(26)´Vliegen´ is zo veel meer dan koffie schenken op grote hoogte

De vakantie zit erop en 2014 is knallend en met vette oliebollen ingeluid!

Een heel jaar is alweer voorbij gevlogen, letterlijk, met prachtige reizen naar New York, Suriname, China, Cuba, Ecuador, Canada en vele mooie Europese steden! Voor mij was 2013 Lees verder

Advertenties

(10) Doe eens normaal

Telefoon…check. Telefoonoplader…check. Een koffer vol met kleren, van zomerse slippertjes tot een warme sjaal en genoeg uniformblousen. Pfff, check.

Het is weer tijd voor een reservedienst en dat betekent dat ik geen idee heb hoe mijn dagen er vandaag, morgen en de komende twee weken uit gaan zien! Hebben ze me op dag één van mijn reserve al nodig? Slaap ik vanavond thuis? Zit ik vannacht in een vliegtuig? Of ben ik al in een hotel ergens op de wereld? Acht uur per dag kan ik gebeld worden voor iedere willekeurige vlucht op de Boeing 737, 747 of Airbus A330. Niet alleen kunnen ze me overal naar toe sturen, ook weet ik niet voor hoelang ik op pad zal gaan. Op en neer Parijs, één nachtje Londen, of een weekstop Azie.

Ondanks dat deze reservedienst officieel ‘Reserve Thuis’ wordt genoemd dwaal ik deze dagen over Schiphol, omdat ik te ver weg woon om er binnen een uur te kunnen zijn. In het uiterste geval moet je namelijk een uur nadat je wordt opgeroepen op Schiphol zijn.

De dag doorbrengen op Schiphol betekent koffie drinken op het BMC, shoppen op Plaza, nog een keer koffie drinken maar dan bij Starbucks of buiten op het terras van Delifrance, alleen of gezellig met collega’s. Een dag of twee kan ik me op deze manier prima vermaken, maar als ik op dag drie nog niet ben opgeroepen word ik er wel wat minder vrolijk van…Je ziet jezelf elke dag vertrekken, de eerste dagen vooral naar topbestemmingen zoals Shanghai…New York…Curacao… Wat gaat het worden? Op dag drie wens je echt dat ze je bellen, of het nou voor een week Nigeria is of vijf op-en-neertjes, dat maakt dan niet meer uit. Want zolang ik niet word gebeld ga ik op dag vier opnieuw naar Schiphol…en ja, die dag weet ik zeker dat ik word opgeroepen! Zolang kunnen ze me toch niet níet-nodig hebben? Wishful thinking?! Want ook op dag vier kan je nog steeds niet nodig zijn. Na vijf dagen wachten heb je gelukkig altijd 2 dagen vrij en vervolgens begint een nieuwe reserveweek van vijf dagen.

Een reservedienst is leuk en spannend, maar het geeft ook wel de nodige stress! Omdat ik ’s middags al met mijn koffer naar Schiphol reis is mijn kofferinhoud al bepaald. Een setje zomer- én winterkleren moeten in ieder geval mee, maar ik kan niet nog even snel mijn warme boots in de koffer gooien als ik ineens richting de kou vertrek. Of ze juist thuis laten als ik naar de zon ga. Travel light gaat niet op tijdens een reserve. Een klein beetje stress ontstaat dus al bij het inpakken van de koffer… en dan is de reservedienst nog niet eens begonnen!

Ondanks dat ik ergens op Schiphol rond loop en makkelijk binnen een uur aan boord kan zijn, ga ik nergens zonder telefoon. Zo´n 80% van de tijd heb ik ‘m zelfs in mijn hand…thank Steve Jobs for my iPhone! Alhoewel…zo´n vijf jaar geleden liep ik ook non-stop met zo´n ouderwetse Sony-Ericsson in mijn hand. Altijd bang om hét telefoontje te missen.

