao!

(7) Onvergetelijk Ethiopië, met recht de trots van Afrika

Ethiopie
Een heel bijzondere, onvergetelijke reis samenvatten in een blog. Het is bijna onmogelijk. Door mijn hoofd gaan de beelden van een paar dagen Ethiopië, maar ook van de voorbereiding op deze reis. Bij het zien van de vijfdaagse Addis in mijn rooster denk ik gelijk aan mijn oom en tante die een bijzondere band met het land hebben. Ik pak de telefoon en vertel mijn oom van de reis en vraag of hij met me mee wil. Geen vrijmarkt in Amsterdam voor hem dit jaar op 30 april, want hij gaat graag mee naar Ethiopië!

Op zaterdagochtend rijden we met volgeladen auto richting Schiphol. Naast onze eigen bagage hebben we nog veel ander spul mee. Er ligt er een houten kistje op de achterbank met daarin een baby weegschaal, die nodig is in een kindertehuis. Ook staat er een prachtige kinderrolstoel in de auto, bestemd voor een ander tehuis. Hier bovenop, tussenin en onder zitten een paar grote tassen vol kinderkleding, handgemaakte knuffels, ballonnen, kleurboeken, potloden en snoepjes gepropt. Via Stichting Afrika en Wings of Support weten we dat deze spullen hard nodig zijn in Ethiopië. In de tijd dat we de auto leegpakken heeft de regen mijn uniform donkerblauw gekleurd en met het doorweekte uniform en uitgelopen mascara meld ik de twee koffers en rolstoel bij de bagageafdeling. Ze zijn wel gewend aan collega´s die extra spullen meenemen naar ontwikkelingslanden, maar een rolstoel is ze onbekend. Een beetje onhandig wordt de rolstoel bij de douane aan een controle onderworpen, het ding gaat op de kop, de voetensteun wordt heen en weer bewogen en er wordt aan het wiel gedraaid. “Het is goed hoor, mevrouw.” Ik klets nog even met de collega’s die de bagage straks naar het vliegtuig brengen, en leg ze uit waarom ik zo veel mee heb. Om ze te bedanken heb ik wat lekkers voor ze meegenomen en na een paar “dat is toch niet nodig” laat ik alle spullen achter om mezelf even op te frissen in het toilet.

Erwin is inmiddels ingecheckt en al richting de gate, terwijl ik in de briefing kennis maak met mijn collega´s en alle vluchtdetails met ze doorneem. Ik hoor ook dat dat de captain zijn vrouw en kinderen mee heeft, de copiloot zijn vriendin en een andere stewardess haar man. Populair reisje om iemand IPB* mee te nemen! Dan mogen we zelf ook richting de gate en even later komen de ruim 200 passagiers het vliegtuig, de A330, binnen. Door de drukte ontgaat het me dat Erwin al aan boord is. Hij zit toevallig in mijn werkgebied en heeft al snel kennis gemaakt met de passagier die naast hem zit. Ze kletsen en lachen er wat af samen! De vlucht vertrekt iets te laat en we hebben in het begin behoorlijke turbulentie, maar verder is het een goede vlucht zonder bijzonderheden.

(*IPB=Indien Plaats Beschikbaar, speciale tickets voor familie en vrienden)

En daar zijn we dan…
In Ethiopië aangekomen is het al half tien ´s avonds en om bij de crewbus te komen lopen we over het parkeerterrein waar zwermen met mensen wachten op hun dierbaren. En het gekke is, er heerst een bijna serene rust op het terrein. Geen ronkende auto’s, claxons, of schreeuwende mensen. Iedereen staat op straat maar desondanks hoor je alleen wat lichte geluiden van de grote straat achter het parkeerterrein. Eenmaal in het hotel worden we opgewacht door Barack, een Ethiopische jongen van mijn leeftijd. Hij werkt voor een touroperator en organiseert wekelijks tripjes voor crew. Ik herinner me hem nog van de vorige keer dat ik hier was, hij organiseert o.a. meerdaagse trips naar Awassa maar ook dagtourtjes in en rondom Addis Abeba. Erwin en ik hebben allerlei plannen maar nog niets vastgelegd en een tripje met Barack om wat meer van Ethiopië te zien lijkt ons wel wat. Er haken nog meer collega’s aan en uiteindelijk zijn we met acht man van plan om zondag richting de Portugese Brug te gaan. “What time?” vraagt Barack. Tja, wat is gebruikelijk? “Eight, nine, ten, eleven o’clock? Doe dan maar tien uur.

