(12) De magie van Rome

Vorige week stond er een Europa week op het programma. Rome, Manchester, Zurich en Oslo, verdeeld over vier werkdagen.  In plaats van Italianen, Engelsen, Zwitsers en Noren …vooral opvallend veel groepen met Chinezen en Japanners aan boord!

Terwijl de regen momenteel buiten tegen de ramen tikt denk ik terug aan het Campo dei Fiori plein in Rome. Een prachtig plein vol met mensen en cafés, overal drukte en gezelligheid. Een prima plek om de werkdag af te sluiten. Terwijl de olijfjes op tafel komen zitten we nog met onze neus in de wijnkaart bij een van de vele winebars. Mooie wijnen per glas te bestellen, waaronder de rode ‘amarone della valpolicella’. Te veel om te proberen, te veel keus! Rome, la dolce vita. Zowel overdag maar vooral ook ´s avonds is het er prachtig, door het verlichte pronkerige barok en fascinerende gevels. Een magische stad. Dat gevoel krijg je al zodra je landt op de luchthaven, genaamd ´Rome Fiumicino, Leonardo da Vinci´. Ik ken geen luchthaven met een mooiere naam…

De temperatuur loopt behoorlijk op in Rome. Als ik de volgende dag na het ontbijt de stad in wil lopen is het al zo´n 35 graden en dat kan nog oplopen. Ik verander acuut mijn plan, trek mijn bikini aan en zoek mijn collega’s op bij het zwembad. De poolboy geeft me een handdoek en haalt een klein stukje stof uit een grote boodschappentas. Het lijkt een mini zwembroekje maar als ik beter kijk is het een mooie lycra badmuts! Er wordt hier niet gezwommen zonder badmuts. En dus zit er niets anders op… Alle drie doen we het mutsje over onze haren en zo kunnen we een heerlijk verkoelende duik in het zwembad nemen. Als het over een tijdje wat minder heet is in Rome hoop ik hier nog een keer door de magische straatjes van de stad te kunnen lopen en naar de Sint-Pieter in Vaticaanstad of het colosseum te kunnen kijken. Om vier uur ’s middags is het tijd om weer richting de luchthaven (met de mooie naam!) te gaan, en na een korte stop in Amsterdam vliegen we door naar Manchester. Hier komen we laat aan en dus is het niets meer dan een heerlijk hotelbed en fijn ontbijt, voordat we terugvliegen naar Amsterdam.

Vloeiend Japans
Bij de gate aangekomen voor de vlucht naar Zurich stellen we ons voor aan de gate-agent. Als we horen dat er 74 Japanners aan boord zijn vertelt mijn collega dat het dan wel erg goed uitkomt dat ík vloeiend Japans spreek. “5 jaar gewoond” zegt hij er nog bij. De gate-agent reageert met een kleine glimlach en kijkt vervolgens naar mij. “In Osaka” vul ik aan.  “Het is ook geen toeval hoor, ik doe heel vaak dit soort vluchten.”  Zodra we aan boord mogen knik ik nog een keer naar de gate-agent. Domoo arigatoo, sajoonara. Onderweg naar het vliegtuig lachen we erom, goed op elkaar ingespeeld na twee dagen samen op pad te zijn.

Waar de meeste Nederlanders kippenvel krijgen bij het idee van een groepsreis, vinden Japanners (en Chinezen) het geweldig en reizen ze graag in grote groepen. Inclusief gids met vlaggetje en herkenbare stickers op de kleding van iedereen die tot de groep behoort. Aan boord wordt er vooral kohi en biiru besteld. Japanners zijn dol op koffie maar nog meer op bier, zowel de mannen als vrouwen. Af en toe wordt er een juusu besteld en als ik het niet begrijp dat wijzen ze naar de waterfles.

Vijftig minuten later hebben alle 74 Japanners en zo´n 20 Zwitsers een drankje en snackje gehad en landen we alweer op de luchthaven van Zurich. Domoo arigatoo! Deze week wordt afgesloten met een op en neertje Oslo. Over een week mag ik me weer melden voor een dagje over in het Deense Vejle. Ik ben benieuwd wat ik daar ga doen… Als het weer een beetje meezit komt dat vast goed!

Advertenties

(10) Doe eens normaal

Telefoon…check. Telefoonoplader…check. Een koffer vol met kleren, van zomerse slippertjes tot een warme sjaal en genoeg uniformblousen. Pfff, check.

