Taiwanese WC perikelen…..

Daar sta je dan…

Na een nachtvlucht van Amsterdam naar Taipei komen we dinsdagmiddag om vijf uur ’s middags lokale tijd aan in het hotel. Op de één of andere manier heb ik dan altijd hetzelfde “probleem”…zodra ik de lobby binnenstap en wacht op de sleutel van mijn kamer dan begint mijn blaas op te spelen en moet ik ineens giga-dringend naar het toilet!
Lees verder

Advertenties

(26)´Vliegen´ is zo veel meer dan koffie schenken op grote hoogte

De vakantie zit erop en 2014 is knallend en met vette oliebollen ingeluid!

Een heel jaar is alweer voorbij gevlogen, letterlijk, met prachtige reizen naar New York, Suriname, China, Cuba, Ecuador, Canada en vele mooie Europese steden! Voor mij was 2013 Lees verder

(25) Flying home for Christmas

20140105-220452.jpg

Flying home for Christmas, with a Thousand memories…alsof Chris Rea nooit anders gezongen heeft. Wat een leuk vliegtuig van AirBerlin! Met kerst wil je het liefst thuis zijn of daar zijn waar je je thuis voelt, samen met de mensen van wie je houdt. Daarom hebben we hopelijk allemaal onze passagiers weer veilig en optijd thuis gebracht voor de kerst! Ondanks de storm en het slechte weer kwamen wij in ieder geval precies op tijd op 24 december weer aan op Schiphol. Flying home for Christmas dus, Lees verder

(20) The planecrasher (nee, geen plane crash)

Vorige maand is er een 12 jarige Belgische jongen zonder ticket aan boord gekomen van het vliegtuig naar Malaga, Spanje. Zonder papieren is hij door zowel de douane als 2 controle posten geraakt en heeft ook nog onopgemerkt een stoel in het vliegtuig weten te vinden. Een planecrasher dus! Hij vluchtte weg van huis, vanwege een slecht rapport.  Misschien is dat nog wel het allerergst van het hele verhaal…

Maargoed, hij passeerde meerdere security checks op de luchthaven en ook aan boord is niet opgevallen dat hij zonder ticket en paspoort heeft gereisd.. en ik vraag mij af hoe dat in vredesnaam heeft kunnen gebeuren! Ik denk dat hij doelbewust, onopvallend gebukt en verscholen tussen de vele mensen op de luchthaven een van de vliegtuigen heeft weten te bereiken. Want iedereen die wel eens vliegt weet dat er op meerdere punten wordt gecontroleerd op paspoort en papieren..en dat je niet legaal van A naar B komt zonder deze documenten.

“Mag ik uw instapkaart zien?”
De dag na dit nieuws vlieg ik van Barcelona naar Amsterdam en halverwege op rij 15 neemt een opmerkelijke man plaats aan het raam. Tijdens het instappen valt hij al op doordat hij zonder contact te maken voorbij loopt en met enig geweld zijn bagage in de rekken probeert te krijgen. Ik bied mijn hulp aan maar word genegeerd, waarna hij zonder reactie op zijn stoel neerploft. Dit gebeurt vaker, niet iedereen is even blij om te vliegen. Het zal de spanning wel zijn, of misschien vliegt hij vanwege een vervelende situatie. Rondom deze man neemt een hele groep Nederlandse studenten plaats, vlotte jongens en meiden van begin 20, en daar zit hij met zijn tja, brommerige houding, midden tussen deze enthousiaste studenten. Een van de studenten blijkt zijn stoelnummer te hebben en nog voor ik kan vragen of ik zijn instapkaart even kan zien stapt hij op en gaat twee rijen verder zitten… Waar, even later blijkt, ook al iemand anders hoort te zitten.

Wat is zijn stoelnummer?? Is het een planecrasher?! Haha! Ik zeg het per ongeluk hardop en de Nederlandse studenten moeten er ook om lachen. Ik vraag nogmaals om zijn papieren maar hij snapt er helemaal niets van! Waarschijnlijk zit ‘m hier ook het probleem van het stug aan me voorbij lopen en geen contact maken tijdens het instappen. Hij spreekt gewoon geen woord Engels!

In het Spaans-Engels-Nederlands vraag ik alsnog om zijn boardingpass en leg ik uit dat het vliegtuig vol gaat worden dus dat hij beter op rij 30 kan gaan zitten, waar hij werkelijk zijn stoel heeft. Ja, hij is legaal aan boord met de juiste papieren, en heeft ongetwijfeld een betere reden om te vliegen dan een slecht schoolrapport! Als iedereen zijn stoel gevonden heeft in de Boeing 737-800 kunnen we opgelucht en afgeladen weer richting Amsterdam!

