Zo gaan stewardessen om met Ebola

ebola

Samen met andere cabine crew lopen we dinsdag naar gate C12 voor onze vlucht naar Budapest. We zijn op tijd en zien dat de andere bemanning net van boord komt. “Een zieke man, hij is nog aan boord”. We moeten dus nog even wachten voor we aan boord kunnen. De man wordt even later ondersteund door zijn vrouw en de captain naar buiten gedragen. Lijkbleek, het zweet staat op zijn voorhoofd. Twee collega’s achter me hoor ik enigszins verontrust met elkaar praten. “Hij geeft echt veel over. Ebola?” De vlucht komt uit Rome. De meeste gevallen van ebola waren in Sierra Leone, Guinea en Liberia en de kans dat deze zieke passagier net uit Afrika is gekomen én de ziekte heeft opgelopen is echt heel klein. Maar hij is echt flink ziek en zo zien we ze niet vaak.  Lees verder

Advertenties

De reserve–cyclus deel 1

Op de drukste dag van het jaar op Schiphol meld ik mij aan voor de vlucht naar Rome. Ik ben blij dat ik weer mag vliegen, niet alleen omdat het heel erg leuk is, maar ook omdat ik met deze vlucht “verlost” ben van mijn reservedienst. Een dag geleden wist ik nog niet waar ik aan toe zou zijn de komende twee weken maar blij en verrast kwam er al na 5 uur wachten een einde aan de onzekerheid. Van Crew Control hoorde ik dat ik de komende dagen in Rome, Boedapest en Billund zou slapen en ook nog naar Manchester en Stockholm op en neer zou vliegen. Daarna een paar dagen vrij en vervolgens een driedaagse Dubai. Ik ben helemaal tevreden!

Lees verder

(25) Flying home for Christmas

20140105-220452.jpg

Flying home for Christmas, with a Thousand memories…alsof Chris Rea nooit anders gezongen heeft. Wat een leuk vliegtuig van AirBerlin! Met kerst wil je het liefst thuis zijn of daar zijn waar je je thuis voelt, samen met de mensen van wie je houdt. Daarom hebben we hopelijk allemaal onze passagiers weer veilig en optijd thuis gebracht voor de kerst! Ondanks de storm en het slechte weer kwamen wij in ieder geval precies op tijd op 24 december weer aan op Schiphol. Flying home for Christmas dus, Lees verder

(24) We zijn nog in de lucht!

Hey! Hoi! Dat is lang geleden….Ruim zeven maanden! Mijn voornemen om jullie regelmatig op de hoogte te houden van het vliegende bestaan is niet helemaal goed uitgepakt. Het is een bewogen jaar geweest en het schrijven is er nogal bij ingeschoten, maar het goede nieuws is dat mijn blog nog gewoon in de lucht is en dat ik ook nog steeds met veel plezier de wereld rondvlieg! Lees verder

(21) Kunnen Moslims wel vlees eten in het vliegtuig?

Vrijdagavond, ik ben met mijn hoofd al in Koeweit. Niet bij de weg ernaar toe, niet op Schiphol, niet in het vliegtuig, niet bij de passagiers die we aan boord krijgen… Na vier maanden Europa vliegen en aanhoudende kou in Nederland, zie ik mijzelf vooral en alleen maar liggen op een bedje in de zon!

Steward(ess) ook jouw droombaan?

Zaterdagnacht kleurt Nederland weer wit (kan dat..wit kleuren??) terwijl het in Koeweit een perfecte 24 graden en zonnig is. Wegwezen! Door de sneeuw loop ik zondag met mijn trolley naar het station en in de trein word ik aangesproken door een vader en zoon die voor me zitten. De jongen is 16 en het lijkt hem wel wat om te gaan vliegen, en is benieuwd hoe leuk het echt is. Ze vragen me het hemd van mijn lijf, niet alleen over waar ik naar toe ga, maar ook hoe oud je moet zijn om te solliciteren, welke opleiding hij het beste kan volgen en uiteindelijk of het echt allemaal zo mooi is als het lijkt. Vooral de laatste vraag kan ik (persoonlijk) met een ja beantwoorden, want ik vind het echt een droombaan, maar ik leg ook uit dat het geen vakantie is en dat je hard moet werken.

