(12) De magie van Rome

Vorige week stond er een Europa week op het programma. Rome, Manchester, Zurich en Oslo, verdeeld over vier werkdagen.  In plaats van Italianen, Engelsen, Zwitsers en Noren …vooral opvallend veel groepen met Chinezen en Japanners aan boord!

Terwijl de regen momenteel buiten tegen de ramen tikt denk ik terug aan het Campo dei Fiori plein in Rome. Een prachtig plein vol met mensen en cafés, overal drukte en gezelligheid. Een prima plek om de werkdag af te sluiten. Terwijl de olijfjes op tafel komen zitten we nog met onze neus in de wijnkaart bij een van de vele winebars. Mooie wijnen per glas te bestellen, waaronder de rode ‘amarone della valpolicella’. Te veel om te proberen, te veel keus! Rome, la dolce vita. Zowel overdag maar vooral ook ´s avonds is het er prachtig, door het verlichte pronkerige barok en fascinerende gevels. Een magische stad. Dat gevoel krijg je al zodra je landt op de luchthaven, genaamd ´Rome Fiumicino, Leonardo da Vinci´. Ik ken geen luchthaven met een mooiere naam…

De temperatuur loopt behoorlijk op in Rome. Als ik de volgende dag na het ontbijt de stad in wil lopen is het al zo´n 35 graden en dat kan nog oplopen. Ik verander acuut mijn plan, trek mijn bikini aan en zoek mijn collega’s op bij het zwembad. De poolboy geeft me een handdoek en haalt een klein stukje stof uit een grote boodschappentas. Het lijkt een mini zwembroekje maar als ik beter kijk is het een mooie lycra badmuts! Er wordt hier niet gezwommen zonder badmuts. En dus zit er niets anders op… Alle drie doen we het mutsje over onze haren en zo kunnen we een heerlijk verkoelende duik in het zwembad nemen. Als het over een tijdje wat minder heet is in Rome hoop ik hier nog een keer door de magische straatjes van de stad te kunnen lopen en naar de Sint-Pieter in Vaticaanstad of het colosseum te kunnen kijken. Om vier uur ’s middags is het tijd om weer richting de luchthaven (met de mooie naam!) te gaan, en na een korte stop in Amsterdam vliegen we door naar Manchester. Hier komen we laat aan en dus is het niets meer dan een heerlijk hotelbed en fijn ontbijt, voordat we terugvliegen naar Amsterdam.

Vloeiend Japans
Bij de gate aangekomen voor de vlucht naar Zurich stellen we ons voor aan de gate-agent. Als we horen dat er 74 Japanners aan boord zijn vertelt mijn collega dat het dan wel erg goed uitkomt dat ík vloeiend Japans spreek. “5 jaar gewoond” zegt hij er nog bij. De gate-agent reageert met een kleine glimlach en kijkt vervolgens naar mij. “In Osaka” vul ik aan.  “Het is ook geen toeval hoor, ik doe heel vaak dit soort vluchten.”  Zodra we aan boord mogen knik ik nog een keer naar de gate-agent. Domoo arigatoo, sajoonara. Onderweg naar het vliegtuig lachen we erom, goed op elkaar ingespeeld na twee dagen samen op pad te zijn.

Waar de meeste Nederlanders kippenvel krijgen bij het idee van een groepsreis, vinden Japanners (en Chinezen) het geweldig en reizen ze graag in grote groepen. Inclusief gids met vlaggetje en herkenbare stickers op de kleding van iedereen die tot de groep behoort. Aan boord wordt er vooral kohi en biiru besteld. Japanners zijn dol op koffie maar nog meer op bier, zowel de mannen als vrouwen. Af en toe wordt er een juusu besteld en als ik het niet begrijp dat wijzen ze naar de waterfles.

Vijftig minuten later hebben alle 74 Japanners en zo´n 20 Zwitsers een drankje en snackje gehad en landen we alweer op de luchthaven van Zurich. Domoo arigatoo! Deze week wordt afgesloten met een op en neertje Oslo. Over een week mag ik me weer melden voor een dagje over in het Deense Vejle. Ik ben benieuwd wat ik daar ga doen… Als het weer een beetje meezit komt dat vast goed!

