Wenslintjes voor Oranje!

20140606-013059-5459964.jpg
Met het plaatsen van mijn vorige blog moest ik denken aan hoe Brazilië zich heeft voorbereid op het WK. Vorige maand was ik in Rio en het was er behoorlijk onrustig vanwege problemen tussen bewoners van sloppenwijken en de politie. Er werd geprotesteerd tegen een moord op een jongen uit een van de favela’s (de sloppenwijken) en tijdens deze protesten liep het volledig uit de hand. Dit gebeurde pal achter ons crewhotel aan de Copacabana. Daarnaast was de stad nog één grote verkeerschaos en bij terugkomst in Nederland las ik via An dat er weer een bus gekaapt was. Lees verder

Advertenties

Travel: het “Aventureiro” in Brazilië

20140606-002417-1457048.jpg

Na een hele lange vlucht en een paar caipirinha’s met Anne op het strand val ik in een heerlijk diepe slaap…

Het is raar en zo gewoon tegelijk, ik ben in Brazilië en zit op het strand van de Copacabana met Anne -een oude schoolvriendin- te kletsen en caipirinha’s te drinken, in het   land waar zij inmiddels zo’n 6 jaar geleden is neergestreken. An, met haar blonde haren en blauwe ogen…ze is niets veranderd en toch heb ik haar al jaren niet gezien, het is vooral via Facebook dat ik kan volgen wat ze allemaal meemaakt in Rio. Lees verder

Geen betovering in Milaan

20140319-165812.jpgEen dag in Milaan, de zo’n schijnt al vroeg mijn kamer binnen en ik bekijk via tripadvisor wat er zoal te doen is in deze stad. Het Duomo staat op nummer één en daaromheen is genoeg te zien volgens andere reizigers. Kaartjes voor het laatste avondmaal van Da Vinci zijn op het laatste moment niet meer te regelen, ik zie online dat ik op zijn vroegst morgenavond om 17.45 langs de muurschildering kan lopen maar dan ben ik al weer onderweg naar Rome. Lees verder

(22) Wat gebeurde er in Koeweit??

Wat gebeurde er in Koeweit..? In plaats van een dag aan het zwembad bij het hotel ontstaat ’s ochtends het plan om even een stukje langs het strand te lopen. Het is nog niet te warm in Koeweit en dus de ideale gelegenheid om er even op uit te trekken.

In de warmte van de zon en met de geur van de zee lopen we een aardig eindje en we vragen ons af of we het gaan redden om naar de Marina haven en mall te lopen. Shoppen of gewoon rondkijken en een beetje wandelen in de mall is een belangrijke vrijetijdsbesteding van mensen in Koeweit dus we verwachten dat daar wel wat gezelligheid is.

Maar ook op straat is er al veel gezelligheid. Mannen, vrouwen, kinderen, springkussens, trampolines.. Mensen op kleedjes in het gras, ze eten, ze drinken en kinderen spelen met waterpistolen en zwaaien met vlaggen met de kleuren van Koeweit. Dit tafereel verbaast mij want ik had gedacht dat mannen en vrouwen hier redelijk gescheiden door het leven gaan. Meestal zie je met name groepen mannen op straat en weinig vrouwen. Halverwege onze wandeling komen we een Nederlands gezin tegen, waar we mee in gesprek raken. De jongen werkt een jaar in Koeweit en zijn ouders zijn hier om hem te bezoeken. Van hem horen we dat het een belangrijke feestdag is, vandaag is het bevrijdingsdag en morgen onafhankelijkheidsdag.

National Day 2013

Hoe dichter we bij de Marina haven aankomen, hoe drukker het wordt. Vele auto’s rijden in een langzaam tempo aan ons voorbij en op straat lopen jongeren met enorme waterpistolen. Bevrijdingsdag wordt gevierd in een rijdende file van dui-zen-den auto´s door de hele stad, met als centraal punt de Marina haven. De auto’s gaan door een soort van levende wasstraat, en het is natuurlijk het allerleukst als mensen hun ramen open hebben…of als er mensen willen oversteken. We vragen ons dan ook even af of we echt naar de overkant van de straat willen.. en wagen de gok. Terwijl we tussen de vele auto´s doorlopen worden we nog redelijk ontzien, maar de straat is breed en we worden bijna aan de overkant heel ondeugend aangekeken door een groepje jongeren (je ziet ze denken.. kunnen we die vrouwelijke toeristen ook onder vuur nemen? En als er één schaap -en een glimlach van onze kant- over de dam is…dan word je nat!). Het is een hilarisch tafereel en al helemaal als je je bedenkt dat je ook saai en onwetend met je boek aan het zwembad had kunnen liggen!

 

20130323-173611.jpg20130323-173540.jpg

Supersoakers en gevechtsvliegtuigen

We lopen even door de mall, drinken een drankje op het terras bij de Marina haven en besluiten langzaam weer terug te lopen naar het hotel. Uit het niets horen we ineens het kabaal van gevechtsvliegtuigen boven ons. Jeetje…wat is dit?? Gaat dit wel goed? Zes stuks vliegen boven ons hoofd, recht omhoog…en steil naar beneden! Ahhh kippenvel!!! Al snel wordt duidelijk dat het om een airshow gaat, en niet zomaar eens! Duikvluchten, loopings, heel laag over de grond. Met open mond aanschouwen we een superspannende en spectaculaire luchtshow, de Fursan Al Emarat Air Show 2013. Zes vliegtuigen en één solist -die we maar Stef Stuntpiloot noemen vanwege zijn enge fratsen in de lucht- geven in zo’n twintig minuten een fantastische show weg. Helemaal voldaan lopen we uiteindelijk terug naar het hotel, om nog een paar keer geraakt te worden door een koude waterstraal… Wat een dag!