Een beetje overdreven is het wel, want ik kan altijd terugbellen. Maar toch, de telefoon verlies ik geen moment uit het oog. Een paar maanden geleden vloog ik met een Belgische collega die tijdens zijn reserve rustig een museum bezoekt in Amsterdam omdat hij dan ook ‘in de buurt’ van Schiphol is. Ik benijd hem om zijn plan om van deze nood een deugd te maken maar als ik de hele tijd naar mijn telefoon wil kijken in plaats van naar wat mooie kunst dan kan ik net zo goed op Schiphol blijven.

Ook ken ik verhalen van collega´s die bij een vroege reservedienst al volledig opgemaakt in hun bed liggen te wachten tot ze worden gebeld. Of die volledig opgetut met hun haren mooi opgestoken in joggingbroek het huis poetsen. Ik loop dus over Schiphol. In mijn gewone kleren en met een beetje make-up. Het uniform in een uur aantrekken moet lukken. Terwijl ik wat rondloop met de telefoon op LUID, en ik om de tien minuten check of ik een gemiste oproep heb (doh!) vraag ik me af…Heb ik echt alles wel bij me..? … Help! Wil ik alsjeblieft even normaal doen??!!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Na één dag reserve zitten heeft Crew Control al een rooster voor me:

Dag 1 Reserve

Dag 2 AMS ✈ KWI

Dag 3 KWI

Dag 4 KWI ✈ DMM ✈ AMS

Dag 5 en 6 Reisverlof

Dag 7 AMS ✈ MAN ✈ AMS  ✈ CPH

Dag 8 CPH ✈ AMS ✈ MAD

Dag 9 MAD

Dag 10 MAD ✈ AMS

Dag 11 AMS  ✈ OSL  ✈ AMS  

Dag 12, 13, 14 Reisverlof 

(7) Onvergetelijk Ethiopië, met recht de trots van Afrika

Ethiopie
Een heel bijzondere, onvergetelijke reis samenvatten in een blog. Het is bijna onmogelijk. Door mijn hoofd gaan de beelden van een paar dagen Ethiopië, maar ook van de voorbereiding op deze reis. Bij het zien van de vijfdaagse Addis in mijn rooster denk ik gelijk aan mijn oom en tante die een bijzondere band met het land hebben. Ik pak de telefoon en vertel mijn oom van de reis en vraag of hij met me mee wil. Geen vrijmarkt in Amsterdam voor hem dit jaar op 30 april, want hij gaat graag mee naar Ethiopië!

Op zaterdagochtend rijden we met volgeladen auto richting Schiphol. Naast onze eigen bagage hebben we nog veel ander spul mee. Er ligt er een houten kistje op de achterbank met daarin een baby weegschaal, die nodig is in een kindertehuis. Ook staat er een prachtige kinderrolstoel in de auto, bestemd voor een ander tehuis. Hier bovenop, tussenin en onder zitten een paar grote tassen vol kinderkleding, handgemaakte knuffels, ballonnen, kleurboeken, potloden en snoepjes gepropt. Via Stichting Afrika en Wings of Support weten we dat deze spullen hard nodig zijn in Ethiopië. In de tijd dat we de auto leegpakken heeft de regen mijn uniform donkerblauw gekleurd en met het doorweekte uniform en uitgelopen mascara meld ik de twee koffers en rolstoel bij de bagageafdeling. Ze zijn wel gewend aan collega´s die extra spullen meenemen naar ontwikkelingslanden, maar een rolstoel is ze onbekend. Een beetje onhandig wordt de rolstoel bij de douane aan een controle onderworpen, het ding gaat op de kop, de voetensteun wordt heen en weer bewogen en er wordt aan het wiel gedraaid. “Het is goed hoor, mevrouw.” Ik klets nog even met de collega’s die de bagage straks naar het vliegtuig brengen, en leg ze uit waarom ik zo veel mee heb. Om ze te bedanken heb ik wat lekkers voor ze meegenomen en na een paar “dat is toch niet nodig” laat ik alle spullen achter om mezelf even op te frissen in het toilet.

