De beste baan ter wereld!

Wat mijn werk zo leuk maakt? Natuurlijk de vele mooie reizen die ik op deze manier kan maken, de afwisseling tussen leuke Europese steden en verre koude of tropische oorden. Vorige week wandelde ik een middag in mijn eentje door Boedapest en de avond erop zat ik gezellig met collega’s te eten in Edinburgh. Edinburgh stond overigens niet op de planning zoals jullie misschien in mijn vorige blog hebben gelezen. In plaats van Billund werd het een nachtje thuis en in plaats daarvan zou ik op dag 4 een Madrid vliegen en op dag 5 naar Stockholm op en neer. Van dat alles kwam ook niets terecht maar daarover zal ik jullie in de “reserve cyclus deel 2” nog wat uitgebreider vertellen.

14.000 collega’s
Wat het vliegen voor mij zo ontzettend leuk maakt is toch wel de afwisseling. Lees verder

Advertenties

(9) Slaapmutsen

Ik pak nog wat laatste spulletjes in mijn koffer en dan ben ik klaar voor de driedaagse reis naar Koeweit. Niet bepaald een bestemming om te overwegen voor een zomervakantie, maar toch heb ik er zin in want 24 uur in Koeweit is heerlijk! We slapen er in een fijn hotel, er is een mooie sportschool en een fijn zwembad, je kan er lekker eten en de zon schijnt volop! Op de ‘Weer-App’ bekijk ik nog even het laatste weerbericht en ik zie dat het inderdaad zonnig zal zijn met een temperatuur van 45 graden.

Dag 1 AMS KWI
_______________________________________

Dag 2 KWI
_______________________________________

Dag 3 KWI DMM AMS

Het is kort vliegen, in 5 uur en 15 minuten rechtstreeks van Amsterdam naar Koeweit-Stad en er is slechts een uurtje tijdsverschil. Ook twee voordelen van deze bestemming! Om tien uur ’s avonds lokale tijd komen we aan in het hotel en ik verheug me erop om het uniform om te wisselen voor wat koele en zomerse kleding.

De purser schudt zijn hoofd, hij heeft zijn kamersleutel in zijn hand en gaat niet borrelen. Ook twee andere collega’s staan al bij de lift om naar hun kamer te gaan. Ik sta nog met mijn zuurstokroze welkomstcocktail in mijn hand te kletsen met een collega en ondertussen wisselen we van kamer. Zij mijn rokerskamer en ik haar ‘rookvrije’ kamer. Als dat geregeld is verdwijnt ook zij naar haar kamer.

“Gaat er nog íemand een drankje drinken?” Ik kijk naar mijn collega’s die eveneens nog met halfvolle glaasjes Jip&Janneke aardbeien-met-spa-rood cocktail staan en zie een collega haar schouders ophalen. Het is niet anders, zegt ze.

Ohhhh natuurlijk wordt er niet geborreld! We zijn in Koeweit. Hier leven ze volgens de islamitische wetten en daarom wordt er in heel Koeweit geen alcohol geschonken. En daarom (?) verdwijnt de hele crew richting de kamers. Van slaapmutsje naar slaapmutsen. 🙂 Maar… Waarom geen cola-light of verse fruitshake met elkaar drinken, lekker buiten zitten terwijl het nog zo’n 30 graden is. In plaats daarvan gaan we allemaal richting onze kamers, waar de airco volop draait en het zo koud is dat ik (nadat ik gelijk de airco uitzet) eerst een lekkere warme douche neem en vervolgens een flinke kop thee zet.

Het benauwt me een beetje om direct na de vlucht alweer binnen te zitten, in een vreemde hotelkamer. Met de gordijnen gesloten want het is al donker buiten. Ik denk aan Bangkok. Als ik daar nu was dan zou ik me omkleden en de straat opgaan, lekker op een terrasje zitten, een massage nemen, de sfeer proeven! Maar ik ben in Koeweit, het is al laat en wat moet ik hier op straat doen?

Ligt het aan de bemanning? Ligt het aan de bestemming? Of toch vooral aan het gebrek aan alcohol? Een biertje of wijntje, gezelligheid, even lekker ontspannen na de vlucht. Het maakt vrolijker, losser en na één of twee glaasjes praat je makkelijker met elkaar. Het zijn de positieve eigenschappen van alcohol en eigenlijk is het niet gek dat alcohol en een crewborrel hand in hand gaan. Je zit tenslotte in een vreemd land, in een vreemde stad, met vreemde mensen…en als je daarbij een klein beetje geholpen kan worden dan is dat mooi meegenomen.