20130325-135218.jpg

20130323-173745.jpg

20130325-135155.jpg

Bevrijdingsdag

Bevrijdingsdag…hoe zat het ook alweer met de Golfoorlog? We weten het niet meer precies en daarom heb ik de details er nog even bij gezocht (hierbij een kort lesje geschiedenis..) Van 1980-1988 streed Irak tegen Iran. Irak was door die oorlog sterk verarmd en bleef zitten met miljarden schulden aan Koeweit en andere landen. Van de totale schuld van 90 miljard moest Irak 40 miljard terugbetalen aan Koeweit. Irak wilde Koeweit dwingen om die schulden kwijt te schelden maar de toenmalige Emir van Koeweit peinsde daar niet over, en dus beweerde Irak (Saddam) dat Koeweit illegaal olie aan Iraakse olievelden bij Basra onttrok. Irak zocht een reden om Koeweit onder druk te zetten, en trok zijn troepen aan de grens samen. Saddam viel aan en wilde Koeweit tot 19de provincie van Irak verklaren, want in Koeweit zat geld, vooral in de vorm van olie. Op 2 augustus 1990 viel het Iraakse leger Koeweit binnen en dat was het begin van de Golfoorlog van 1990-1991, waarin Koeweit op 26 februari 1991 door een internationale coalitie onder leiding van de Verenigde Staten werd bevrijd.

De dag erop is het onafhankelijkheidsdag, dan wordt gevierd dat Koeweit sinds 1961 volledig onafhankelijk is geworden van de Britten. Iedereen gaat de straat op en geniet daar met het gezin, familie en vrienden.. Wij zullen dit niet meer kunnen zien want aan het einde van de dag vertrekt ons vliegtuig alweer naar Amsterdam.

Ik heb niet meer aan het zwembad kunnen liggen en geen letter uit mijn boek gelezen, maar deze dag was het meer dan waard! Voldaan en toch ook uitgerust, en met een gezonde dosis Vitamine-D van het zonnetje, beginnen we die nacht weer aan de vlucht naar huis!

20130323-173811.jpg

(19) E-mail about Berlin

Een maandje geleden postte ik een bericht over de kerstdagen in Helsinki en Berlijn. Zo’n twee weken voor kerst ontvingen we een mailtje van de captain en co-piloot, over de reservering bij een leuk restaurant in Berlijn en of we als cabine ook zin hadden om mee te gaan. Voor Helsinki was nog niets bekend en dus heb ik voorafgaand aan een vlucht de crewlijst voor Helsinki opgevraagd bij de afdeling flight support. Zodoende kon ik een mail rondsturen aan de crew met de vraag of er meer mensen uit eten wilden in Helsinki. Gelukkig kwamen daar leuke reacties op en zo kon ik uitkijken naar 2 leuke kerstdagen en kerstdiners in Europa, en hoefde ik niet mijn koffer vol te stoppen met noodrantsoen..

Omdat in Scandinavië kerst nog traditioneel thuis wordt gevierd, met een grote kerstboom en heel veel lichtjes, met de hele familie om een fijn haardvuurtje, terwijl buiten de sneeuw alles wit kleurt…bleek het nogal lastig om een restaurant te vinden die met kerst open zou zijn! De eerste keus is dan ook gesloten maar na een tip van het hotel wordt er een paar dagen voorafgaand aan de kerstdagen nog gereserveerd bij een typisch Fins restaurant, waar rendiervlees en zalm op het menu staan.

Kerst in Finland en Duitsland, maar eerst nog even kerstavond met de familie doorbrengen. Die nacht slaap ik slecht, omdat ik lig te snotteren in bed en ik vertrek dinsdag met een rode neus en veel zakdoekjes richting Schiphol. Ik denk dat het wel over gaat, maar eenmaal in Helsinki aangekomen wil ik niets anders dan naar mijn bed. En omdat ik de dag erop nog via Amsterdam naar Berlijn moet lijkt het me beter om dat ook te doen. Heel saai, kerst in je hotelbed en uitzieken, bah! De volgende ochtend ligt er een dik pak sneeuw ÍN mijn hotelkamer…tussen de ramen (zo’n dubbel raam) en vlak onder het raam heb ik zo’n 20 cm sneeuw verzameld terwijl mijn lichaam aangeeft het vooral heel heet te hebben. Ik sta rillend onder de douche en na wat paracetamol kan ik er weer redelijk tegenaan. Helaas moet ik me na de vlucht naar Amsterdam alsnog ziekmelden en in plaats van Berlijn wordt het een enkeltje naar huis.

Inmiddels zijn alle feestdagen achter de rug (allemaal een heel mooi 2013 gewenst!!) en heb ik er alweer de nodige vluchten opzitten. De laatste tijd vlieg ik veel Europa, voornamelijk om mijn ‘verzoekenteller’ wat af te bouwen. Een lage verzoekenteller geeft meer garantie op mooie vluchten.. Mijn teller staat ‘slechts’ op vijf wat niet heel hoog is maar voor een weekstop New York kom ik bijvoorbeeld echt niet in aanmerking. Mijn kans op deze vlucht is 17/3… Dat betekent dat er 3 posities zijn voor mijn functie en dat er 16 collega’s zijn die meer kans op deze vlucht hebben.  Daarnaast vind ik Europa ook fijn omdat er geen tijdsverschil is en je daardoor beter in je ritme blijft, wat voor de combinatie van mijn twee banen ook voordelen heeft. Zo zit ik niet brak en in de war op kantoor na een weekje vliegen.