Advertenties

(11) Een weekendje weg

Stel je eens voor, een weekendje weg waarbij je meer dan één stad kan bezoeken. Willekeurige prachtsteden in Europa, zoals een dag in Boekarest en een dag in Rome. Of Wenen en Barcelona. Het zou je zo maar kunnen gebeuren tijdens een weekje Europa vliegen. Ik heb deze week mooie ´stops´ in Kopenhagen en Madrid.

Donderdagavond. Aankomst in Kopenhagen. Nadat iedereen is ingecheckt in het hotel neem ik afscheid van mijn drie cabinecollega´s want zij zullen de volgende dag al om half tien ´s ochtends het hotel verlaten. Samen met de vliegers sta ik vrijdag ingepland op een latere vlucht naar Amsterdam. Er is nog een vierde cabinecollega, hij gaat er met nóg weer een latere vlucht ‘uit’ en dus worden we vanaf Kopenhagen opgesplitst in drie crews. De collega’s die kunnen uitslapen willen na een lange dag in het vliegtuig – van Amsterdam naar Manchester en weer terug en door naar Kopenhagen – nog wel even buiten het hotel wat gaan drinken. In Kopenhagen kan dat goed, want ons crewhotel ligt midden in het centrum. Het uniform gaat in de kast en even later loop ik met mijn collega’s door de Deense hoofdstad. We zien een gezellige Ierse pub maar even verderop is ook een soort bar en we denken dat het daar gezelliger is. Zodra de eerste biertjes op de bar verschijnen, horen we ergens een paar gitaren scheuren… “het lijkt wel alsof er live gespeeld wordt”… en vervolgens worstelen we ons door de menigte naar voren. Het spandoek achter de band laat ons weten dat we hier bij de Deense coverband ‘Kings of Rock’ staan, die ons nog heel wat uurtjes in deze bar weet te houden. ‘Even één drankje drinken’ met je collega´s en uiteindelijk geheel onverwacht een nacht op stap in Kopenhagen! Wil je weten wie de Kings of Rock zijn, bekijk dan dit filmpje eens!  Kings of Rock compilatie

Na een korte nachtrust kan ik nog nét een bakje yoghurt met muesli en wat fruit van het ontbijtbuffet  halen. Aan een tafeltje zit ook één van de andere collega’s met kleine oogjes aan een kopje thee. Het is buiten prachtig weer en er wordt voorgesteld om even de sta in te lopen en een terrasje te pakken.  Even later zitten we met z’n drieën op een terrasje voor de kleurrijke oude huizen aan de Nyhavn en ach, omdat we er toch zijn besluiten we om Kopenhagen ook vanaf het water te ontdekken. Gezellig in een bootje, varen we langs de belangrijkste bezienswaardigheden van deze sfeervolle en knusse stad! Ik zou het bijna vergeten, maar als ik tegen het eind van de middag mijn uniform weer uit de kast trek besef ik me dat ik ‘aan het werk’ ben….


In Amsterdam gaan we als crew allemaal een andere kant op. De cabine collega’s gaan naar Bergen, de vliegers naar Istanbul en ik naar Madrid. Ik moet me haasten om op tijd bij de volgende gate te zijn en even later vliegen we in tweeënhalf uur richting het zuiden.

Vrijdagavond. Aankomst in Madrid. Bedtijd! Het is al ruim na middernacht als we in het hotel aankomen, later dan gepland vanwege wat extra ´papierwerk´ na de vlucht. Aan het ontbijt zie ik mijn collega´s, maar ieder van ons heeft een eigen plan. De één gaat even shoppen, de ander duikt zijn bed weer in of besluit van het zonnetje te gaan genieten op een terras. De collega’s vertrekken aan het eind van de middag weer naar Amsterdam en ik heb een megamazzelstop want ik vertrek pas zondagochtend weer richting Amsterdam.