Neef, broer, man, nee… Oom.
Hup, gauw alle bagage naar boven, opfrissen en even de hotelbar in. Hier moeten we eerst nog wat collega´s uitleggen wat nou de relatie tussen Erwin en mij is, terwijl ik al een paar keer het woord oom heb laten vallen. Het blijft niet goed hangen, waarschijnlijk omdat je bij een oom iemand van middelbare leeftijd, grijs haar of een snor verwacht. Erwin past niet in dat plaatje en is de 40 nog maar net gepasseerd, er wordt dan ook wel eens gedacht dat we neef/nicht, broer/zus of zelfs man/vrouw zijn.  Het is erg gezellig maar na al bijna 20 uur wakker te zijn duurt het niet heel lang voor mijn lichtjes uitgaan…

Hoge sferen
Die nacht word ik een paar keer wakker van de drukte in mijn hoofd en rare dromen, veroorzaakt door de hoge ligging van de stad (2500meter). Na een nacht vol dromerige uitstapjes kan ik ’s ochtends wel een kopje koffie gebruiken. Aan het ontbijt vergeet ik even dat de koffie in Ethiopië bijzonder geschikt is voor een goede kickstart. Nadat ik een scheutje melk in mijn koffie heb gedaan neem ik een heerlijke slok koffie… Mijn smaakpapillen staan op scherp en mijn ogen wijd open. Ethiopische koffie! Proest..! Ik ben wakker. Klaarwakker. Ready voor een rondje rennen over de Entotoberg, of tig rondjes in het zwembad. Maar dat kan niet want we gaan richting de Portugese Brug en dus wordt het een 100 km in een busje zitten. Onderweg moeten we ergens stil gaan staan en voordat we het weten staan er een paar politiemannen naast de auto. Ze laten op een laserapparaat zien dat we 78 km/uur reden waar 70 toegestaan is. De boete: 120 birr, zo’n 5 euro die gelijk afgerekend moet worden en dus zitten we al snel weer op de weg. De weg is overigens prima, het asfalt is goed maar toch moeten we af en toe een noodstop maken. Voor een koe of ezel, die midden op de weg stil staat of dreigt over te steken.

Er staat ons voordat we bij de Portugese Brug zijn nog een lekkere wandeling te wachten. Via een pad dalen we een stukje af en even later zien we een stukje van de brug. Joseph, onze gids en de broer van Barack, vertelt dat hier in het regenseizoen enorme watervallen zijn. Het enige water dat ik zie is een kleine natural pool, maar na een uitleg kan ik me voorstellen hoe hier de watervallen langs de rotsen kletteren. Doordat het nu droog is kunnen we ook onder de brug doorlopen en genieten van een prachtig uitzicht over de vallei. Na de wandeling staat er een heerlijk lokaal biertje op ons te wachten en als iedereen er klaar voor is stappen we het busje weer in. Onderweg stoppen we nog bij een boerderij en horen en zien we hoe hier een paar gezinnen samen leven en zichzelf onderhouden. Ze zijn arm, maar ze kunnen zichzelf onderhouden met een simpele maaltijd. De kids willen allemaal op foto en dan vooral om zichzelf terug te kunnen zien. Op de boerderij zijn geen ruiten van glas of spiegels te vinden en dus zien ze mensen zichzelf hier weinig.  Ze zetten hun mooiste glimlach op en poseren als echte supermodellen, en daarna bekijken zichzelf al giechelend op het kleine scherm op onze camera’s.

Tegenstrijdigheid
Na een vermoeiende eerste dag besluiten we om met de crew wat in het hotel te gaan eten. Terwijl we ons eten bestellen horen we dat de fonteinen in de hoteltuin hun show vertonen en Erwin en ik besluiten even een kijkje te gaan nemen. Het hotel blijkt een prima plek voor een chique bruiloft, iedere dag lopen en bruidsmeisjes in mooie jurken het hotel in en uit en zien we vele prachtige bruidsparen voorbij komen. Bij de fonteinen verzamelen de bruidsparen en gasten zich om een bijzonder moment vast te leggen. Kijkend naar alle mooie mensen, de prachtige jurken en de vele luxe bloemstukken die de tuin sieren zou je bijna vergeten dat je hier in een land bent waar bijna de helft van de bevolking onder de armoedegrens leeft.