(18) Commerciële stewardessen gezocht?!

tax free sunglasses

 

Verkopen aan boord. Bij elke luchtvaartmaatschappij betekent het iets anders. Er zijn stewardessen die ter plekke ieder flesje water, cappuccino en pizza met de klant afrekenen. De hele proviand in de verkoop, inclusief oordopjes, oogmaskers en sokken. Bij andere maatschappijen worden alleen de alcoholische drankjes en de huur van een multimediaspeler afgerekend. Veel grote maatschappijen zoals KLM, Lufthansa, Iberia en Emirates bieden nog steeds gratis maaltijden en drankjes aan, inclusief inflight entertainment. Maar hoe lang mogen de stewardessen hier de maaltijden nog als gratis service aanbieden…?

Europa
In de loop van de jaren is er veel veranderd aan boord, ik denk zeker sinds de komst van de prijsvechters. Op de korte Europese vluchten heeft de warme maaltijd plaats gemaakt voor handige uitdeelzakjes met snacks, of een broodje. Dit is een enorme besparing op de catering maar vooral op personeel… Voor het serveren van een warme maaltijd op een vlucht van anderhalf uur heb je behoorlijk wat meer cabinepersoneel nodig dan wanneer je enkel een zakje met koekjes of een broodje uitdeelt. Een drankje, ook bier en wijn, krijg je er nog steeds gratis bij maar sterke drank wordt al een hele tijd niet meer geschonken in de economy class op Europa.

Intercontinentaal
Op intercontinentale vluchten krijgen je als passagier nog steeds een warme maaltijd en zit er ook sterke drank bij de service inbegrepen. Wat hier de laatste jaren echt is veranderd zijn de ‘upgrades’ naar betere stoelen.. De stoelen met meer beenruimte, zoals bij de nooduitgangen, worden tegenwoordig verkocht in plaats van aangeboden.  Een passagier die wil verhuizen naar een betere stoel in een andere klasse, zoals de Economy Comfort, zal eerst zijn of haar portemonnee moeten trekken…

Dilemma!! Want wij bieden service liever aan, in plaats van het te verkopen!! De eerste paar upgrades die ik heb verkocht waren vreselijk ongemakkelijk. “U wilt naar een stoel in de comfort class, ja hoor, dat kan. Dat kost u dan 150 euro extra. Wilt u met creditcard of contant betalen?” …Nee, zo gemakkelijk ging dat bij mij niet!

Het verkopen van service aan boord is aan de meeste collega´s niet besteed,  het liefst delen we alles met een grote glimlach uit. “Kip of pasta, wijntje erbij?” Gelukkig zijn de maaltijden nog steeds inbegrepen! Maar de ticketprijzen dalen, brandstof wordt duurder en de opbrengsten per stoel worden steeds minder. Het is crisis en er moet verkocht worden! In de vorm van upgrades en de taxfree verkoop. Servicegerichte stewardessen commercieel maken… Veel Succes! En daarom is er speciaal voor ons een training in het leven geroepen onder de noemer “Selling sky high” ofzoiets. Op vrijwillige basis kunnen we ons aanmelden voor deze training waarbij we leren verkopen. Niet meer met het schaamrood op je kaken een upgrade verkopen of snel met de taxfree trolley door het gangpad heen jagen, nee, we gaan verkopen met trots!

Ook als je de training niet hebt gevolgd weet je inmiddels wel wat de tips en trics zijn. Tip één, doe je schort uit tijdens de verkoop. Je bent niet meer bezig met je service, je bent verkoopster en die draagt geen schort. Tip twee, voor als een passagier een sieraad wil bekijken. Doe het leeslampje aan zodat het artikel mooi wordt verlicht. Tadaaaa!! De verkopen schieten omhoog! Echt? Ja, de verkopen rijzen de pan uit. Maar nee, een schort uit of lampje aan maakt natuurlijk niet het verschil. Het verschil is wat al deze tips en trainingen ons meegeven…. We worden ons bewust van wat we aan het doen zijn. Gaan we onopvallend  met de trolley door de cabine of maken we er wat van?!