Madrid city map
Bij de receptie haal ik een kaart van de stad. Het hotel is vlakbij het grote park van Madrid, het Parque del Buen Retiro en ik besluit hier mijn dag te beginnen. Ik wandel door de poorten en bevind me al snel midden tussen de lavendelplanten en laurierbomen. En tussen de Madrilenen. Het is zaterdag en het is druk in het park, maar toch heerst er een heel ontspannen en gemoedelijk sfeertje! Er zit een man op een bankje, hij is verzonken in zijn boek. Een jong stel ligt romantisch in het gras. Grote families picknicken onder de bomen. Een oude man speelt viool. Het Retiro is in de zomer een plek waar je zeker naartoe moet. Heb je de tijd, vul dan een picknickmand met lekker eten en een flesje wijn, of neem een boek mee het park in. Héérlijk! Ik loop gauw verder want er is nog genoeg te zien! Ik bevind me even later in het ´sports en fun´ deel van het park, waar rolschaatsers hun kunsten vertonen of zichzelf met volledige bescherming al stuntelend staande proberen te houden. Fitnesstoestellen worden bezet door gespierde mannen met ontbloot bovenlijf en om me heen rennen hardlopers af en aan, een groepje huisvrouwen ‘Tai Chi’t er lustig op los. Ik laat het Madrileense Vondelpark achter me en kom terecht op een boekenmarktje. Er heerst overal een gezellige sfeer en ik kijk mijn ogen uit. Jong en oud struinen hier wat rond, af en toe komt er nog een hardloper voorbij die net uit het park komt. Mijn volgende doel is het Reina Sofia museum. Voor zes euro mag je de hele dag het museum in en ik verbaas me over de lage entree. Ik begin bij de expositie van Coleman. Ik loop heerlijk rustig alleen de trappen af, de kelder in waar het lekker koel is. Steeds wat harder hoor ik vreemde klanken uit de kelder komen. Bam…bam…bam…  Brrrr. Loop ik nog steeds alleen? Shit….ja…er is hier niemand anders. Ik voel me een beetje onbehaaglijk. Het daglicht verdwijnt naarmate ik verder de kelder inloop. Verderop zie ik twee mensen, de bewakers van de expositie. Gelukkig…ik ben niet meer alleen. Ik moet door een donkere deuropening een ruimte in en wil en kan niet verder. Het is er donker en eng. Ik hoor het geluid van een ratelende en zoemende filmprojector en hoor nog steeds de dreigende klanken. Ik zie dat het verderop lager is. Waar zit de trap? Millimeter voor millimeter beweeg ik naar voren…mijn handen voor me uitgestoken, omdat ik bang ben dat er iets of iemand voor me is zonder dat ik het zie. Ik word gek, waar zit die trap? Ik schuifel langzaamaan naar voren, en weer terug richting de deuropening. “Tengo un poco miedo” zeg ik lachend tegen de bewakers en ik wil weglopen. Ik word beleefd uitgelachen maar ze bieden aan met me mee naar binnen te lopen, de donkere kamer in. Weer zie ik niks. Weer handen voor me uit. Hersenspinsels die me enorm dwarszitten. Wat doe ik hier? Ik kijk naar een groot wit doek. De film, daar gaat het om. Ik zie een bokser. De bewakers staan nog steeds naast me. Ik excuseer me en draai me om. Weg hier. Als ik even later opgelucht maar nog steeds met de rillingen door mijn lijf de trappen oploop lees ik over deze expositie. “Through his use of audiovisual media, Coleman (Ireland, 1941) situates the subject at the centre of his work inviting the viewer to consider how interpretation shapes our understanding of what we see. “

De daarop volgende uren loop langs de werken van Goya, Picasso en Dalí en vele andere Spaanse  kunstwerken. Het meeste indruk maakt het enorme doek ‘Guernica’ van Picasso, met daarop de chaos en angst van de explosie en het bombardement in Guernica.  In de aangrenzende ruimte zie ik alle voorstudies en schetsen van dit omstreden schilderij en ik vind het prachtig om dit in het echt te mogen zien!