Het is weer tijd voor een reservedienst en dat betekent dat ik geen idee heb hoe mijn dagen er vandaag, morgen en de komende twee weken uit gaan zien! Hebben ze me op dag één van mijn reserve al nodig? Slaap ik vanavond thuis? Zit ik vannacht in een vliegtuig? Of ben ik al in een hotel ergens op de wereld? Acht uur per dag kan ik gebeld worden voor iedere willekeurige vlucht op de Boeing 737, 747 of Airbus A330. Niet alleen kunnen ze me overal naar toe sturen, ook weet ik niet voor hoelang ik op pad zal gaan. Op en neer Parijs, één nachtje Londen, of een weekstop Azie.

Ondanks dat deze reservedienst officieel ‘Reserve Thuis’ wordt genoemd dwaal ik deze dagen over Schiphol, omdat ik te ver weg woon om er binnen een uur te kunnen zijn. In het uiterste geval moet je namelijk een uur nadat je wordt opgeroepen op Schiphol zijn.

De dag doorbrengen op Schiphol betekent koffie drinken op het BMC, shoppen op Plaza, nog een keer koffie drinken maar dan bij Starbucks of buiten op het terras van Delifrance, alleen of gezellig met collega’s. Een dag of twee kan ik me op deze manier prima vermaken, maar als ik op dag drie nog niet ben opgeroepen word ik er wel wat minder vrolijk van…Je ziet jezelf elke dag vertrekken, de eerste dagen vooral naar topbestemmingen zoals Shanghai…New York…Curacao… Wat gaat het worden? Op dag drie wens je echt dat ze je bellen, of het nou voor een week Nigeria is of vijf op-en-neertjes, dat maakt dan niet meer uit. Want zolang ik niet word gebeld ga ik op dag vier opnieuw naar Schiphol…en ja, die dag weet ik zeker dat ik word opgeroepen! Zolang kunnen ze me toch niet níet-nodig hebben? Wishful thinking?! Want ook op dag vier kan je nog steeds niet nodig zijn. Na vijf dagen wachten heb je gelukkig altijd 2 dagen vrij en vervolgens begint een nieuwe reserveweek van vijf dagen.

Een reservedienst is leuk en spannend, maar het geeft ook wel de nodige stress! Omdat ik ’s middags al met mijn koffer naar Schiphol reis is mijn kofferinhoud al bepaald. Een setje zomer- én winterkleren moeten in ieder geval mee, maar ik kan niet nog even snel mijn warme boots in de koffer gooien als ik ineens richting de kou vertrek. Of ze juist thuis laten als ik naar de zon ga. Travel light gaat niet op tijdens een reserve. Een klein beetje stress ontstaat dus al bij het inpakken van de koffer… en dan is de reservedienst nog niet eens begonnen!

Ondanks dat ik ergens op Schiphol rond loop en makkelijk binnen een uur aan boord kan zijn, ga ik nergens zonder telefoon. Zo´n 80% van de tijd heb ik ‘m zelfs in mijn hand…thank Steve Jobs for my iPhone! Alhoewel…zo´n vijf jaar geleden liep ik ook non-stop met zo´n ouderwetse Sony-Ericsson in mijn hand. Altijd bang om hét telefoontje te missen.

Een beetje overdreven is het wel, want ik kan altijd terugbellen. Maar toch, de telefoon verlies ik geen moment uit het oog. Een paar maanden geleden vloog ik met een Belgische collega die tijdens zijn reserve rustig een museum bezoekt in Amsterdam omdat hij dan ook ‘in de buurt’ van Schiphol is. Ik benijd hem om zijn plan om van deze nood een deugd te maken maar als ik de hele tijd naar mijn telefoon wil kijken in plaats van naar wat mooie kunst dan kan ik net zo goed op Schiphol blijven.

Ook ken ik verhalen van collega´s die bij een vroege reservedienst al volledig opgemaakt in hun bed liggen te wachten tot ze worden gebeld. Of die volledig opgetut met hun haren mooi opgestoken in joggingbroek het huis poetsen. Ik loop dus over Schiphol. In mijn gewone kleren en met een beetje make-up. Het uniform in een uur aantrekken moet lukken. Terwijl ik wat rondloop met de telefoon op LUID, en ik om de tien minuten check of ik een gemiste oproep heb (doh!) vraag ik me af…Heb ik echt alles wel bij me..? … Help! Wil ik alsjeblieft even normaal doen??!!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Na één dag reserve zitten heeft Crew Control al een rooster voor me:

Dag 1 Reserve

Dag 2 AMS ✈ KWI

Dag 3 KWI

Dag 4 KWI ✈ DMM ✈ AMS

Dag 5 en 6 Reisverlof

Dag 7 AMS ✈ MAN ✈ AMS  ✈ CPH

Dag 8 CPH ✈ AMS ✈ MAD

Dag 9 MAD

Dag 10 MAD ✈ AMS

Dag 11 AMS  ✈ OSL  ✈ AMS  

Dag 12, 13, 14 Reisverlof