Erwin is inmiddels ingecheckt en al richting de gate, terwijl ik in de briefing kennis maak met mijn collega´s en alle vluchtdetails met ze doorneem. Ik hoor ook dat dat de captain zijn vrouw en kinderen mee heeft, de copiloot zijn vriendin en een andere stewardess haar man. Populair reisje om iemand IPB* mee te nemen! Dan mogen we zelf ook richting de gate en even later komen de ruim 200 passagiers het vliegtuig, de A330, binnen. Door de drukte ontgaat het me dat Erwin al aan boord is. Hij zit toevallig in mijn werkgebied en heeft al snel kennis gemaakt met de passagier die naast hem zit. Ze kletsen en lachen er wat af samen! De vlucht vertrekt iets te laat en we hebben in het begin behoorlijke turbulentie, maar verder is het een goede vlucht zonder bijzonderheden.

(*IPB=Indien Plaats Beschikbaar, speciale tickets voor familie en vrienden)

En daar zijn we dan…
In Ethiopië aangekomen is het al half tien ´s avonds en om bij de crewbus te komen lopen we over het parkeerterrein waar zwermen met mensen wachten op hun dierbaren. En het gekke is, er heerst een bijna serene rust op het terrein. Geen ronkende auto’s, claxons, of schreeuwende mensen. Iedereen staat op straat maar desondanks hoor je alleen wat lichte geluiden van de grote straat achter het parkeerterrein. Eenmaal in het hotel worden we opgewacht door Barack, een Ethiopische jongen van mijn leeftijd. Hij werkt voor een touroperator en organiseert wekelijks tripjes voor crew. Ik herinner me hem nog van de vorige keer dat ik hier was, hij organiseert o.a. meerdaagse trips naar Awassa maar ook dagtourtjes in en rondom Addis Abeba. Erwin en ik hebben allerlei plannen maar nog niets vastgelegd en een tripje met Barack om wat meer van Ethiopië te zien lijkt ons wel wat. Er haken nog meer collega’s aan en uiteindelijk zijn we met acht man van plan om zondag richting de Portugese Brug te gaan. “What time?” vraagt Barack. Tja, wat is gebruikelijk? “Eight, nine, ten, eleven o’clock? Doe dan maar tien uur.

Neef, broer, man, nee… Oom.
Hup, gauw alle bagage naar boven, opfrissen en even de hotelbar in. Hier moeten we eerst nog wat collega´s uitleggen wat nou de relatie tussen Erwin en mij is, terwijl ik al een paar keer het woord oom heb laten vallen. Het blijft niet goed hangen, waarschijnlijk omdat je bij een oom iemand van middelbare leeftijd, grijs haar of een snor verwacht. Erwin past niet in dat plaatje en is de 40 nog maar net gepasseerd, er wordt dan ook wel eens gedacht dat we neef/nicht, broer/zus of zelfs man/vrouw zijn.  Het is erg gezellig maar na al bijna 20 uur wakker te zijn duurt het niet heel lang voor mijn lichtjes uitgaan…

Hoge sferen
Die nacht word ik een paar keer wakker van de drukte in mijn hoofd en rare dromen, veroorzaakt door de hoge ligging van de stad (2500meter). Na een nacht vol dromerige uitstapjes kan ik ’s ochtends wel een kopje koffie gebruiken. Aan het ontbijt vergeet ik even dat de koffie in Ethiopië bijzonder geschikt is voor een goede kickstart. Nadat ik een scheutje melk in mijn koffie heb gedaan neem ik een heerlijke slok koffie… Mijn smaakpapillen staan op scherp en mijn ogen wijd open. Ethiopische koffie! Proest..! Ik ben wakker. Klaarwakker. Ready voor een rondje rennen over de Entotoberg, of tig rondjes in het zwembad. Maar dat kan niet want we gaan richting de Portugese Brug en dus wordt het een 100 km in een busje zitten. Onderweg moeten we ergens stil gaan staan en voordat we het weten staan er een paar politiemannen naast de auto. Ze laten op een laserapparaat zien dat we 78 km/uur reden waar 70 toegestaan is. De boete: 120 birr, zo’n 5 euro die gelijk afgerekend moet worden en dus zitten we al snel weer op de weg. De weg is overigens prima, het asfalt is goed maar toch moeten we af en toe een noodstop maken. Voor een koe of ezel, die midden op de weg stil staat of dreigt over te steken.