Buiten heeft zich inmiddels een gigantische rij gevormd. Van andere museumbezoekers begrijp ik dat dit is omdat het museum vanaf half drie gratis toegankelijk is. Pfff, voor zes euro heb ik mooi rustig langs de prachtige werken kunnen lopen!  Om vier uur heb ik het wel gezien, maar dat betekent niet dat is alles heb kunnen zien. Wat is het hier groot! Terug loop ik nog langs het Prado en Thyssen Bornemisza maar ik kan echt geen kunst meer zien! Een uurtje later ben ik weer in het hotel en daar tref ik twee (nieuwe) collega’s met wie ik een hapje ga eten op Sol, het grote centrale plein van Madrid. We ploffen neer op een klein terrasje in een leuk zijstraatje en bestellen verschillende lekkere tapas! Mmmm! Heerlijke ham, inktvisringen, gebakken ansjovisjes en lekkere broodjes. Wat een topdag! Via Calle Mayor en de Gran Via lopen we terug. Onderweg schiet ik nog even een charcuteria in waar de hammen prachtig boven de toonbank pronken en ik sla wat Pata Negra en andere Spaanse vleesspecialiteiten in voor thuis.  Terug op de hotelkamer laat ik het bad vollopen en laat ik mijn lichaam bijkomen van de vele kilometers én indrukken van deze fantastische dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zondagochtend. Al weer vroeg terug in Amsterdam. Het ‘weekendje weg’ zit erop, alhoewel… Een paar uur later ben ik met Wouter in de wereldstad Duiven voor een gezellige lunch met mijn schoonfamilie.

Maandagochtend. “Spreek ik met de wegenwacht?” 3:30 uur rijd ik van huis weg, over een verlaten snelweg richting Schiphol voor een op-en-neertje Oslo. Totdat ik vlak voor Schiphol stil kom te staan en de auto niet verder wil… Met de wegenwacht rijd ik naar de garage in Badhoevedorp en een uur later rijd ik weer op P40, de personeelsparkeerplaats. Ondanks dat ik mijn vlucht nog kan halen heeft Crew Control toch besloten iemand anders voor mijn vlucht op te roepen en dus wissel ik van dienst. Kim mijn vlucht, en ik haar reservedienst!  Ik word niet opgeroepen en mag om 13:00 uur weer richting huis.

(8) Het vliegrooster, vluchtverzoeken en losklikken

Palatul Parlamentului

Op 23 mei zou ik graag naar Curaçao vliegen, niet alleen omdat het een heerlijke bestemming is maar ook om een vriendinnetje op te zoeken die er stage loopt. Al weken van tevoren zet ik dit vluchtverzoek in ons digitale rooster, ook wel ´het verzoekensysteem´ genoemd.   Met dit systeem is het mogelijk om enigszins te beïnvloeden waar je wanneer naar toe gaat. De 23e is de enige optie voor mij om deze reis aan te vragen, voordat mijn reservedienst op 8 juni a.s. ingaat. Curaçao heeft namelijk een omloop van 4 om 4: vier dagen ‘uit’ en vier dagen ´thuis´ bij een fulltime dienstverband. Omdat ik 50% vlieg geeft deze reis mij 12 dagen vrij (4 om 12), waarvan de laatste dag vrij op 7 juni valt. Gaan de getallen je al duizelen, geen zorgen, als je met dit systeem werkt valt het echt allemaal mee. Waar het op neer komt is dat de vlucht naar Curaçao – op 23 mei – perfect aansluit op mijn reservedienst die op 8 juni begint.

Per week kunnen we meerdere verzoeken doen en daarom vraag ik niet alleen een reis naar Curaçao aan, maar ook vraag ik aan om op 22 mei de laatste dag van mijn reisverlof in te laten gaan, om de kansen te vergroten dat ik op 23 mei weer moet vliegen. Of een verzoek wordt toegewezen hangt af van een heleboel roosterregeltjes maar ook telt het mee hoe vaak je onlangs al een verzoek toegewezen hebt gekregen, alle ruim 9000 cabine collega´s werken namelijk met hetzelfde verzoekensysteem en het is wel zo fijn dat iedereen eerlijke kansen maakt op de gewenste vlucht! Ik had het idee dat mijn verzoeken me toch wel een grote kans op de vlucht naar Curaçao zouden bieden, maar helaas dacht het systeem daar anders over. Curaçao kleurt rood en dat betekent: afgewezen. En het andere verzoek, op 22 mei laatste dag vrij, is ook afgewezen. In plaats daarvan staat er een 3/5 Dar es Salaam (Tanzania) op mijn rooster, ook leuk, maar ik wil graag naar Curaçao!