Op de vlucht naar Rome zijn we daarom laatst met zonnebrillen op door de cabine gegaan. “Taxfree articles: perfumes, make-up and sunglasses, taxfree.”   Lachende passagiers, lachende stewardessen en ook nog wat verkocht (geen zonnebrillen…). Op de vlucht naar Lissabon loop ik rustig met het boekje en een glimlach door de cabine, een mooie pagina opengeslagen met make-up artikelen. Bij het tonen van de diamanten hanger doe ik het leeslampje aan en.. verkocht!

We beginnen er aan boord allemaal al aan te wennen… Over een tijdje werken we niet meer in de dienstverlening maar zijn we allemaal commercieel medewerkers 🙂 Ik hoop alleen niet dat wij ooit de kip en pasta tegen betaling gaan serveren!! Het zal toch niet….??!

(15) Niet iedereen vliegt voor z’n plezier…

Iedere vlucht begint met een briefing en zoals altijd zitten we daarom weer in de briefingkamer, luisterend naar de purser die ons vluchtinformatie verstrekt over de vlucht naar Delhi. Een nieuwe bestemming voor mij, de eerste keer in vijfenhalf jaar vliegen dat ik naar Delhi ga. Indiase passagiers, van collega´s weet ik dat ze veel water drinken en ze willen hun tafeltjes na de maaltijd snel leeg hebben. Dit zorgt soms voor hilarische maar ook voor lastige situaties en die worden onderling, tijdens de vlucht of op de crewborrel, nog wel eens besproken. Ook al ben ik nog nooit naar Delhi gevlogen, ik heb al wel een idee van de vlucht.  We hebben daarnaast ook een routefilmpje voor Delhi, waardoor we in de briefing nog wat leren over de Indiase cultuur, bijvoorbeeld dat ze hun eten, maar ook koffie/thee,  erg heet geserveerd willen krijgen. En met veel smaak, dus pittig eten en sterke koffie en thee met veel suiker.

^^ Een bijzondere mededeling

Midden in de briefing wordt er op onze deur geklopt. Een man stapt binnen, excuseert zich en vraagt of hij even mag storen. Hij is van de marechaussee en vertelt ons over twee problematische passagiers die met ons meevliegen. Het gaat om twee Afghaanse ‘deportees’ die vandaag uit Nederland worden gezet

“Een van de mannen gaat gegarandeerd in het verzet. Hij zal er alles aan doen om niet uitgezet te worden en daarbij zal hij schreeuwen en lichamelijk verzet tonen. Naar verwachting zal dit verzet tot na de start duren en we verwachten dat hij daarna rustig zal worden. Hij is vastgebonden en onze collega’s van de marechaussee zijn er bij om hem te escorteren.  De andere passagier is rustiger maar we weten nog niet hoe hij zich zal gedragen straks. Hij is sinds 5 dagen in hongerstaking.  Ook hij heeft escorts die hem in de gaten houden. Nog vragen?”

Ik vind het nogal wat! Een aantal collega´s heeft het al eerder meegemaakt maar dit verhaal is nieuw voor mij.  Ik hoor dat ze soms zo te keer gaan dat ze uiteindelijk weer van boord gaan, omdat het een gevaar voor de vlucht oplevert en dat is dan ook precies wat het doel is van de schreeuwende deportee. Beide mannen zitten in mijn werkgebied en ik heb nog wel wat vragen voor de marechaussee ja… Praten we met ze? Geven we ze te eten? Kunnen ze naar het toilet? Ik stel me echt een vastgebonden Hannibal Lecter voor me die overal uit weet te komen… Praten en eten is afhankelijk van hoe ze zich gedragen, eten alleen met een lepel, naar de wc worden ze begeleidt door de escorts. Terwijl de marechaussee weer verdwijnt praten we verder over de maaltijdkeus en overige ‘speciale’ passagiers  die na dit verhaal een stuk minder speciaal lijken…

^^ Boarding

De deportees komen als eerste aan boord en met vier man sterk wordt het probleemgeval als eerste binnengebracht en zelfs met zo veel begeleiding weet hij nog op de grond terecht te komen in plaats van op de stoel. Hij schreeuwt het uit en het gaat door merg en been… Fluiten, gillen, schreeuwen..Alles wordt uit de kast gehaald. “Alsjeblieft!!! Please please!! Help me help me help me help me. Help me help me help me help meeeee!!!!!! Ik kan niet naar Afghanistan!!” De marechaussee herhaalt keer op keer dat het geen zin meer heeft, dat het vliegtuig zo gaat vertrekken, dat hij geen kans meer heeft en dat het beter is dat hij opgeeft. Uiteindelijk ligt hij op de achterste rij horizontaal over twee begeleiders heen, met zijn gezicht naar beneden, alles vastgebonden, nog steeds schreeuwend. De andere deportee neemt rustig plaats tussen zijn begeleiders en ziet er erg slecht uit.