Deze week heb ik vluchten naar Barcelona, Boedapest  en Edinburg gehad. Een laat schema, waarbij ik laat in de hotels aankom (en elke dag aan boord eet) maar wel kan uitslapen en overdag nog de tijd heb om even in de stad te zijn. Ik was voor het eerst wat langer in Boedapest en ben ’s ochtends de stad ingelopen. In het hotel heb ik van de conciërge een plattegrond van Boedapest gekregen, waarop hij wat highlights heeft omcirkeld. Daarmee loop ik door de stad richting de rivier, langs de kunsthal en door de bekende Váci winkelstraat (eerst veel bonten mutsen en folklore kleding, later alleen maar moderne winkels), en vervolgens loop ik langs de Donau tot aan de kettingbrug met z’n mooie triomfbogen en uitzicht op de burcht.

Folklore in Boedapest

De terugweg moet ik me haasten want ik moet nog werken die middag! Met een frisse blos op mijn wangen van de kou keer ik (gelukkig op tijd) terug in het hotel, neem een warme douche en hijs me weer in het uniform.

Nu ben ik een dag of tien vrij en aansluitend vlieg ik weer een weekje door Europa. Hopelijk staat binnenkort mijn verzoekenteller weer wat lager en kan ik alsnog een weekstop New York, Shanghai of iets anders moois aanvragen..!

(17) Vliegen rond de feestdagen

Feestdagen 2012

Als je toch moet werken, dan ben je op 31 december natuurlijk het liefst in New York voor ‘balldrops’ en vuurwerk op Times Square. Of ga je naar een of andere Christmas Carol the musical op Broadway, al starend naar over de top versierde kerstbomen en verlichting op straat.  Ook prima, met je witte billen onder de kerstboom op een tropisch eiland als Aruba of Cuba.
All I’m dreaming of is a nice schedule for Christmas….

Geen idee wat het zal worden dit jaar, prachtige reizen zie ik voorbij komen. Ik puzzel wat met een vijfdaagse Hong Kong, Aruba, natuurlijk New York, niets lukt en daarna zet ik in op Afrika, en ook nog op Europa… Niets! Ik ben aan de goden overgeleverd!! Ik kan niets aanvragen omdat ik begin januari een reservedienst heb staan en wat ik ook probeer, welke vlucht of omloop ik ook aanvraag, alles wordt afgewezen.

Op 21 november zijn de kerstroosters bekend. Terwijl ik op Bonaire aan het ontbijt zit, log ik in op het rooster. Het wordt een kerst in de wolken. Kerstavond van vier tot half elf vliegen, een Stockholm op en neer. De 25e op en neer naar Oslo en 2e kerstdag op en neer Athene. Alle dagen op en neertjes waarbij ik zowel tijdens brunch, lunch als diner aan boord zal zijn… Wat ongezellig!!!  Ik stel het me al helemaal voor, een magnetron maaltijd op stoel 1D tijdens de grondstop. Of gauw een hapje sla en magnetron aardappelpuree op de klapbank achterin op de 737. “Gezellig”

Voor dit soort treurig stemmende roosters is er een oplossing…Losklikken!! “Release this weeks roster”

Geen twijfel mogelijk, ik klik los en gok op een iets beter rooster waarbij ik nog iets kan ondernemen met Wouter en de familie, of tenminste één van de dagen aan een echte tafel kan zitten tijdens het kerstmaal. Moet niet zo moeilijk zijn…of wel? Iedereen klikt natuurlijk zijn slechte roosters aan de kant en wat blijft er over…  Een week later open ik met niet al te hoge verwachtingen mijn rooster. Papapapaaaam…. Loading new roster….

Kerstavond: thuis!! 1e kerstdag enkele reis Helsinki. 2e kerstdag in Berlijn. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het voor mij een koude en witte kerst wordt en daar ben ik helemaal blij mee! Prachtige bestemmingen! Nu is de vraag nog met wíe ik de kerstdagen door zal brengen en of er een gezamenlijk diner of een leuke kerstborrel mogelijk is..? Is er iets te doen in het hotel of is alles dicht? Een paar jaar geleden was ik ook ergens in Europa met de kerst en met kerst was zelfs de hotelbar gesloten. Daar stonden we, de dames in mooie zwarte jurkjes en de heren in smoking. Gelukkig wist het hotel wel iets…En dus mochten we die avond in de conferenceroom onze zelf meegebrachte nootjes en wijn nuttigen! Wat me er aan herinnert om de 25e dus maar een paar flesjes wijn en wat knabbels in de koffer te stoppen!

Maar nu mag ik eerst nog een paar dagen op pad naar Lissabon en Manchester, ik hoop dat de sneeuw geen problemen meer veroorzaakt en dat ik morgen geheel volgens verwachting Portugese kip piri piri of verse  Bacalhao met kikkererwten kan eten! Op naar Schiphol! En ohja…met Oud&Nieuw ben ik lekker thuis!