Er staat ons voordat we bij de Portugese Brug zijn nog een lekkere wandeling te wachten. Via een pad dalen we een stukje af en even later zien we een stukje van de brug. Joseph, onze gids en de broer van Barack, vertelt dat hier in het regenseizoen enorme watervallen zijn. Het enige water dat ik zie is een kleine natural pool, maar na een uitleg kan ik me voorstellen hoe hier de watervallen langs de rotsen kletteren. Doordat het nu droog is kunnen we ook onder de brug doorlopen en genieten van een prachtig uitzicht over de vallei. Na de wandeling staat er een heerlijk lokaal biertje op ons te wachten en als iedereen er klaar voor is stappen we het busje weer in. Onderweg stoppen we nog bij een boerderij en horen en zien we hoe hier een paar gezinnen samen leven en zichzelf onderhouden. Ze zijn arm, maar ze kunnen zichzelf onderhouden met een simpele maaltijd. De kids willen allemaal op foto en dan vooral om zichzelf terug te kunnen zien. Op de boerderij zijn geen ruiten van glas of spiegels te vinden en dus zien ze mensen zichzelf hier weinig.  Ze zetten hun mooiste glimlach op en poseren als echte supermodellen, en daarna bekijken zichzelf al giechelend op het kleine scherm op onze camera’s.

Tegenstrijdigheid
Na een vermoeiende eerste dag besluiten we om met de crew wat in het hotel te gaan eten. Terwijl we ons eten bestellen horen we dat de fonteinen in de hoteltuin hun show vertonen en Erwin en ik besluiten even een kijkje te gaan nemen. Het hotel blijkt een prima plek voor een chique bruiloft, iedere dag lopen en bruidsmeisjes in mooie jurken het hotel in en uit en zien we vele prachtige bruidsparen voorbij komen. Bij de fonteinen verzamelen de bruidsparen en gasten zich om een bijzonder moment vast te leggen. Kijkend naar alle mooie mensen, de prachtige jurken en de vele luxe bloemstukken die de tuin sieren zou je bijna vergeten dat je hier in een land bent waar bijna de helft van de bevolking onder de armoedegrens leeft.

Dat het land ook zeker een andere kant kent blijkt wel als we maandag een kindertehuis bezoeken. Dit kindertehuis biedt onderdak aan kinderen die in Ethiopië weinig kans hebben op een toekomst, doordat ze wees zijn of omdat ouders door armoede niet voor ze kunnen zorgen. Deze kinderen zullen worden geadopteerd door adoptieouders in bijvoorbeeld Nederland (via Stichting Afrika) of Denemarken. De weegschaal wordt dankbaar in ontvangst genomen en ook de meegebrachte kleding is zeer welkom. We mogen een kijkje nemen in de ‘babykamer’ waar de allerkleinsten liggen te slapen, kirren, lachen en huilen in hun wiegjes. Aangezien ze me toch niet verstaan brabbel ik wat in het Nederlands tegen de kleine schatjes die hopelijk heel snel een goede toekomst staat te wachten. Een laatste aai over een wangetje en een stille wens dat ze goed terecht zullen komen, en dan nog even langs de dame die dit prachtige tehuis opgericht heeft.

Naast wat praktische dingen hebben we ook knuffels, ballonnen en heerlijk zoetgeurende spekkies meegenomen waarmee de (iets oudere) kinderen van het tehuis wel raad weten. Er wordt gegild, gegiecheld en kleurrijke ballonnen vliegen door de lucht. En dan is het weer tijd om te gaan.