De andere passagiers worden door extra collega’s op de hoogte gebracht van de situatie en ze lijken het goed te accepteren. Er wordt verteld dat hij straks tijdens de vlucht zal opgeven en rustig zal worden. Zij zullen het weten, en ik hoop dat het waar is.

Ik vraag me af hoe lang ze al in Nederland zijn voordat ze werden opgepakt…Wat hebben ze hier opgebouwd en wat (en wie) laten ze achter? Maar nog meer…wat staat ze straks te wachten in Kabul? De begeleiding laat ons weten dat het gebied waar ze naar terug gaan veilig is. Ze kunnen ‘veilig’ terug…maar  is dat ook zo? Volgens mij zijn ze hartstikke bang dat ze worden gepakt of gedood in Afghanistan… Wat weten wij nou van de Taliban en de chaos die is achtergebleven in het land?

Zo’n tien minuten na take-off is het inderdaad gedaan met het geschreeuw, hij mag rechtop zitten in zijn stoel en valt als een blok in slaap. Voor het eerst zie ik zijn kleine en vermoeide gezicht, waar net het geluid uit kwam van een enorme  brulaap.

Het is mijn eerste vlucht na mijn vakantie. Ik ben net vier weken vrij geweest en heb een heerlijke vakantie gehad in Nepal. Zo’n eerste vlucht is dan altijd weer even wennen, maar eenmaal bezig is het alsof je nooit bent weggeweest. De Indiërs zijn zoals me is verteld, drinken veel water, vragen veel suiker bij hun koffie en thee en als de koffie te koud is krijg je ´m gewoon terug. Maaltijdplateaus worden al in onze handen gedrukt of midden in het gangpad op de vloer gezet voordat we de tijd hebben om ze weer op te halen.  Het is een drukke vlucht maar alles verloopt, godzijdank, goed. De passagiers zijn ook bijzonder dankbaar aan het einde van de vlucht, wat fijn is om te horen.

^^ In een driewieler door Delhi

Ik ben in Delhi!! Mijn jetleg van Nepal is er gelukkig nog en daarom ben ik ondanks het tijdsverschil ’s ochtends al om acht uur wakker. Op naar het ontbijt, waar ik geheel zoals verwacht, als enige van de crew ben… Na het ontbijt loop ik de straat op om wat geld te pinnen en vanaf daar neem ik een tuktuk naar de Lotus Temple. Dward door crazy-traffic-Delhi in een open driewieler… Je moet soms een gokje wagen! Veilig aangekomen bij de tempel loop ik achter de meute aan, trek mijn schoenen uit en loop op blote voeten verder over de autsj..hete stenen! Ik ben de enige blanke en ik ben dus ook de enige die er last van heeft. Half huppelend loop ik verder richting de tempel. Op de hete stenen sta ik ook nog zo’n twintig keer stil om met Indiërs op de foto te gaan, want ze vinden het o zo bijzonder om met een uitheemse op de foto te gaan. De tempel is er voor alle geloven, een onafhankelijke tempel die staat voor eenheid van het volk. Dat verklaart mogelijk ook de drukte… Binnen kan je bidden voor Allah, God of waar je ook in gelooft, of mediteren. Alles kan, als je het maar in stilte doet. Van de tempel neem ik de metro naar Lajpat Nagar, waar een soort markt is. Op het station word ik gewezen op de speciale coupé voor vrouwen en daar binnen is het heerlijk koel en rustig, daar waar het buiten vooral erg heet en druk is. Dit is beter dan met de driewieler door het stinkende verkeer!  Vanaf daar neem ik een riksja naar de markt. Op straat word ik weer overvallen door de drukte en hitte en na een tijdje door de straatjes gelopen te hebben ben ik er klaar mee. Helaas gaat er geen metro terug naar het hotel en ben ik weer gedwongen in een geel-groen racemonster door de stad te scheuren. Ik sluit me aan bij mijn collega’s die inmiddels lekker bij het zwembad zitten, die denken dat ik ook net mijn bed uitkom.