(15) Niet iedereen vliegt voor z’n plezier…

Iedere vlucht begint met een briefing en zoals altijd zitten we daarom weer in de briefingkamer, luisterend naar de purser die ons vluchtinformatie verstrekt over de vlucht naar Delhi. Een nieuwe bestemming voor mij, de eerste keer in vijfenhalf jaar vliegen dat ik naar Delhi ga. Indiase passagiers, van collega´s weet ik dat ze veel water drinken en ze willen hun tafeltjes na de maaltijd snel leeg hebben. Dit zorgt soms voor hilarische maar ook voor lastige situaties en die worden onderling, tijdens de vlucht of op de crewborrel, nog wel eens besproken. Ook al ben ik nog nooit naar Delhi gevlogen, ik heb al wel een idee van de vlucht.  We hebben daarnaast ook een routefilmpje voor Delhi, waardoor we in de briefing nog wat leren over de Indiase cultuur, bijvoorbeeld dat ze hun eten, maar ook koffie/thee,  erg heet geserveerd willen krijgen. En met veel smaak, dus pittig eten en sterke koffie en thee met veel suiker.

^^ Een bijzondere mededeling

Midden in de briefing wordt er op onze deur geklopt. Een man stapt binnen, excuseert zich en vraagt of hij even mag storen. Hij is van de marechaussee en vertelt ons over twee problematische passagiers die met ons meevliegen. Het gaat om twee Afghaanse ‘deportees’ die vandaag uit Nederland worden gezet

“Een van de mannen gaat gegarandeerd in het verzet. Hij zal er alles aan doen om niet uitgezet te worden en daarbij zal hij schreeuwen en lichamelijk verzet tonen. Naar verwachting zal dit verzet tot na de start duren en we verwachten dat hij daarna rustig zal worden. Hij is vastgebonden en onze collega’s van de marechaussee zijn er bij om hem te escorteren.  De andere passagier is rustiger maar we weten nog niet hoe hij zich zal gedragen straks. Hij is sinds 5 dagen in hongerstaking.  Ook hij heeft escorts die hem in de gaten houden. Nog vragen?”

Ik vind het nogal wat! Een aantal collega´s heeft het al eerder meegemaakt maar dit verhaal is nieuw voor mij.  Ik hoor dat ze soms zo te keer gaan dat ze uiteindelijk weer van boord gaan, omdat het een gevaar voor de vlucht oplevert en dat is dan ook precies wat het doel is van de schreeuwende deportee. Beide mannen zitten in mijn werkgebied en ik heb nog wel wat vragen voor de marechaussee ja… Praten we met ze? Geven we ze te eten? Kunnen ze naar het toilet? Ik stel me echt een vastgebonden Hannibal Lecter voor me die overal uit weet te komen… Praten en eten is afhankelijk van hoe ze zich gedragen, eten alleen met een lepel, naar de wc worden ze begeleidt door de escorts. Terwijl de marechaussee weer verdwijnt praten we verder over de maaltijdkeus en overige ‘speciale’ passagiers  die na dit verhaal een stuk minder speciaal lijken…

^^ Boarding

De deportees komen als eerste aan boord en met vier man sterk wordt het probleemgeval als eerste binnengebracht en zelfs met zo veel begeleiding weet hij nog op de grond terecht te komen in plaats van op de stoel. Hij schreeuwt het uit en het gaat door merg en been… Fluiten, gillen, schreeuwen..Alles wordt uit de kast gehaald. “Alsjeblieft!!! Please please!! Help me help me help me help me. Help me help me help me help meeeee!!!!!! Ik kan niet naar Afghanistan!!” De marechaussee herhaalt keer op keer dat het geen zin meer heeft, dat het vliegtuig zo gaat vertrekken, dat hij geen kans meer heeft en dat het beter is dat hij opgeeft. Uiteindelijk ligt hij op de achterste rij horizontaal over twee begeleiders heen, met zijn gezicht naar beneden, alles vastgebonden, nog steeds schreeuwend. De andere deportee neemt rustig plaats tussen zijn begeleiders en ziet er erg slecht uit.

De andere passagiers worden door extra collega’s op de hoogte gebracht van de situatie en ze lijken het goed te accepteren. Er wordt verteld dat hij straks tijdens de vlucht zal opgeven en rustig zal worden. Zij zullen het weten, en ik hoop dat het waar is.

Ik vraag me af hoe lang ze al in Nederland zijn voordat ze werden opgepakt…Wat hebben ze hier opgebouwd en wat (en wie) laten ze achter? Maar nog meer…wat staat ze straks te wachten in Kabul? De begeleiding laat ons weten dat het gebied waar ze naar terug gaan veilig is. Ze kunnen ‘veilig’ terug…maar  is dat ook zo? Volgens mij zijn ze hartstikke bang dat ze worden gepakt of gedood in Afghanistan… Wat weten wij nou van de Taliban en de chaos die is achtergebleven in het land?

Zo’n tien minuten na take-off is het inderdaad gedaan met het geschreeuw, hij mag rechtop zitten in zijn stoel en valt als een blok in slaap. Voor het eerst zie ik zijn kleine en vermoeide gezicht, waar net het geluid uit kwam van een enorme  brulaap.

Het is mijn eerste vlucht na mijn vakantie. Ik ben net vier weken vrij geweest en heb een heerlijke vakantie gehad in Nepal. Zo’n eerste vlucht is dan altijd weer even wennen, maar eenmaal bezig is het alsof je nooit bent weggeweest. De Indiërs zijn zoals me is verteld, drinken veel water, vragen veel suiker bij hun koffie en thee en als de koffie te koud is krijg je ´m gewoon terug. Maaltijdplateaus worden al in onze handen gedrukt of midden in het gangpad op de vloer gezet voordat we de tijd hebben om ze weer op te halen.  Het is een drukke vlucht maar alles verloopt, godzijdank, goed. De passagiers zijn ook bijzonder dankbaar aan het einde van de vlucht, wat fijn is om te horen.