Meal tickets via HOPE Enterprises
Die middag lopen we nog even over een marktje in Addis, een paar kleine straatjes vol kraampjes met houtsnijwerk, kunst, katoenen lappen, koffiekannen, sieraden en andere souvenirs. In Addis is overigens ook de grootste openlucht markt van heel Afrika te vinden, de Mercato market, maar we hebben niet zo veel zin in een grote drukke markt. Met een klein tasje met twee houten kistjes verlaten we de markt weer en als we teruglopen naar het hotel delen we voedselbonnen uit die we eerder die dag kochten bij HOPE Enterprises. We werden hierop gewezen door de contactpersoon van het kindertehuis, want lopend door de straten van Addis zie je heel wat bedelaars. Geld geven is goed bedoeld, maar vaak wordt het besteed aan iets anders dan voedsel. Met de bonnen kan je helpen zonder sociale problemen te veroorzaken, en voor nog geen 10 cent geef je een arme bedelaar een voedzame maaltijd in het HOPE Enterprises voedingscentrum. Dat ze gewenst zijn blijkt uit de drukte die zich al snel om ons heen verzamelt…

Trots van Afrika
Het is mijn tweede keer in Ethiopië en wederom spreekt de vriendelijkheid boekdelen…

In een willekeurige straat zie je mannen met elkaar praten en lachen, en als iemand voor je langsloopt verschijnt er een vriendelijke glimlach. De meeste Ethiopiërs leven in armoede maar aan hun houding is dat niet af te zien. Ook voelen we ons op straat veilig, ik heb niet het idee dat iemand me wat wil aandoen. Waar deze bijzondere houding vandaan komt…? Naar eigen zeggen komt het doordat Ethiopië nooit haar onafhankelijkheid heeft verloren en daarom wordt het land ook wel de ‘Trots van Afrika’ genoemd. Daarnaast geloven ze in God en daardoor zal de gemiddelde Ethiopiër geen slechte dingen doen… Ik zeg ´gemiddeld´ want het blijft een arm land en daardoor moet je altijd voorzichtig zijn op straat, maar wij hebben het deze paar dagen in ieder geval als bijzonder prettig en veilig ervaren. We sluiten de dag af bij een leuk restaurant genaamd Antica, waar we wel een maaltijd kunnen gebruiken na een spannende rit in de taxi. Terwijl we met moeite het raam openkrijgen (met de losse slinger die we in onze hand gedrukt krijgen), blijkt de deur nogal losjes dicht te zitten en gaat in plaats van het raam gewoon de hele deur open. Nu denk je, laat maar zitten dat raam maar op de achterbank werden we vergast doordat de uitlaatgassen rechtstreeks weer naar binnen uitgestoten werden, dus een beetje frisse lucht was wel nodig.

De laatste dag
Om van deze blog geen heel boekwerk te maken zal ik in het kort nog wat schrijven over Alemachen, een tehuis waar kinderen tijdelijk opgevangen worden omdat ze een medische operatie moeten ondergaan die ze zelf niet kunnen betalen. Hier brachten we de rolstoel naartoe, en eveneens kleding, ballonnen en dezelfde mierzoete spekkies!  We werden bij het hotel opgehaald door twee Nederlandse vrouwen die het tehuis draaiende houden, samen met Ethiopisch personeel en een aantal vrijwilligers. We horen met welke aandoening sommige kinderen zijn binnengekomen en zien ze nu lopen, al dan niet met een looprek of krukken. Ik ben hier vorig jaar ook op bezoek geweest en herken twee kinderen die er de vorige keer ook al waren, toen nog in een rolstoel en nu rennen ze achter de ballonnen aan. Heel bijzonder! Van een van de dames krijgen we na ons bezoek nog een rondleiding over de Entoto berg, waar we genieten van prachtige uitzichten en geurende Eucalyptus. Heel erg de moeite waard tijdens een bezoekje aan Addis! Terwijl we weer richting het hotel gaan vraag ik me af of er nog ergens een sanitaire stop gemaakt kan worden… Het antwoord dat ik krijg is dat er in Ethiopië genoeg bomen zijn om achter te plassen maar dat er te veel mensen in het land wonen om ook maar ergens beschut te kunnen zitten. Nu weet ik niet of het nog gepast is om te vragen of we ergens kunnen stoppen en dus besluit ik maar te wachten totdat we weer in het hotel zijn.