Er is nog hoop, want ik kan de Dar es Salaam op mijn rooster nog ‘losklikken’ en opnieuw een verzoek doen. Hetzelfde riedeltje dus nog een keer toepassen. Vol spanning wacht ik weer een weekje af, inmiddels zit ik in Ethiopië en zodra de nieuwe roosters binnenkomen spoed ik mij naar de computer in het hotel om te zien wat mijn rooster is. Het is een 3/3 Entebbe (Oeganda) geworden. Het systeem kon mijn verzoeken wederom niet in het rooster passen maar ik heb nog één kans en daarom klik ik ook de Entebbe weg. Bij de derde ronde is mijn hoop eigenlijk wel vervlogen, maar toch ben ik benieuwd naar wat ze voor me in petto hebben! Het is een 4/2 Europa week geworden en die week ziet er zo uit:

Dag 1 AMS ✈ OTP
________________________________________

Dag 2 OTP ✈ AMS ✈ BHX
________________________________________

Dag 3 BHX ✈ AMS ✈ CPH ✈ AMS
________________________________________

Dag 4 AMS ✈ ARN ✈ AMS

Vier bestemmingen, twee nachtstops, twee op-en-neertjes. Drie verschillende vliegtuigtypes: 737-700 / -800 / -900. Zes keer een nieuwe cabinecrew en zes nieuwe cockpit crews. Ongeveer 1000 passagiers en een ontelbare hoeveelheid kopjes koffie, thee en glaasjes fris. Dat allemaal, in slechts vier dagen tijd.

Dag één:
De week begint rustig, met op dag één alleen een vlucht naar Boekarest. Mijn werkdag houdt hier op maar de andere drie cabinecollega’s vliegen zo gelijk terug naar Amsterdam, en in mijn plaats komt een collega die in Boekarest al staat te wachten om mij af te wisselen. Zij aan boord, ik eraf. Ook de cockpitcrew wordt afgewisseld en zo vertrekken we met slechts drie van de zes collega´s naar een prachtig hotel in het centrum van Boekarest, waar mijn kamer uitzicht heeft op het voormalig privépaleis van de Ceaușescu’s.  Terwijl we nog op onze kamersleutels wachten komen we de purser van de nieuwe bemanning tegen die ons vertelt dat ze gezamenlijk wat gaan eten bij de Italiaan in het hotel. De andere crew is al eerder die dag in Boekarest aangekomen en heeft ´s middags al van het mooie weer in de stad kunnen genieten. Een kwartiertje later hebben wij ook het uniform verwisseld voor onze gewone kleren en staan we fris en fruitig in de lobby, om gezellig wat te gaan eten met de andere crew. Vreemd genoeg zit er nog een cockpit bemanning in het hotel die een 24-uur stop heeft en zodoende zitten we met acht man aan tafel, uitzonderlijk veel voor een Europa-crew!

Dag twee:
Dat ‘vliegen’ niet gelijk staat aan ‘vakantie’ wordt die nacht zeer duidelijk, als om 3:40 uur mijn wekker gaat. Gevoelsmatig nog maar net in slaap is het alweer tijd om op te staan en aan de werkdag te beginnen. Behalve tijdens het ritje van de luchthaven naar het hotel, en het uitzicht op het paleis, heb ik dit keer niets van deze stad meegekregen. In de strakke, moderne badkamer gaan langzaamaan mijn ogen open, de vergrootspiegel aan de wand is te confronterend en mag deze ochtend dienst doen als extra handdoekrekje. Wat alles weer goed maakt is het ontbijtje dat, ondanks veel te vroeg, al weer voor ons klaarstaat. Ook fijn is de crewbus met chauffeur die ons voor het hotel oppikt en ons rechtstreeks naar de luchthaven brengt. Eigenlijk hoeven we nog even nergens aan te denken…wat een luxe. Om iets over vijf in de ochtend melden we ons op de luchthaven en een uur later vliegen we weer richting Amsterdam. De kop is eraf en mijn eindeloze gegaap is eindelijk gestopt! Op Schiphol neem ik afscheid van de gehele crew om vervolgens mijn weg voort te zetten richting gate D5, waar om 10:15 uur vanochtend mijn volgende vlucht vertrekt: Birmingham. Tijdens de take-off zit ik op de extra stoel in de cockpit en na een uitgebreide uitleg over het vliegplan, de navigatie en corresponderende schermen en knopjes, staan we op de startbaan en vertrekken we richting de UK. We vliegen al snel tussen de wolken door maar nog steeds heb ik een prachtig uitzicht op Nederland. Als we eenmaal boven alle wolken uit zijn geklommen is het tijd om de cockpit te verlaten en te beginnen aan de service. Na de vlucht blijft een cabine collega aan boord met de cockpit, terwijl ik met drie andere collega´s al vroeg in de middag in Birmingham ben.