^^ In een driewieler door Delhi

Ik ben in Delhi!! Mijn jetleg van Nepal is er gelukkig nog en daarom ben ik ondanks het tijdsverschil ’s ochtends al om acht uur wakker. Op naar het ontbijt, waar ik geheel zoals verwacht, als enige van de crew ben… Na het ontbijt loop ik de straat op om wat geld te pinnen en vanaf daar neem ik een tuktuk naar de Lotus Temple. Dward door crazy-traffic-Delhi in een open driewieler… Je moet soms een gokje wagen! Veilig aangekomen bij de tempel loop ik achter de meute aan, trek mijn schoenen uit en loop op blote voeten verder over de autsj..hete stenen! Ik ben de enige blanke en ik ben dus ook de enige die er last van heeft. Half huppelend loop ik verder richting de tempel. Op de hete stenen sta ik ook nog zo’n twintig keer stil om met Indiërs op de foto te gaan, want ze vinden het o zo bijzonder om met een uitheemse op de foto te gaan. De tempel is er voor alle geloven, een onafhankelijke tempel die staat voor eenheid van het volk. Dat verklaart mogelijk ook de drukte… Binnen kan je bidden voor Allah, God of waar je ook in gelooft, of mediteren. Alles kan, als je het maar in stilte doet. Van de tempel neem ik de metro naar Lajpat Nagar, waar een soort markt is. Op het station word ik gewezen op de speciale coupé voor vrouwen en daar binnen is het heerlijk koel en rustig, daar waar het buiten vooral erg heet en druk is. Dit is beter dan met de driewieler door het stinkende verkeer!  Vanaf daar neem ik een riksja naar de markt. Op straat word ik weer overvallen door de drukte en hitte en na een tijdje door de straatjes gelopen te hebben ben ik er klaar mee. Helaas gaat er geen metro terug naar het hotel en ben ik weer gedwongen in een geel-groen racemonster door de stad te scheuren. Ik sluit me aan bij mijn collega’s die inmiddels lekker bij het zwembad zitten, die denken dat ik ook net mijn bed uitkom.

^^ De 24 uur zitten er al snel weer op…

We bestellen ’s avonds een goede bodem voor de terugvlucht die nacht, een heerlijke curry, palak paneer en tikka masala met rijst en naanbrood.
Op de terugreis raak ik in gesprek met twee monniken uit Nepal. Ze leven in het Boeddhistische klooster van Bodhnath, een van de mooie tempels waar we in Nepal hebben rondgelopen. Terwijl ze in Nepal hun mantra’s  hummen, gekleed in rode gewaden, zittend op de grond van het klooster en er verder geen contact is met de bezoekers van het klooster, is het bijzonder om aan boord een tijdje met ze te praten en te merken hoe wereldwijs ze zijn en hoe fantastisch hun Engels is. Daarnaast vragen opvallend veel passagiers om een pilletje tegen darmklachten (de bekende ‘Delhi-belly’) en bij het ontbijt willen alle vakantiegangers het Westerse ontbijt!  Na een paar weken India zijn ze klaar met spicy potatoes en droge roti rolletjes om de dag mee te beginnen… Ik kan het me na drie weken Nepal helemaal voorstellen!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(14) Wakker worden op grote hoogte

De lampen springen aan, en ik zit rechtop in bed. Het is 22.15 Nederlandse tijd. Links en rechts naast mij worden ook mijn collega’s langzaam wakker. Ik ben in de ‘crew rest’ van de Boeing 747 en we vliegen ergens boven China of Rusland, onderweg van Shanghai en Amsterdam. We worden gewekt door een collega nadat we drie uur hebben mogen slapen. Ze heeft warme doekjes meegenomen om de slaap uit onze ogen te wrijven en biedt liefdevol cranberry sap aan om onze ‘dag’ verfrissend te beginnen. Wat een vreselijk moment is dit toch, na een korte rust weer terug op ‘aarde’ komen.

Ga. weg.

Ik ben stil, wil geen doekje en wil geen sap. Ik wil alleen maar slapen. In Shanghai is het nu 4:15 uur ’s nachts en ik ben moe. Heb ik echt al 3 uur in dit bed gelegen? Over 5 minuten moet ik echt wakker zijn, terug op de werkvloer, terug naar 400 Chinese passagiers. Plateaus met water, jus en appelsap rondbrengen. Ik begin aanstalten te maken om mijn pyjama uit te trekken -een uniform lichtblauw joggingpak- als de purser weer naar boven komt. Ze heeft zich een uur vergist en we hebben nog een uur rust. Opgelucht en gefrustreerd gaan de joggingpakken weer aan en ploffen we allemaal weer neer, heerlijk, we hebben nog een uur! Tegelijk realiseer ik me dat over een uur weer de lampen aan zullen gaan, weer het moment voelen waarop je het allerliefst wil verdwijnen en ontsnappen aan de werkelijkheid. Ik slaap niet meer, maar het extra uurtje is wel fijn om nog even te kunnen ontspannen. Tegen de tijd dat we weer aan de bak moeten is het nog maar zes in plaats van zeven uur vliegen naar Amsterdam.