Terwijl de dagen in Ethiopië zo vreselijk snel voorbij zijn gevlogen lijkt het wel alsof er aan deze blog geen einde komt! Voordat ik een heel boekwerk bij elkaar schrijf lijkt het me de hoogste tijd om af te gaan ronden… Ik heb Addis vanavond nog eens fijn mogen herbeleven en hoop er gauw nog eens te komen!

(6) 24 uur in Tel Aviv

Onregelmatige werktijden horen bij het vliegende bestaan en ondanks dat ik er weinig last van heb, kan ik na vijf jaar vliegen wel zeggen dat ik late schema’s toch beter kan waarderen dan vroege. De vlucht naar Tel Aviv vertrekt pas om half tien ’s avonds en ik heb dus eigenlijk nog een hele dag vrij. Uitslapen, sporten, boodschapjes halen, wasje doen, flight safety leren (er komt weer een recurrent aan), blouses strijken, koffer inpakken,…  En beginnen aan de werkdag terwijl half Nederland met een kop koffie naar het journaal van 20.00 uur kijkt.

In het bemanningencentrum is het nog behoorlijk druk en ik ben niet de enige die nog een werkdag voor de boeg heeft. Nadat ik ben aangemeld voor de vlucht neem ik de roltrap naar de eerste verdieping, waar alle collega´s die nog moeten vliegen zich verzamelen. Ik hoor mijn naam en zie een oud klasgenoot van de havo die inmiddels ook al weer twee jaar vliegt. “Hee! Ga je toevallig ook naar Tel Aviv?” Helaas niet, maar we kletsen even gezellig bij op de rode banken in het crew centrum. Daarna zie ik nog twee bekenden, die wel naar Tel Aviv gaan vanavond. In de briefing kom ik er achter dat ik zelfs met drie van de acht collega’s al eerder gevlogen heb en ondanks dat we niet meer weten wat of wanneer we eerder samengewerkt hebben herinner ik me dat het gezellig was. Eén van deze collega’s komt bijna wekelijks in Tel Aviv en kan ons goed bijpraten over de beste werkmethode op deze vlucht met speciale ‘gebruiksaanwijzing’.

Europavliegtuig met een ICA service
De vlucht wordt namelijk uitgevoerd met een Boeing 737-900, een narrow-body vliegtuig met één gangpad en drie stoelen aan beide kanten van het gangpad. Hiermee wordt voornamelijk op Europese bestemmingen gevlogen, waarbij de service uit een broodje of snackje en een drankje bestaat. De service op Tel Aviv bestaat uit een complete warme maaltijd inclusief salade, toastjes, kaasje en een dessert. Daarnaast bestaat de cabinebemanning uit 6 collega´s, in plaats van 3 tot 5 op Europese bestemmingen en omdat het aantal crewseats op de 737-900 blijft steken op vijf zit één collega in de cabine (op een passagiersstoel) of op de jumpseat in de cockpit. Meer service, meer collega´s en hetzelfde ´kleine´ vliegtuig, dat zorgt bij een slechte organisatie voor chaos! Door de tips van onze ervaren collega en een heel gezellige samenwerking verloopt de vlucht meer dan fantastisch.

Achterin het vliegtuig leer ik mijn collega beter kennen, terwijl we twee karren met vis en pasta maaltijden vullen. Ze is begin 30, heeft aardrijkskunde gestudeerd en al een tijdje voor de klas gestaan. Het is altijd leuk om op zo’n 10 km hoogte wat meer van elkaar te weten te komen. Maargoed, terwijl wij de karren vullen en wat levensweetjes uitwisselen zijn twee andere collega´s hot towels en speciale (kosjer) maaltijden aan het uitdelen. Niemand loopt elkaar in de weg en uiteindelijk zijn we op hetzelfde moment klaar om de twee volle karren het gangpad in te rijden. Om te voorkomen dat we per ongeluk een gewone maaltijd aan een (orthodox) Joodse passagier aanbieden worden de kosjer maaltijden eerst uitgedeeld. Deze maaltijden zijn niet standaard aan boord, passagiers moeten deze optie zelf al bij het boeken van hun ticket doorgeven.