De één gaat de stad in, de ander blijft in het hotel en iedereen gaat lekker zijn eigen gang. Nadat ik een tijdje door de stad heb gelopen ben ik rond etenstijd weer terug in het hotel en klop voorzichtig aan bij mijn buurvrouw die samen wat wilde gaan eten. Als we in de lobby staan komt daar net de cockpitcrew binnen die morgenvroeg met ons terugvliegt naar Amsterdam. Ze hebben er al een lange dag opzitten en besluiten gelijk naar hun kamer te gaan. Onder het eten ontdekken het collegaatje en ik waar we elkaar van kennen, want we wisten dat we samen eerder gevlogen hadden. We hebben een jaartje geleden een van de eerste reizen naar Chengdu gemaakt en halen leuke herinneringen op. Terug op mijn kamer lees ik nog even wat …en nog even…totdat ik de laatste pagina van mijn boek heb bereikt…  (Bedankt dat ik ‘m mocht lenen, Maria!) en de klok 22:30 uur aangeeft. Nog vijf uur voordat de wekker gaat…

Extreme hagel in Birmingham, gelukkig is er een overdekte shoppingmall!

Dag drie:
3:35 uur. De wekker! En weer staat er een ontbijtje én een crewbus klaar die ons om half vijf richting de luchthaven rijdt. Om half negen landen we alweer op Schiphol. Ik verlaat deze bemanning (die nog een op-en-neertje Genève op de planning hebben) en ga op zoek naar de nieuwe club voor de vlucht naar Kopenhagen…Ik moet naar D81, een flink stuk lopen omdat ik op de Niet-Schengen pier ben aangekomen en op de Schengen pier weer vertrek. Weer nieuwe collega’s, en dit keer ben ik degene die aan boord blijft terwijl de rest van de crew Kopenhagen ingaat. Met de zoveelste nieuwe crew zal ik die middag weer terugvliegen naar Amsterdam, waar tevens een einde komt aan mijn werkdag. Ik mag naar huis, voor een kort nachtje, want op dag vier staat er nog een supervroege Stockholm op de agenda.

Dag vier:
Een kort nachtje thuis dus, maar wel lekker in mijn eigen bed. De wekker is gezet op 2:15 uur. Het opstaan is niet bepaald grappig, zeker niet omdat (bijna) iedereen al weekend heeft vanwege Hemelvaart!  Dauwtrappen, dat hoor je op een dag als vandaag te doen. Een leuk feestje meepakken. Genieten van het zonnetje. Ik mag dauwvliegen vandaag, en ja, het hoort erbij! Had ik maar de Tanzania of Oeganda moeten laten staan in mijn rooster. 🙂 Het voordeel is wel dat ik in alle rust om drie uur ’s nachts op de A1 richting Schiphol rijd. Net voorbij Apeldoorn, terwijl ik geniet van een lekker muziekje en een monotoon straatbeeld…gebeurt het recht voor me. Een vallende ‘ster’ die een prachtig verlichte streep in de donkere lucht achterlaat. Make my day! In de auto wens ik iedereen vandaag een hele fijne Hemelvaartsdag! En voor mezelf een veilige en goede vlucht zodat ik ´s middags weer op tijd in de auto zit, om ook van mijn weekend te kunnen genieten! –> Dat is gelukt! Ciao!