Dat het land ook zeker een andere kant kent blijkt wel als we maandag een kindertehuis bezoeken. Dit kindertehuis biedt onderdak aan kinderen die in Ethiopië weinig kans hebben op een toekomst, doordat ze wees zijn of omdat ouders door armoede niet voor ze kunnen zorgen. Deze kinderen zullen worden geadopteerd door adoptieouders in bijvoorbeeld Nederland (via Stichting Afrika) of Denemarken. De weegschaal wordt dankbaar in ontvangst genomen en ook de meegebrachte kleding is zeer welkom. We mogen een kijkje nemen in de ‘babykamer’ waar de allerkleinsten liggen te slapen, kirren, lachen en huilen in hun wiegjes. Aangezien ze me toch niet verstaan brabbel ik wat in het Nederlands tegen de kleine schatjes die hopelijk heel snel een goede toekomst staat te wachten. Een laatste aai over een wangetje en een stille wens dat ze goed terecht zullen komen, en dan nog even langs de dame die dit prachtige tehuis opgericht heeft.

Naast wat praktische dingen hebben we ook knuffels, ballonnen en heerlijk zoetgeurende spekkies meegenomen waarmee de (iets oudere) kinderen van het tehuis wel raad weten. Er wordt gegild, gegiecheld en kleurrijke ballonnen vliegen door de lucht. En dan is het weer tijd om te gaan.

Meal tickets via HOPE Enterprises
Die middag lopen we nog even over een marktje in Addis, een paar kleine straatjes vol kraampjes met houtsnijwerk, kunst, katoenen lappen, koffiekannen, sieraden en andere souvenirs. In Addis is overigens ook de grootste openlucht markt van heel Afrika te vinden, de Mercato market, maar we hebben niet zo veel zin in een grote drukke markt. Met een klein tasje met twee houten kistjes verlaten we de markt weer en als we teruglopen naar het hotel delen we voedselbonnen uit die we eerder die dag kochten bij HOPE Enterprises. We werden hierop gewezen door de contactpersoon van het kindertehuis, want lopend door de straten van Addis zie je heel wat bedelaars. Geld geven is goed bedoeld, maar vaak wordt het besteed aan iets anders dan voedsel. Met de bonnen kan je helpen zonder sociale problemen te veroorzaken, en voor nog geen 10 cent geef je een arme bedelaar een voedzame maaltijd in het HOPE Enterprises voedingscentrum. Dat ze gewenst zijn blijkt uit de drukte die zich al snel om ons heen verzamelt…

Trots van Afrika
Het is mijn tweede keer in Ethiopië en wederom spreekt de vriendelijkheid boekdelen…

In een willekeurige straat zie je mannen met elkaar praten en lachen, en als iemand voor je langsloopt verschijnt er een vriendelijke glimlach. De meeste Ethiopiërs leven in armoede maar aan hun houding is dat niet af te zien. Ook voelen we ons op straat veilig, ik heb niet het idee dat iemand me wat wil aandoen. Waar deze bijzondere houding vandaan komt…? Naar eigen zeggen komt het doordat Ethiopië nooit haar onafhankelijkheid heeft verloren en daarom wordt het land ook wel de ‘Trots van Afrika’ genoemd. Daarnaast geloven ze in God en daardoor zal de gemiddelde Ethiopiër geen slechte dingen doen… Ik zeg ´gemiddeld´ want het blijft een arm land en daardoor moet je altijd voorzichtig zijn op straat, maar wij hebben het deze paar dagen in ieder geval als bijzonder prettig en veilig ervaren. We sluiten de dag af bij een leuk restaurant genaamd Antica, waar we wel een maaltijd kunnen gebruiken na een spannende rit in de taxi. Terwijl we met moeite het raam openkrijgen (met de losse slinger die we in onze hand gedrukt krijgen), blijkt de deur nogal losjes dicht te zitten en gaat in plaats van het raam gewoon de hele deur open. Nu denk je, laat maar zitten dat raam maar op de achterbank werden we vergast doordat de uitlaatgassen rechtstreeks weer naar binnen uitgestoten werden, dus een beetje frisse lucht was wel nodig.