Met zes cabinecollega´s hebben we meer crew dan volgens de wet noodzakelijk is en daarom mogen we om en om tijdens de start en landing in de cockpit. Terwijl de andere collega´s de cabine klaarmaken voor de landing zit ik op de jumpseat in de cockpit en geniet van het uitzicht. Gaandeweg wordt besloten dat voor degenen die nog willen, er een borrel zal plaatsvinden in Tel Aviv.

Late night borrel
Om kwart voor drie komen we aan bij het hotel en nog geen half uur later staan we met vier man beneden om ergens wat te gaan drinken. Van onze ervaren collega horen we dat er een 24-uurs bar is aan de boulevard en dus krijgt de taxichauffeur de opdracht om deze bar te vinden. De bar is inderdaad open maar op de barman na is er niemand te bekennen. We zijn hoe dan ook welkom, de heaters in de strandtent gaan aan (best fris ’s nachts) en vier koude biertjes verschijnen op tafel. Proost!

Het ontbijt missen is in Tel Aviv niet erg, want omdat we zo laat aankomen is er geregeld dat we een continentaal ontbijtje op onze kamer kunnen laten bezorgen of dit beneden in de lobby kunnen bestellen. Alsnog een goed ‘begin’ van de dag en daarna richting strand om even een paar uurtjes van de zon te genieten!

met de crew eten in Tel Aviv

afb: Suzana

Om zes uur is er afgesproken om gezamenlijk wat te gaan eten en met vijf collega’s lopen we door de wijk Neve Tzedek, het eerste buurtje buiten de muren van het oude Jaffa waar veel kunstenaars wonen. We lopen door smalle steegjes langs kleurrijke huisjes en vinden het leuke restaurantje Suzana.


Van dromenland naar vliegtuig
Een gezellige borrel en een dagje strand verdien je natuurlijk niet zomaar. Er staat die nacht weer een terugvlucht op het programma en in Tel Aviv ontvangen wij een meelijwekkende callingtijd om 0:45 uur, Nederlandse tijd (1:45 uur lokaal). Dat is voor niemand leuk denk ik! Terwijl ik nog droom dat iemand onze besteklade thuis helemaal anders ingedeeld heeft, komt er een tokkelend geluid uit mijn telefoon. Vreemd, want mijn telefoon zet ik altijd 10 minuten na de wake-up call van het hotel. Ik bel versuft de receptie, en vraag of onze calling al is geweest of dat de tijd is veranderd. De dame antwoord dat we inderdaad pas om 2:20 uur calling hebben en ik draai me nog een keertje om. Het kan zijn dat het vliegtuig te laat in Tel Aviv aankomt waardoor wij ons ook iets later op de luchthaven mogen melden dan standaard. Tien minuten later word ik weer gebeld, met een excuus en de melding dat de callingtijd toch 1:45 is, en dat we standaard om 2:45 zullen worden opgehaald. Bleghhh, wat jammer…want naast een kwartiertje langer snoozen moet ik nu ook nog haasten.

Ergens tussen Tel Aviv en Amsterdam loop ik door de cabine en voor me zie ik een man half in het gangpad staan. Hij heeft zwarte banden om zijn armen gebonden en een zwart doosje op zijn arm en voorhoofd. Mijn stresshormonen worden ogenblikkelijk afgescheiden, mijn hartritme versnelt en ik trek wit weg.

Op internet heb ik even een plaatje opgezocht:

Gelijktijdig kom ik weer met beide benen op de grond, dit is een vlucht uit Tel Aviv en we hebben veel Joodse passagiers aan boord. Door de vermoeidheid ben je niet altijd even scherp en deze passagier deed mij een seconde aan heel andere geloofsovertuigingen denken. Thuis zoek ik nog even wat extra informatie over deze zwarte ‘gebedsriemen’ en lees dat deze horen bij het doordeweekse ochtendgebed (sjachariet) en dat de zwarte doosjes Bijbelse teksten op perkament bevatten.

Om half twaalf ben ik weer thuis en in mijn eigen bedje haal ik nog even een uurtje verloren slaap in!