Uit de OCR (=Overhead Crew Rest) gekomen poets ik mijn tanden, werk wat losgesprongen haren weg achter mijn schuifjes en bekijk ik wanneer we het eerste plateau met water en sap uit gaan delen. Een kwartier later staat het eerste drankje al gepland en dus begin ik vast met het inschenken van de drankjes, twee plateaus zal wel genoeg zijn rond dit tijdstip want de meeste passagiers slapen nog. Als dit gedaan is loop ik even binnen bij de collega’s in de cockpit die ik de hele vlucht nog niet gezien heb. We kletsen over Shanghai en wat ze gedaan (en gekocht!) hebben, want ik heb ze nog niet gezien of gesproken. Niet op de heenreis en ook niet in Shanghai. Van en naar Shanghai vertrekken twee vluchten per dag en daardoor is de crew waarmee je heen- en terug vliegt niet altijd gelijk.

You like Zara style, Chanel, Max Mara, Gucci, Moncler ?

Ik ben altijd benieuwd wat collega´s allemaal kopen in Shanghai, het goedkope shopping walhalla! Op maat gemaakte kleding bij de fabric markt, namaak artikelen op ‘580’, tassen, elektronica, sieraden, speelgoed, make-up en noem maar op.  Niet alles mag worden ingevoerd, maar toch zijn er nog genoeg dingen die wel mogen.. De ene collega shopt vooral kinderkleding, de ander sieraden of kralen, de ander electronica, en ook vouwfietsen zijn populair. Op de stoffenmarkt maken supersnelle tailors je favoriete shirt of jas in een dag na, of maken voor jou die mooie jas of colbert die je hebt gezien in de nieuwste Vogue. Als je nog inspirarie nodig hebt heeft iedere tailor ook een eigen plaatjesboek met de laatste collecties van zowel Zara als high-end fashion van Max Mara of Chanel.

Je kiest je favoriete model uit, ze meten je maten op en een of twee dagen later kan je komen passen. Zo heb ik een fijne warme winterjas laten maken en is mijn favoriete shirtje van Vero Moda gereproduceerd in het wit en blauw. Het kan allemaal in Shanghai!

^^^^^

Thuis. Bijkomend van mijn jetlag kijk ik naar buiten, terwijl de regen hard tegen de ramen tikt. Het lijkt alsof het niet lang meer gaat duren voordat ik mijn nieuwe winterjas kan gaan dragen…!!

(12) De magie van Rome

Vorige week stond er een Europa week op het programma. Rome, Manchester, Zurich en Oslo, verdeeld over vier werkdagen.  In plaats van Italianen, Engelsen, Zwitsers en Noren …vooral opvallend veel groepen met Chinezen en Japanners aan boord!

Terwijl de regen momenteel buiten tegen de ramen tikt denk ik terug aan het Campo dei Fiori plein in Rome. Een prachtig plein vol met mensen en cafés, overal drukte en gezelligheid. Een prima plek om de werkdag af te sluiten. Terwijl de olijfjes op tafel komen zitten we nog met onze neus in de wijnkaart bij een van de vele winebars. Mooie wijnen per glas te bestellen, waaronder de rode ‘amarone della valpolicella’. Te veel om te proberen, te veel keus! Rome, la dolce vita. Zowel overdag maar vooral ook ´s avonds is het er prachtig, door het verlichte pronkerige barok en fascinerende gevels. Een magische stad. Dat gevoel krijg je al zodra je landt op de luchthaven, genaamd ´Rome Fiumicino, Leonardo da Vinci´. Ik ken geen luchthaven met een mooiere naam…

De temperatuur loopt behoorlijk op in Rome. Als ik de volgende dag na het ontbijt de stad in wil lopen is het al zo´n 35 graden en dat kan nog oplopen. Ik verander acuut mijn plan, trek mijn bikini aan en zoek mijn collega’s op bij het zwembad. De poolboy geeft me een handdoek en haalt een klein stukje stof uit een grote boodschappentas. Het lijkt een mini zwembroekje maar als ik beter kijk is het een mooie lycra badmuts! Er wordt hier niet gezwommen zonder badmuts. En dus zit er niets anders op… Alle drie doen we het mutsje over onze haren en zo kunnen we een heerlijk verkoelende duik in het zwembad nemen. Als het over een tijdje wat minder heet is in Rome hoop ik hier nog een keer door de magische straatjes van de stad te kunnen lopen en naar de Sint-Pieter in Vaticaanstad of het colosseum te kunnen kijken. Om vier uur ’s middags is het tijd om weer richting de luchthaven (met de mooie naam!) te gaan, en na een korte stop in Amsterdam vliegen we door naar Manchester. Hier komen we laat aan en dus is het niets meer dan een heerlijk hotelbed en fijn ontbijt, voordat we terugvliegen naar Amsterdam.

Vloeiend Japans
Bij de gate aangekomen voor de vlucht naar Zurich stellen we ons voor aan de gate-agent. Als we horen dat er 74 Japanners aan boord zijn vertelt mijn collega dat het dan wel erg goed uitkomt dat ík vloeiend Japans spreek. “5 jaar gewoond” zegt hij er nog bij. De gate-agent reageert met een kleine glimlach en kijkt vervolgens naar mij. “In Osaka” vul ik aan.  “Het is ook geen toeval hoor, ik doe heel vaak dit soort vluchten.”  Zodra we aan boord mogen knik ik nog een keer naar de gate-agent. Domoo arigatoo, sajoonara. Onderweg naar het vliegtuig lachen we erom, goed op elkaar ingespeeld na twee dagen samen op pad te zijn.