De laatste dag
Om van deze blog geen heel boekwerk te maken zal ik in het kort nog wat schrijven over Alemachen, een tehuis waar kinderen tijdelijk opgevangen worden omdat ze een medische operatie moeten ondergaan die ze zelf niet kunnen betalen. Hier brachten we de rolstoel naartoe, en eveneens kleding, ballonnen en dezelfde mierzoete spekkies!  We werden bij het hotel opgehaald door twee Nederlandse vrouwen die het tehuis draaiende houden, samen met Ethiopisch personeel en een aantal vrijwilligers. We horen met welke aandoening sommige kinderen zijn binnengekomen en zien ze nu lopen, al dan niet met een looprek of krukken. Ik ben hier vorig jaar ook op bezoek geweest en herken twee kinderen die er de vorige keer ook al waren, toen nog in een rolstoel en nu rennen ze achter de ballonnen aan. Heel bijzonder! Van een van de dames krijgen we na ons bezoek nog een rondleiding over de Entoto berg, waar we genieten van prachtige uitzichten en geurende Eucalyptus. Heel erg de moeite waard tijdens een bezoekje aan Addis! Terwijl we weer richting het hotel gaan vraag ik me af of er nog ergens een sanitaire stop gemaakt kan worden… Het antwoord dat ik krijg is dat er in Ethiopië genoeg bomen zijn om achter te plassen maar dat er te veel mensen in het land wonen om ook maar ergens beschut te kunnen zitten. Nu weet ik niet of het nog gepast is om te vragen of we ergens kunnen stoppen en dus besluit ik maar te wachten totdat we weer in het hotel zijn.

Terwijl de dagen in Ethiopië zo vreselijk snel voorbij zijn gevlogen lijkt het wel alsof er aan deze blog geen einde komt! Voordat ik een heel boekwerk bij elkaar schrijf lijkt het me de hoogste tijd om af te gaan ronden… Ik heb Addis vanavond nog eens fijn mogen herbeleven en hoop er gauw nog eens te komen!

(6) 24 uur in Tel Aviv

Onregelmatige werktijden horen bij het vliegende bestaan en ondanks dat ik er weinig last van heb, kan ik na vijf jaar vliegen wel zeggen dat ik late schema’s toch beter kan waarderen dan vroege. De vlucht naar Tel Aviv vertrekt pas om half tien ’s avonds en ik heb dus eigenlijk nog een hele dag vrij. Uitslapen, sporten, boodschapjes halen, wasje doen, flight safety leren (er komt weer een recurrent aan), blouses strijken, koffer inpakken,…  En beginnen aan de werkdag terwijl half Nederland met een kop koffie naar het journaal van 20.00 uur kijkt.

In het bemanningencentrum is het nog behoorlijk druk en ik ben niet de enige die nog een werkdag voor de boeg heeft. Nadat ik ben aangemeld voor de vlucht neem ik de roltrap naar de eerste verdieping, waar alle collega´s die nog moeten vliegen zich verzamelen. Ik hoor mijn naam en zie een oud klasgenoot van de havo die inmiddels ook al weer twee jaar vliegt. “Hee! Ga je toevallig ook naar Tel Aviv?” Helaas niet, maar we kletsen even gezellig bij op de rode banken in het crew centrum. Daarna zie ik nog twee bekenden, die wel naar Tel Aviv gaan vanavond. In de briefing kom ik er achter dat ik zelfs met drie van de acht collega’s al eerder gevlogen heb en ondanks dat we niet meer weten wat of wanneer we eerder samengewerkt hebben herinner ik me dat het gezellig was. Eén van deze collega’s komt bijna wekelijks in Tel Aviv en kan ons goed bijpraten over de beste werkmethode op deze vlucht met speciale ‘gebruiksaanwijzing’.

Europavliegtuig met een ICA service
De vlucht wordt namelijk uitgevoerd met een Boeing 737-900, een narrow-body vliegtuig met één gangpad en drie stoelen aan beide kanten van het gangpad. Hiermee wordt voornamelijk op Europese bestemmingen gevlogen, waarbij de service uit een broodje of snackje en een drankje bestaat. De service op Tel Aviv bestaat uit een complete warme maaltijd inclusief salade, toastjes, kaasje en een dessert. Daarnaast bestaat de cabinebemanning uit 6 collega´s, in plaats van 3 tot 5 op Europese bestemmingen en omdat het aantal crewseats op de 737-900 blijft steken op vijf zit één collega in de cabine (op een passagiersstoel) of op de jumpseat in de cockpit. Meer service, meer collega´s en hetzelfde ´kleine´ vliegtuig, dat zorgt bij een slechte organisatie voor chaos! Door de tips van onze ervaren collega en een heel gezellige samenwerking verloopt de vlucht meer dan fantastisch.

Achterin het vliegtuig leer ik mijn collega beter kennen, terwijl we twee karren met vis en pasta maaltijden vullen. Ze is begin 30, heeft aardrijkskunde gestudeerd en al een tijdje voor de klas gestaan. Het is altijd leuk om op zo’n 10 km hoogte wat meer van elkaar te weten te komen. Maargoed, terwijl wij de karren vullen en wat levensweetjes uitwisselen zijn twee andere collega´s hot towels en speciale (kosjer) maaltijden aan het uitdelen. Niemand loopt elkaar in de weg en uiteindelijk zijn we op hetzelfde moment klaar om de twee volle karren het gangpad in te rijden. Om te voorkomen dat we per ongeluk een gewone maaltijd aan een (orthodox) Joodse passagier aanbieden worden de kosjer maaltijden eerst uitgedeeld. Deze maaltijden zijn niet standaard aan boord, passagiers moeten deze optie zelf al bij het boeken van hun ticket doorgeven.