(2) Europa vliegen

Aanmelden

Een werkdag begint altijd met het aanmelden op het bemanningencentrum. Voor een Europese vlucht moet ik mij 75 minuten voordat de vlucht vertrekt aanmelden op Schiphol. Ik haal mijn paspoort door de computer en print mijn reisgegevens. Als ik een koffer bij me heb, omdat ik een nachtstop heb, dan breng ik deze vervolgens weg. Tijdens het aanmelden krijg ik te zien of en hoeveel daggeld ik mag opnemen en dit bedrag kan ik opnemen bij de speciale pinautomaten (keus: $ of €). Het mag duidelijk zijn dat je voor een op-en-neertje geen daggeld krijgt. Het daggeld is bedoeld om `op de route´ te kunnen eten en drinken en als je nog wat over hebt om iets leuks te kunnen doen.

De Briefing

Tien minuten na het aanmelden ga je naar de briefing. Hier komt de bemanning (minimaal één purser en twee CA´s) bijeen en worden o.a. de duur en het verloop van de vlucht besproken, of er passagiers met medische problemen of speciale verzoeken zijn, en er wordt door de purser getoetst of iedereen op de hoogte is van de vliegveiligheid. Deze toetsing gebeurt iedere vlucht weer, maar iedere purser doet het op zijn/haar eigen manier. Een paar mogelijke vragen: “Waar ligt de halon-blusser?” “Wat doe je bij een snelle decompressie als eerste?” “Wat doe je met de achterste deuren op de 737-800 bij een landing op water?”

Als je de stof goed beheerst zul je deze vragen zonder moeite kunnen beantwoorden. Het kan geen kwaad om voor iedere vlucht thuis de informatie nog eens door te nemen. Als je één of meerdere vragen niet kan beantwoorden loop je het risico niet mee te mogen op de vlucht. Een briefing op Europa duurt vaak zo’n 10 minuten, daarna loop je gezamenlijk naar de gate.

Naar de gate

Bij de gate zitten de meeste passagiers al te wachten tot ze aan boord mogen. Maar eerst gaan wij aan boord om de nodige checks te kunnen doen.

Pre-flight checklist

Aan boord zullen wij altijd eerst onze checklisten uitvoeren die horen bij een bepaalde deurpositie. Je controleert dan of alle equipment aanwezig is en werkt, bijvoorbeeld brandblussers, zuurstofflessen, baby zwemvesten, de telefoon etc. Als bij iedereen alles klopt tel je de catering en aansluitend kan de vlucht beginnen!

Nachtstop of op-en-neer?

Op Europa vliegen we 1 tot 3 stretches per dag. Een stretch is een ‘enkeltje’, bijvoorbeeld van Amsterdam naar Londen. Het kan het zijn dat je op één dag Londen heen en weer vliegt en ’s avonds weer thuis slaapt. Maar er zijn ook nachtstops op Europa. Vanaf Amsterdam heb je dan één of drie stretches gemaakt alvorens naar het hotel te mogen, dat wisselt per werkweek. Een voorbeeld van een werkweek op Europa, met op dag 2 en 3 een nachtstop:

Dag 1: Amsterdam-Londen-Amsterdam
Dag 2: Amsterdam-Madrid
Dag 3: Madrid-Amsterdam-Stockholm
Dag 4: Stockholm-Amsterdam-Berlijn-Amsterdam
Dag 5: Amsterdam-Parijs-Amsterdam

Een vraag die me vaak wordt gesteld als ik zeg dat ik een ‘Europa-week’ op mijn rooster heb is of ik verre reizen niet veel leuker vind. Natuurlijk zijn verre vluchten fantastisch maar Europa vliegen heeft ook heel veel voordelen. Je hebt geen last van tijdsverschil, je zit niet 10 uur opgesloten met 400 passagiers en je bent als je geluk hebt iedere dag in een andere (Europese) wereldstad!

Wat doet een Klm-steward voor zijn vlucht? Bekijk hier het filmpje van Schiphol-tv (ca. 4 min)