Waar de meeste Nederlanders kippenvel krijgen bij het idee van een groepsreis, vinden Japanners (en Chinezen) het geweldig en reizen ze graag in grote groepen. Inclusief gids met vlaggetje en herkenbare stickers op de kleding van iedereen die tot de groep behoort. Aan boord wordt er vooral kohi en biiru besteld. Japanners zijn dol op koffie maar nog meer op bier, zowel de mannen als vrouwen. Af en toe wordt er een juusu besteld en als ik het niet begrijp dat wijzen ze naar de waterfles.

Vijftig minuten later hebben alle 74 Japanners en zo´n 20 Zwitsers een drankje en snackje gehad en landen we alweer op de luchthaven van Zurich. Domoo arigatoo! Deze week wordt afgesloten met een op en neertje Oslo. Over een week mag ik me weer melden voor een dagje over in het Deense Vejle. Ik ben benieuwd wat ik daar ga doen… Als het weer een beetje meezit komt dat vast goed!

(11) Een weekendje weg

Stel je eens voor, een weekendje weg waarbij je meer dan één stad kan bezoeken. Willekeurige prachtsteden in Europa, zoals een dag in Boekarest en een dag in Rome. Of Wenen en Barcelona. Het zou je zo maar kunnen gebeuren tijdens een weekje Europa vliegen. Ik heb deze week mooie ´stops´ in Kopenhagen en Madrid.

Donderdagavond. Aankomst in Kopenhagen. Nadat iedereen is ingecheckt in het hotel neem ik afscheid van mijn drie cabinecollega´s want zij zullen de volgende dag al om half tien ´s ochtends het hotel verlaten. Samen met de vliegers sta ik vrijdag ingepland op een latere vlucht naar Amsterdam. Er is nog een vierde cabinecollega, hij gaat er met nóg weer een latere vlucht ‘uit’ en dus worden we vanaf Kopenhagen opgesplitst in drie crews. De collega’s die kunnen uitslapen willen na een lange dag in het vliegtuig – van Amsterdam naar Manchester en weer terug en door naar Kopenhagen – nog wel even buiten het hotel wat gaan drinken. In Kopenhagen kan dat goed, want ons crewhotel ligt midden in het centrum. Het uniform gaat in de kast en even later loop ik met mijn collega’s door de Deense hoofdstad. We zien een gezellige Ierse pub maar even verderop is ook een soort bar en we denken dat het daar gezelliger is. Zodra de eerste biertjes op de bar verschijnen, horen we ergens een paar gitaren scheuren… “het lijkt wel alsof er live gespeeld wordt”… en vervolgens worstelen we ons door de menigte naar voren. Het spandoek achter de band laat ons weten dat we hier bij de Deense coverband ‘Kings of Rock’ staan, die ons nog heel wat uurtjes in deze bar weet te houden. ‘Even één drankje drinken’ met je collega´s en uiteindelijk geheel onverwacht een nacht op stap in Kopenhagen! Wil je weten wie de Kings of Rock zijn, bekijk dan dit filmpje eens!  Kings of Rock compilatie

Na een korte nachtrust kan ik nog nét een bakje yoghurt met muesli en wat fruit van het ontbijtbuffet  halen. Aan een tafeltje zit ook één van de andere collega’s met kleine oogjes aan een kopje thee. Het is buiten prachtig weer en er wordt voorgesteld om even de sta in te lopen en een terrasje te pakken.  Even later zitten we met z’n drieën op een terrasje voor de kleurrijke oude huizen aan de Nyhavn en ach, omdat we er toch zijn besluiten we om Kopenhagen ook vanaf het water te ontdekken. Gezellig in een bootje, varen we langs de belangrijkste bezienswaardigheden van deze sfeervolle en knusse stad! Ik zou het bijna vergeten, maar als ik tegen het eind van de middag mijn uniform weer uit de kast trek besef ik me dat ik ‘aan het werk’ ben….


In Amsterdam gaan we als crew allemaal een andere kant op. De cabine collega’s gaan naar Bergen, de vliegers naar Istanbul en ik naar Madrid. Ik moet me haasten om op tijd bij de volgende gate te zijn en even later vliegen we in tweeënhalf uur richting het zuiden.

Vrijdagavond. Aankomst in Madrid. Bedtijd! Het is al ruim na middernacht als we in het hotel aankomen, later dan gepland vanwege wat extra ´papierwerk´ na de vlucht. Aan het ontbijt zie ik mijn collega´s, maar ieder van ons heeft een eigen plan. De één gaat even shoppen, de ander duikt zijn bed weer in of besluit van het zonnetje te gaan genieten op een terras. De collega’s vertrekken aan het eind van de middag weer naar Amsterdam en ik heb een megamazzelstop want ik vertrek pas zondagochtend weer richting Amsterdam.