^^ De 24 uur zitten er al snel weer op…

We bestellen ’s avonds een goede bodem voor de terugvlucht die nacht, een heerlijke curry, palak paneer en tikka masala met rijst en naanbrood.
Op de terugreis raak ik in gesprek met twee monniken uit Nepal. Ze leven in het Boeddhistische klooster van Bodhnath, een van de mooie tempels waar we in Nepal hebben rondgelopen. Terwijl ze in Nepal hun mantra’s  hummen, gekleed in rode gewaden, zittend op de grond van het klooster en er verder geen contact is met de bezoekers van het klooster, is het bijzonder om aan boord een tijdje met ze te praten en te merken hoe wereldwijs ze zijn en hoe fantastisch hun Engels is. Daarnaast vragen opvallend veel passagiers om een pilletje tegen darmklachten (de bekende ‘Delhi-belly’) en bij het ontbijt willen alle vakantiegangers het Westerse ontbijt!  Na een paar weken India zijn ze klaar met spicy potatoes en droge roti rolletjes om de dag mee te beginnen… Ik kan het me na drie weken Nepal helemaal voorstellen!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(13) Cabin crew, arm the slides

“Cabin crew, arm the slides”. Het is 13.40 uur als we dit commando van de cockpit krijgen. Hierna bevestigen we de (evacuatie)glijbanen zodat deze  automatisch zullen opblazen wanneer we de deuren openen in een noodsituatie. Als alle deuren ‘ge-armd’ zijn taxiën we richting de vertrekbaan.

Drie minuten later krijgen we een telefoontje van de cockpit. Er is een technisch probleem en we zullen terugtaxiën naar de gate. Om 13.45 uur krijgen we het commando “Cabin crew, disarm the slides” en op dat moment ontkoppelen wij alle escape slides weer, zodat de deuren geopend kunnen worden zonder dat de slides zullen opblazen.

Als een slide onnodig opblaast kunnen er levensgevaarlijke situaties ontstaan.. De glijbaan klapt met groot geweld open en blaast razendsnel op, waardoor personen die in het vliegtuig of in de gate staan gevaar lopen. Daarnaast is het een dure grap, want de slide zal hersteld moeten worden voordat het vliegtuig weer de lucht in kan.

afb: slide opgeblazen aan boord (www.google.com)

Deze commando’s moeten dus heel nauwkeurig worden opgevolgd en daarom zitten er meerdere (dubbel)checks in de procedure. Je voert de actie bij je eigen deur uit maar controleert ook altijd je collega’s deur. Nadat je dat gedaan hebt geef je aan de purser door dat de slides ‘armed’ (vertrek van de gate) ofwel ‘disarmed’ (aankomst aan de gate) zijn en in het laatste geval zal de cockpit daarna het commando geven dat de deuren geopend mogen worden. Daarnaast is er op Europese vluchten nog een ‘strap indicator’, een oranje band die aangeeft of de slides geactiveerd zijn of niet.  Een oranje strap voor het raam in de deur betekent: de slide is gekoppeld. Geen oranje strap betekent dat de deur veilig geopend kan worden, een indicator voor bijvoorbeeld het grondpersoneel of de schoonmakers die de deur vanaf de buitenkant openen.  Als zij de oranje band voor het raam zien dan zullen ze de deur niet openen omdat de slide dan nog geactiveerd is.

Uiteindelijk staan wij om kwart voor twee weer aan de gate, alle slides zijn veilig ontkoppeld en de techneut komt aan boord. Er is een probleem ontstaan na het losmaken van de pushback truck, de wagen die het vliegtuig wegduwt van de gate. Deze truck zit aan het neuswiel van het vliegtuig bevestigd en na het ontkoppelen van de truck ging het systeem niet meer dicht.

Terwijl de techneut bezig is worden de passagiers op de hoogte gesteld van het probleem. Als wij door de cabine lopen worden we door een aantal passagiers angstvallig benaderd, omdat ze niet begrijpen wat er aan de hand is. Un pequeño problema con una puerta, no ehh, cerrar la puerta. Ik maak met mijn vingers een gebaar voor ‘iets heel kleins’. No es el motor. Ik vraag of het ok is…”si, si.. thank you very much”. Leuk dat ik hun probeer in het Spaans iets uit te leggen en ze mij op hun beste Engels bedanken.

Kosmopolieten op de achterste rij

Tijdens het wachten raak ik in gesprek met twee passagiers op de laatste rij. Ze zijn heel erg moe want ze komen al helemaal vanaf Sao Paolo gevlogen. Hij is Braziliaans, zij Spaans. Wat is hun thuis? vraag ik me af. Zijn antwoord is Sydney. Wow! Ik had gedacht aan Spanje of Brazilië, maar niet aan Australië. Vervolgens vertelt hij dat ze elkaar hebben ontmoet in  Hongkong! Wat een wereldburgers! Nu ben ik nieuwsgierig geworden, hoe komen ze in Sydney terecht…wat hebben ze in Hongkong gedaan? We raken in gesprek, hij vertelt over zijn werk, over China en over Australië. Ze hebben nu vakantie en gaan op familiebezoek,  eerst in Brazilië en nu in Spanje.  Verder praten over hun leven gaat helaas niet want het probleem is opgelost en we gaan weer vertrekken. “Cabin crew, arm the slides!”