Geen alcohol = geen crewborrel? Ik denk dat het ook deels aan de crew zal liggen en tegelijk zal ik ook niet ontkennen dat een lekker drankje de sfeer en gezelligheid altijd wel ten goede komt. Ik weet in ieder geval -na vijf jaar vliegen- zeker, dat als hier een lekkere koude Sauvignon Blanc voor ons had klaargestaan dat er zeker mensen op de borrel waren verschenen!

Volgende week zit ik reserve…
Ik ben heel benieuwd óf en waar ik naar toe mag vliegen!

(4) Tien koeien in Warschau

Een maand geleden zag ik in mijn rooster een sterblok, bestaande uit vijf ster-dagen en vijf dagen reisverlof. Een sterblok zit ‘rooster technisch’ ergens tussen een vlucht en een reservedienst in, je weet dat je moet vliegen en je weet wanneer je vrij bent, maar pas in je rooster van week 2 weet je wat je gaat vliegen. Vluchten worden standaard zo´n vier weken van te voren ingedeeld, bij een sterblok is dat twee weken van tevoren. Dat maakt je flexibeler indeelbaar, op zowel Europese als Intercontinentale vluchten.

Ik was vooral benieuwd wat het zou worden die week! Uiteindelijk bleek het een combinatie van Europa en Afrika te worden: dag 1 Warschau op en neer, dag 2 vrij, dag 3 naar Dar es Salaam (Tanzania) en op dag 5 weer thuis.

Dag 1, donderdag om 8.00 uur in de ochtend.
“Veel plezier in Tanzania”
Half slapend besef ik me dat Wouter in de war is met mijn vluchten, want Tanzania is pas zaterdag. Vandaag heb ik eerst een Washington op en neer, antwoord ik. Wouter is even stil en ik heb door dat er iets niet klopt. Washington? Ik bedoel Warschau…pff…ZzzzZzzz. En ik draai me nog een keer om.

Om iets over twaalf ’s middags ben ik op Schiphol. Ik heb nog een klein uurtje voor ik me moet melden voor de vlucht naar Warschau. Ik hoef geen koffer weg te brengen noch daggeld op te nemen, want het is een op en neertje. Ik loop nog even over plaza, leeg mijn postvak, haal een kopje koffie en lees de laatste berichten die ik net in mijn postvak heb gevonden.

De vlucht
We vliegen met een 737-700 naar Warschau, aan boord één purser, twee cabin attendants, twee piloten en ruim 100 passagiers. Om half drie gaan we de lucht in en niet veel later begint onze service. Een drankje, een broodje, nog een drankje, een koekje bij de koffie, afval ophalen, tax-free verkopen, nog een keer afval ophalen en om iets over vieren staan we aan de grond in Polen. Zo snel als het lijkt, zo snel gaat het ook! In Warschau vlieg ik met de purser van boord, langs vele gates, om even wat inkopen te doen voor thuis. Als we weer aan boord komen gaat de schoonmaakploeg net weg.

Als variant op Thank you en bye bedank ik de schoonmakers op mijn beste (en enige) Pools. “Dsiekuje. Do widsenja!” Een glimlach verschijnt, sommigen zeggen iets terug en gaan lachend en zwaaiend van boord. Ze zullen me wel begrepen hebben. Mijn ezelsbruggetje zorgt bij mijzelf ook altijd voor een oprechte glimlach, namelijk ‘tien koeien’ (bedankt) en ‘doh’fietsen ja’ (tot ziens). Nooit meer te vergeten! 🙂

Goed, alles spic en span, geen vuiltje meer op de grond. Ik denk beschamend even aan het debat over het meldpunt voor hinderlijk gedrag van Polen… Waar hebben we het over?! Ondertussen komen er weer zo’n 100 passagiers aan boord voor de terugvlucht naar Amsterdam.

Koekjes uit de kluis
Om half zes zitten we weer in de lucht. Hetzelfde verhaal. Drankje, broodje etc.
Nu ook nog ergens zelf tijd vinden om te eten. Twintig minuten voor de landing zit ik met een plateautje met kant-en-klaar maaltijd en salade op schoot. Ondertussen heb ik 3 kleine stewardessjes in spé in mijn galley staan. “Wat zit hier?” “En hier dan?” Ik laat ze achter deurtjes en klepjes kijken en ze schenken glaasjes water in die ze zelf op een dienblaadje naar hun ouders brengen (1 meter verderop). Ze vinden het gek dat de koelkast op wielen staat en dat de koekjes in de kluis liggen. Tijdens prepare for landing helpen ze me ‘afsluiten’ en dan moeten ze echt terug naar hun stoel. Na de landing hangt een van de meisjes op mijn heup terwijl de andere twee om mijn benen hangen. Ik word omhelst en geknuffeld en kijk enigszins vreemd naar hun ouders. “Wanneer gaan we weer vliegen?” vragen ze aan mij. De vader springt bij, over een paar dagen vliegen ze naar Frankrijk waar ze wonen en daarna weer naar Warschau waar papa werkt. Deze hummels vliegen regelmatig tussen Marseille, Amsterdam en Warschau heen en weer. Tijd voor uitleg is er verder niet meer, het vliegtuig is bijna leeg. Nu op z’n Nederlands, bedankt en tot ziens!