Madrid city map
Bij de receptie haal ik een kaart van de stad. Het hotel is vlakbij het grote park van Madrid, het Parque del Buen Retiro en ik besluit hier mijn dag te beginnen. Ik wandel door de poorten en bevind me al snel midden tussen de lavendelplanten en laurierbomen. En tussen de Madrilenen. Het is zaterdag en het is druk in het park, maar toch heerst er een heel ontspannen en gemoedelijk sfeertje! Er zit een man op een bankje, hij is verzonken in zijn boek. Een jong stel ligt romantisch in het gras. Grote families picknicken onder de bomen. Een oude man speelt viool. Het Retiro is in de zomer een plek waar je zeker naartoe moet. Heb je de tijd, vul dan een picknickmand met lekker eten en een flesje wijn, of neem een boek mee het park in. Héérlijk! Ik loop gauw verder want er is nog genoeg te zien! Ik bevind me even later in het ´sports en fun´ deel van het park, waar rolschaatsers hun kunsten vertonen of zichzelf met volledige bescherming al stuntelend staande proberen te houden. Fitnesstoestellen worden bezet door gespierde mannen met ontbloot bovenlijf en om me heen rennen hardlopers af en aan, een groepje huisvrouwen ‘Tai Chi’t er lustig op los. Ik laat het Madrileense Vondelpark achter me en kom terecht op een boekenmarktje. Er heerst overal een gezellige sfeer en ik kijk mijn ogen uit. Jong en oud struinen hier wat rond, af en toe komt er nog een hardloper voorbij die net uit het park komt. Mijn volgende doel is het Reina Sofia museum. Voor zes euro mag je de hele dag het museum in en ik verbaas me over de lage entree. Ik begin bij de expositie van Coleman. Ik loop heerlijk rustig alleen de trappen af, de kelder in waar het lekker koel is. Steeds wat harder hoor ik vreemde klanken uit de kelder komen. Bam…bam…bam…  Brrrr. Loop ik nog steeds alleen? Shit….ja…er is hier niemand anders. Ik voel me een beetje onbehaaglijk. Het daglicht verdwijnt naarmate ik verder de kelder inloop. Verderop zie ik twee mensen, de bewakers van de expositie. Gelukkig…ik ben niet meer alleen. Ik moet door een donkere deuropening een ruimte in en wil en kan niet verder. Het is er donker en eng. Ik hoor het geluid van een ratelende en zoemende filmprojector en hoor nog steeds de dreigende klanken. Ik zie dat het verderop lager is. Waar zit de trap? Millimeter voor millimeter beweeg ik naar voren…mijn handen voor me uitgestoken, omdat ik bang ben dat er iets of iemand voor me is zonder dat ik het zie. Ik word gek, waar zit die trap? Ik schuifel langzaamaan naar voren, en weer terug richting de deuropening. “Tengo un poco miedo” zeg ik lachend tegen de bewakers en ik wil weglopen. Ik word beleefd uitgelachen maar ze bieden aan met me mee naar binnen te lopen, de donkere kamer in. Weer zie ik niks. Weer handen voor me uit. Hersenspinsels die me enorm dwarszitten. Wat doe ik hier? Ik kijk naar een groot wit doek. De film, daar gaat het om. Ik zie een bokser. De bewakers staan nog steeds naast me. Ik excuseer me en draai me om. Weg hier. Als ik even later opgelucht maar nog steeds met de rillingen door mijn lijf de trappen oploop lees ik over deze expositie. “Through his use of audiovisual media, Coleman (Ireland, 1941) situates the subject at the centre of his work inviting the viewer to consider how interpretation shapes our understanding of what we see. “

De daarop volgende uren loop langs de werken van Goya, Picasso en Dalí en vele andere Spaanse  kunstwerken. Het meeste indruk maakt het enorme doek ‘Guernica’ van Picasso, met daarop de chaos en angst van de explosie en het bombardement in Guernica.  In de aangrenzende ruimte zie ik alle voorstudies en schetsen van dit omstreden schilderij en ik vind het prachtig om dit in het echt te mogen zien!

Buiten heeft zich inmiddels een gigantische rij gevormd. Van andere museumbezoekers begrijp ik dat dit is omdat het museum vanaf half drie gratis toegankelijk is. Pfff, voor zes euro heb ik mooi rustig langs de prachtige werken kunnen lopen!  Om vier uur heb ik het wel gezien, maar dat betekent niet dat is alles heb kunnen zien. Wat is het hier groot! Terug loop ik nog langs het Prado en Thyssen Bornemisza maar ik kan echt geen kunst meer zien! Een uurtje later ben ik weer in het hotel en daar tref ik twee (nieuwe) collega’s met wie ik een hapje ga eten op Sol, het grote centrale plein van Madrid. We ploffen neer op een klein terrasje in een leuk zijstraatje en bestellen verschillende lekkere tapas! Mmmm! Heerlijke ham, inktvisringen, gebakken ansjovisjes en lekkere broodjes. Wat een topdag! Via Calle Mayor en de Gran Via lopen we terug. Onderweg schiet ik nog even een charcuteria in waar de hammen prachtig boven de toonbank pronken en ik sla wat Pata Negra en andere Spaanse vleesspecialiteiten in voor thuis.  Terug op de hotelkamer laat ik het bad vollopen en laat ik mijn lichaam bijkomen van de vele kilometers én indrukken van deze fantastische dag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zondagochtend. Al weer vroeg terug in Amsterdam. Het ‘weekendje weg’ zit erop, alhoewel… Een paar uur later ben ik met Wouter in de wereldstad Duiven voor een gezellige lunch met mijn schoonfamilie.

Maandagochtend. “Spreek ik met de wegenwacht?” 3:30 uur rijd ik van huis weg, over een verlaten snelweg richting Schiphol voor een op-en-neertje Oslo. Totdat ik vlak voor Schiphol stil kom te staan en de auto niet verder wil… Met de wegenwacht rijd ik naar de garage in Badhoevedorp en een uur later rijd ik weer op P40, de personeelsparkeerplaats. Ondanks dat ik mijn vlucht nog kan halen heeft Crew Control toch besloten iemand anders voor mijn vlucht op te roepen en dus wissel ik van dienst. Kim mijn vlucht, en ik haar reservedienst!  Ik word niet opgeroepen en mag om 13:00 uur weer richting huis.