We serveren ruim honderd passagiers een broodje, sap, wijn, koffie, thee, koekjes en waar nodig een paracetamolletje. En daarna kunnen we zelf op naar de tapas in Madrid!!

(6) 24 uur in Tel Aviv

Onregelmatige werktijden horen bij het vliegende bestaan en ondanks dat ik er weinig last van heb, kan ik na vijf jaar vliegen wel zeggen dat ik late schema’s toch beter kan waarderen dan vroege. De vlucht naar Tel Aviv vertrekt pas om half tien ’s avonds en ik heb dus eigenlijk nog een hele dag vrij. Uitslapen, sporten, boodschapjes halen, wasje doen, flight safety leren (er komt weer een recurrent aan), blouses strijken, koffer inpakken,…  En beginnen aan de werkdag terwijl half Nederland met een kop koffie naar het journaal van 20.00 uur kijkt.

In het bemanningencentrum is het nog behoorlijk druk en ik ben niet de enige die nog een werkdag voor de boeg heeft. Nadat ik ben aangemeld voor de vlucht neem ik de roltrap naar de eerste verdieping, waar alle collega´s die nog moeten vliegen zich verzamelen. Ik hoor mijn naam en zie een oud klasgenoot van de havo die inmiddels ook al weer twee jaar vliegt. “Hee! Ga je toevallig ook naar Tel Aviv?” Helaas niet, maar we kletsen even gezellig bij op de rode banken in het crew centrum. Daarna zie ik nog twee bekenden, die wel naar Tel Aviv gaan vanavond. In de briefing kom ik er achter dat ik zelfs met drie van de acht collega’s al eerder gevlogen heb en ondanks dat we niet meer weten wat of wanneer we eerder samengewerkt hebben herinner ik me dat het gezellig was. Eén van deze collega’s komt bijna wekelijks in Tel Aviv en kan ons goed bijpraten over de beste werkmethode op deze vlucht met speciale ‘gebruiksaanwijzing’.

Europavliegtuig met een ICA service
De vlucht wordt namelijk uitgevoerd met een Boeing 737-900, een narrow-body vliegtuig met één gangpad en drie stoelen aan beide kanten van het gangpad. Hiermee wordt voornamelijk op Europese bestemmingen gevlogen, waarbij de service uit een broodje of snackje en een drankje bestaat. De service op Tel Aviv bestaat uit een complete warme maaltijd inclusief salade, toastjes, kaasje en een dessert. Daarnaast bestaat de cabinebemanning uit 6 collega´s, in plaats van 3 tot 5 op Europese bestemmingen en omdat het aantal crewseats op de 737-900 blijft steken op vijf zit één collega in de cabine (op een passagiersstoel) of op de jumpseat in de cockpit. Meer service, meer collega´s en hetzelfde ´kleine´ vliegtuig, dat zorgt bij een slechte organisatie voor chaos! Door de tips van onze ervaren collega en een heel gezellige samenwerking verloopt de vlucht meer dan fantastisch.

Achterin het vliegtuig leer ik mijn collega beter kennen, terwijl we twee karren met vis en pasta maaltijden vullen. Ze is begin 30, heeft aardrijkskunde gestudeerd en al een tijdje voor de klas gestaan. Het is altijd leuk om op zo’n 10 km hoogte wat meer van elkaar te weten te komen. Maargoed, terwijl wij de karren vullen en wat levensweetjes uitwisselen zijn twee andere collega´s hot towels en speciale (kosjer) maaltijden aan het uitdelen. Niemand loopt elkaar in de weg en uiteindelijk zijn we op hetzelfde moment klaar om de twee volle karren het gangpad in te rijden. Om te voorkomen dat we per ongeluk een gewone maaltijd aan een (orthodox) Joodse passagier aanbieden worden de kosjer maaltijden eerst uitgedeeld. Deze maaltijden zijn niet standaard aan boord, passagiers moeten deze optie zelf al bij het boeken van hun ticket doorgeven.