Met zes cabinecollega´s hebben we meer crew dan volgens de wet noodzakelijk is en daarom mogen we om en om tijdens de start en landing in de cockpit. Terwijl de andere collega´s de cabine klaarmaken voor de landing zit ik op de jumpseat in de cockpit en geniet van het uitzicht. Gaandeweg wordt besloten dat voor degenen die nog willen, er een borrel zal plaatsvinden in Tel Aviv.

Late night borrel
Om kwart voor drie komen we aan bij het hotel en nog geen half uur later staan we met vier man beneden om ergens wat te gaan drinken. Van onze ervaren collega horen we dat er een 24-uurs bar is aan de boulevard en dus krijgt de taxichauffeur de opdracht om deze bar te vinden. De bar is inderdaad open maar op de barman na is er niemand te bekennen. We zijn hoe dan ook welkom, de heaters in de strandtent gaan aan (best fris ’s nachts) en vier koude biertjes verschijnen op tafel. Proost!

Het ontbijt missen is in Tel Aviv niet erg, want omdat we zo laat aankomen is er geregeld dat we een continentaal ontbijtje op onze kamer kunnen laten bezorgen of dit beneden in de lobby kunnen bestellen. Alsnog een goed ‘begin’ van de dag en daarna richting strand om even een paar uurtjes van de zon te genieten!

met de crew eten in Tel Aviv

afb: Suzana

Om zes uur is er afgesproken om gezamenlijk wat te gaan eten en met vijf collega’s lopen we door de wijk Neve Tzedek, het eerste buurtje buiten de muren van het oude Jaffa waar veel kunstenaars wonen. We lopen door smalle steegjes langs kleurrijke huisjes en vinden het leuke restaurantje Suzana.


Van dromenland naar vliegtuig
Een gezellige borrel en een dagje strand verdien je natuurlijk niet zomaar. Er staat die nacht weer een terugvlucht op het programma en in Tel Aviv ontvangen wij een meelijwekkende callingtijd om 0:45 uur, Nederlandse tijd (1:45 uur lokaal). Dat is voor niemand leuk denk ik! Terwijl ik nog droom dat iemand onze besteklade thuis helemaal anders ingedeeld heeft, komt er een tokkelend geluid uit mijn telefoon. Vreemd, want mijn telefoon zet ik altijd 10 minuten na de wake-up call van het hotel. Ik bel versuft de receptie, en vraag of onze calling al is geweest of dat de tijd is veranderd. De dame antwoord dat we inderdaad pas om 2:20 uur calling hebben en ik draai me nog een keertje om. Het kan zijn dat het vliegtuig te laat in Tel Aviv aankomt waardoor wij ons ook iets later op de luchthaven mogen melden dan standaard. Tien minuten later word ik weer gebeld, met een excuus en de melding dat de callingtijd toch 1:45 is, en dat we standaard om 2:45 zullen worden opgehaald. Bleghhh, wat jammer…want naast een kwartiertje langer snoozen moet ik nu ook nog haasten.

Ergens tussen Tel Aviv en Amsterdam loop ik door de cabine en voor me zie ik een man half in het gangpad staan. Hij heeft zwarte banden om zijn armen gebonden en een zwart doosje op zijn arm en voorhoofd. Mijn stresshormonen worden ogenblikkelijk afgescheiden, mijn hartritme versnelt en ik trek wit weg.

Op internet heb ik even een plaatje opgezocht:

Gelijktijdig kom ik weer met beide benen op de grond, dit is een vlucht uit Tel Aviv en we hebben veel Joodse passagiers aan boord. Door de vermoeidheid ben je niet altijd even scherp en deze passagier deed mij een seconde aan heel andere geloofsovertuigingen denken. Thuis zoek ik nog even wat extra informatie over deze zwarte ‘gebedsriemen’ en lees dat deze horen bij het doordeweekse ochtendgebed (sjachariet) en dat de zwarte doosjes Bijbelse teksten op perkament bevatten.

Om half twaalf ben ik weer thuis en in mijn eigen bedje haal ik nog even een uurtje verloren slaap in!