Om half 10 ’s avonds zit ik met een flinke kop thee en in m’n joggingbroek weer heerlijk thuis op de bank!

Vandaag, zaterdag 31 maart. Net aangekomen op Schiphol voor dag 3 en bijna naar Tanzania!

(2) Europa vliegen

Aanmelden

Een werkdag begint altijd met het aanmelden op het bemanningencentrum. Voor een Europese vlucht moet ik mij 75 minuten voordat de vlucht vertrekt aanmelden op Schiphol. Ik haal mijn paspoort door de computer en print mijn reisgegevens. Als ik een koffer bij me heb, omdat ik een nachtstop heb, dan breng ik deze vervolgens weg. Tijdens het aanmelden krijg ik te zien of en hoeveel daggeld ik mag opnemen en dit bedrag kan ik opnemen bij de speciale pinautomaten (keus: $ of €). Het mag duidelijk zijn dat je voor een op-en-neertje geen daggeld krijgt. Het daggeld is bedoeld om `op de route´ te kunnen eten en drinken en als je nog wat over hebt om iets leuks te kunnen doen.

De Briefing

Tien minuten na het aanmelden ga je naar de briefing. Hier komt de bemanning (minimaal één purser en twee CA´s) bijeen en worden o.a. de duur en het verloop van de vlucht besproken, of er passagiers met medische problemen of speciale verzoeken zijn, en er wordt door de purser getoetst of iedereen op de hoogte is van de vliegveiligheid. Deze toetsing gebeurt iedere vlucht weer, maar iedere purser doet het op zijn/haar eigen manier. Een paar mogelijke vragen: “Waar ligt de halon-blusser?” “Wat doe je bij een snelle decompressie als eerste?” “Wat doe je met de achterste deuren op de 737-800 bij een landing op water?”

Als je de stof goed beheerst zul je deze vragen zonder moeite kunnen beantwoorden. Het kan geen kwaad om voor iedere vlucht thuis de informatie nog eens door te nemen. Als je één of meerdere vragen niet kan beantwoorden loop je het risico niet mee te mogen op de vlucht. Een briefing op Europa duurt vaak zo’n 10 minuten, daarna loop je gezamenlijk naar de gate.

Naar de gate

Bij de gate zitten de meeste passagiers al te wachten tot ze aan boord mogen. Maar eerst gaan wij aan boord om de nodige checks te kunnen doen.

Pre-flight checklist

Aan boord zullen wij altijd eerst onze checklisten uitvoeren die horen bij een bepaalde deurpositie. Je controleert dan of alle equipment aanwezig is en werkt, bijvoorbeeld brandblussers, zuurstofflessen, baby zwemvesten, de telefoon etc. Als bij iedereen alles klopt tel je de catering en aansluitend kan de vlucht beginnen!

Nachtstop of op-en-neer?

Op Europa vliegen we 1 tot 3 stretches per dag. Een stretch is een ‘enkeltje’, bijvoorbeeld van Amsterdam naar Londen. Het kan het zijn dat je op één dag Londen heen en weer vliegt en ’s avonds weer thuis slaapt. Maar er zijn ook nachtstops op Europa. Vanaf Amsterdam heb je dan één of drie stretches gemaakt alvorens naar het hotel te mogen, dat wisselt per werkweek. Een voorbeeld van een werkweek op Europa, met op dag 2 en 3 een nachtstop:

Dag 1: Amsterdam-Londen-Amsterdam
Dag 2: Amsterdam-Madrid
Dag 3: Madrid-Amsterdam-Stockholm
Dag 4: Stockholm-Amsterdam-Berlijn-Amsterdam
Dag 5: Amsterdam-Parijs-Amsterdam

Een vraag die me vaak wordt gesteld als ik zeg dat ik een ‘Europa-week’ op mijn rooster heb is of ik verre reizen niet veel leuker vind. Natuurlijk zijn verre vluchten fantastisch maar Europa vliegen heeft ook heel veel voordelen. Je hebt geen last van tijdsverschil, je zit niet 10 uur opgesloten met 400 passagiers en je bent als je geluk hebt iedere dag in een andere (Europese) wereldstad!

Wat doet een Klm-steward voor zijn vlucht? Bekijk hier het filmpje van Schiphol-tv (ca. 4 min)