Met zes cabinecollega´s hebben we meer crew dan volgens de wet noodzakelijk is en daarom mogen we om en om tijdens de start en landing in de cockpit. Terwijl de andere collega´s de cabine klaarmaken voor de landing zit ik op de jumpseat in de cockpit en geniet van het uitzicht. Gaandeweg wordt besloten dat voor degenen die nog willen, er een borrel zal plaatsvinden in Tel Aviv.

Late night borrel
Om kwart voor drie komen we aan bij het hotel en nog geen half uur later staan we met vier man beneden om ergens wat te gaan drinken. Van onze ervaren collega horen we dat er een 24-uurs bar is aan de boulevard en dus krijgt de taxichauffeur de opdracht om deze bar te vinden. De bar is inderdaad open maar op de barman na is er niemand te bekennen. We zijn hoe dan ook welkom, de heaters in de strandtent gaan aan (best fris ’s nachts) en vier koude biertjes verschijnen op tafel. Proost!

Het ontbijt missen is in Tel Aviv niet erg, want omdat we zo laat aankomen is er geregeld dat we een continentaal ontbijtje op onze kamer kunnen laten bezorgen of dit beneden in de lobby kunnen bestellen. Alsnog een goed ‘begin’ van de dag en daarna richting strand om even een paar uurtjes van de zon te genieten!

met de crew eten in Tel Aviv

afb: Suzana

Om zes uur is er afgesproken om gezamenlijk wat te gaan eten en met vijf collega’s lopen we door de wijk Neve Tzedek, het eerste buurtje buiten de muren van het oude Jaffa waar veel kunstenaars wonen. We lopen door smalle steegjes langs kleurrijke huisjes en vinden het leuke restaurantje Suzana.


Van dromenland naar vliegtuig
Een gezellige borrel en een dagje strand verdien je natuurlijk niet zomaar. Er staat die nacht weer een terugvlucht op het programma en in Tel Aviv ontvangen wij een meelijwekkende callingtijd om 0:45 uur, Nederlandse tijd (1:45 uur lokaal). Dat is voor niemand leuk denk ik! Terwijl ik nog droom dat iemand onze besteklade thuis helemaal anders ingedeeld heeft, komt er een tokkelend geluid uit mijn telefoon. Vreemd, want mijn telefoon zet ik altijd 10 minuten na de wake-up call van het hotel. Ik bel versuft de receptie, en vraag of onze calling al is geweest of dat de tijd is veranderd. De dame antwoord dat we inderdaad pas om 2:20 uur calling hebben en ik draai me nog een keertje om. Het kan zijn dat het vliegtuig te laat in Tel Aviv aankomt waardoor wij ons ook iets later op de luchthaven mogen melden dan standaard. Tien minuten later word ik weer gebeld, met een excuus en de melding dat de callingtijd toch 1:45 is, en dat we standaard om 2:45 zullen worden opgehaald. Bleghhh, wat jammer…want naast een kwartiertje langer snoozen moet ik nu ook nog haasten.

Ergens tussen Tel Aviv en Amsterdam loop ik door de cabine en voor me zie ik een man half in het gangpad staan. Hij heeft zwarte banden om zijn armen gebonden en een zwart doosje op zijn arm en voorhoofd. Mijn stresshormonen worden ogenblikkelijk afgescheiden, mijn hartritme versnelt en ik trek wit weg.

Op internet heb ik even een plaatje opgezocht:

Gelijktijdig kom ik weer met beide benen op de grond, dit is een vlucht uit Tel Aviv en we hebben veel Joodse passagiers aan boord. Door de vermoeidheid ben je niet altijd even scherp en deze passagier deed mij een seconde aan heel andere geloofsovertuigingen denken. Thuis zoek ik nog even wat extra informatie over deze zwarte ‘gebedsriemen’ en lees dat deze horen bij het doordeweekse ochtendgebed (sjachariet) en dat de zwarte doosjes Bijbelse teksten op perkament bevatten.

Om half twaalf ben ik weer thuis en in mijn eigen bedje haal ik nog even een uurtje verloren slaap in!

(4) Tien koeien in Warschau

Een maand geleden zag ik in mijn rooster een sterblok, bestaande uit vijf ster-dagen en vijf dagen reisverlof. Een sterblok zit ‘rooster technisch’ ergens tussen een vlucht en een reservedienst in, je weet dat je moet vliegen en je weet wanneer je vrij bent, maar pas in je rooster van week 2 weet je wat je gaat vliegen. Vluchten worden standaard zo´n vier weken van te voren ingedeeld, bij een sterblok is dat twee weken van tevoren. Dat maakt je flexibeler indeelbaar, op zowel Europese als Intercontinentale vluchten.

Ik was vooral benieuwd wat het zou worden die week! Uiteindelijk bleek het een combinatie van Europa en Afrika te worden: dag 1 Warschau op en neer, dag 2 vrij, dag 3 naar Dar es Salaam (Tanzania) en op dag 5 weer thuis.

Dag 1, donderdag om 8.00 uur in de ochtend.
“Veel plezier in Tanzania”
Half slapend besef ik me dat Wouter in de war is met mijn vluchten, want Tanzania is pas zaterdag. Vandaag heb ik eerst een Washington op en neer, antwoord ik. Wouter is even stil en ik heb door dat er iets niet klopt. Washington? Ik bedoel Warschau…pff…ZzzzZzzz. En ik draai me nog een keer om.

Om iets over twaalf ’s middags ben ik op Schiphol. Ik heb nog een klein uurtje voor ik me moet melden voor de vlucht naar Warschau. Ik hoef geen koffer weg te brengen noch daggeld op te nemen, want het is een op en neertje. Ik loop nog even over plaza, leeg mijn postvak, haal een kopje koffie en lees de laatste berichten die ik net in mijn postvak heb gevonden.

De vlucht
We vliegen met een 737-700 naar Warschau, aan boord één purser, twee cabin attendants, twee piloten en ruim 100 passagiers. Om half drie gaan we de lucht in en niet veel later begint onze service. Een drankje, een broodje, nog een drankje, een koekje bij de koffie, afval ophalen, tax-free verkopen, nog een keer afval ophalen en om iets over vieren staan we aan de grond in Polen. Zo snel als het lijkt, zo snel gaat het ook! In Warschau vlieg ik met de purser van boord, langs vele gates, om even wat inkopen te doen voor thuis. Als we weer aan boord komen gaat de schoonmaakploeg net weg.

Als variant op Thank you en bye bedank ik de schoonmakers op mijn beste (en enige) Pools. “Dsiekuje. Do widsenja!” Een glimlach verschijnt, sommigen zeggen iets terug en gaan lachend en zwaaiend van boord. Ze zullen me wel begrepen hebben. Mijn ezelsbruggetje zorgt bij mijzelf ook altijd voor een oprechte glimlach, namelijk ‘tien koeien’ (bedankt) en ‘doh’fietsen ja’ (tot ziens). Nooit meer te vergeten! 🙂

Goed, alles spic en span, geen vuiltje meer op de grond. Ik denk beschamend even aan het debat over het meldpunt voor hinderlijk gedrag van Polen… Waar hebben we het over?! Ondertussen komen er weer zo’n 100 passagiers aan boord voor de terugvlucht naar Amsterdam.

Koekjes uit de kluis
Om half zes zitten we weer in de lucht. Hetzelfde verhaal. Drankje, broodje etc.
Nu ook nog ergens zelf tijd vinden om te eten. Twintig minuten voor de landing zit ik met een plateautje met kant-en-klaar maaltijd en salade op schoot. Ondertussen heb ik 3 kleine stewardessjes in spé in mijn galley staan. “Wat zit hier?” “En hier dan?” Ik laat ze achter deurtjes en klepjes kijken en ze schenken glaasjes water in die ze zelf op een dienblaadje naar hun ouders brengen (1 meter verderop). Ze vinden het gek dat de koelkast op wielen staat en dat de koekjes in de kluis liggen. Tijdens prepare for landing helpen ze me ‘afsluiten’ en dan moeten ze echt terug naar hun stoel. Na de landing hangt een van de meisjes op mijn heup terwijl de andere twee om mijn benen hangen. Ik word omhelst en geknuffeld en kijk enigszins vreemd naar hun ouders. “Wanneer gaan we weer vliegen?” vragen ze aan mij. De vader springt bij, over een paar dagen vliegen ze naar Frankrijk waar ze wonen en daarna weer naar Warschau waar papa werkt. Deze hummels vliegen regelmatig tussen Marseille, Amsterdam en Warschau heen en weer. Tijd voor uitleg is er verder niet meer, het vliegtuig is bijna leeg. Nu op z’n Nederlands, bedankt en tot ziens!

Om half 10 ’s avonds zit ik met een flinke kop thee en in m’n joggingbroek weer heerlijk thuis op de bank!

Vandaag, zaterdag 31 maart. Net aangekomen op Schiphol voor dag 3 en bijna naar Tanzania!