Ondertussen hoor ik verderop een moeder aan haar dochter vertellen dat er een stewardess in de trein zit, een échte! Ze legt haar dochter van een jaar of zes uit dat een stewardess goed zorgt voor de mensen in het vliegtuig. Wat een mooie omschrijving! Ik lach naar ze en het meisje komt me even van dichtbij bekijken. Ze is te verlegen om te praten en kruipt weer snel bij haar moeder op het bankje. Zorgen voor de mensen in het vliegtuig, dat is inderdaad wat je met liefde en gemak moet doen. Als het werk niet bij je past, dan weegt de safari in Zuid-Afrika of een dag aan het zwembad in Koeweit niet op tegen de lange werkdagen en het onregelmatige leven. Samen met je collega’s wil je iedereen een fijne en veilige vlucht geven. Als je daar moeite mee hebt,… dan is het geen droombaan.

Witte weilanden razen verder langs me heen en eenmaal op Schiphol aangekomen stop ik de warme winterjas van het uniform in mijn koffer, die heb ik de komende 2 dagen niet meer nodig!

Hoe zit het nou met die Moslim (halal) maaltijden aan boord?

Zondagmiddag vliegen we met een volle Airbus A330-200 naar Koeweit, in zo’n vijf uur rechtstreeks. “Would you like chicken or vegetarian pasta?” Het valt me op dat veel mensen de kip links laten liggen en voor de pasta gaan, zelfs als ik zeg dat de kip Halal is. Na zoveel rijen ben ik toch benieuwd… hoe zit dat nou? De man die ik deze vraag stel kijkt me raar aan en vraagt mij of ik niet bekend ben met Moslims.
…Ehhh. Nee sorry ik zit met m’n hoofd al in de zon, geen idee, Moslim?

Natuurlijk kennen we de richtlijnen, en het is zelfs zo dat alle maaltijden naar het Midden-Oosten geschikt zijn voor Moslims. Alles is halal, rein, en er is geen varkensvlees aan boord, dus ze kunnen alles eten maar kiezen voor de pasta. Ondanks de uitleg kiest het merendeel voor de pasta.  Zouden ze toch twijfelen aan de manier waarop de kip in het bakje is gekomen? Of spreek ik het woord halal helemaal verkeerd uit? (Op alle andere Intercontinentale vluchten kunnen Moslims tijdens het boeken van hun ticket aangeven dat ze een Moslim-meal willen of een Veg-meal, die dan speciaal gecaterd wordt)

Dankbaar werk maakt blij : – )

Na de maaltijd zijn we eindeloos met de duty free sales bezig want veel passagiers hebben een waardevoucher gekregen omdat de vlucht van de dag ervoor geannuleerd is. Deze vouchers kunnen ze inwisselen voor artikelen uit de duty-free kar en op een vlucht van vijf uur is het al flink doorpoten om alle service gedaan te krijgen, helemaal nu! Met een paar passagiers heb ik ondanks de drukke service toch een leuk gesprekje kunnen voeren. Dat maakt een vlucht altijd net wat leuker, je merkt dat de mensen het leuk vinden en daar word je zelf ook weer blij van!

Vlak voor de landing moeten we het vliegtuig extra opruimen, bij de laatste ronde moeten we alle lege flesjes wijn en bier uit de stoelzakken halen en uit onze crewtrolley moeten de plakjes ham voor op brood worden verwijderd (dat is de enige trolley waar geen halal-food in zit, omdat deze alleen voor de crew bestemd is). Alle trolleys waar nog bier, wijn of likeur inzit moeten verzegeld worden want alcohol is bij de wet verboden Koeweit.

Als ik naar mijn crewseat loop omdat we bijna gaan landen wenst één van de passagiers me alle goeds van God toe, omdat ik zo aardig voor hem ben geweest.

En dan zijn we in Koeweit! Misschien kan je het je nog herinneren uit de blog Slaapmutsen, het is de bestemming waar het nogal van de crew afhangt of er iets gedaan wordt, want een lekker wijntje kan mensen niet over de streep trekken om op de crewborrel te verschijnen. In de lobby wordt duidelijk dat iedereen direct naar zijn kamer gaat. Samen met een collega besluit ik na het ontbijt even langs het strand te lopen dat op ongeveer 10 minuten van het hotel ligt. Even weg van het hotel, een beetje van Koeweit zien en als we er genoeg van hebben alsnog lekker met dat boek aan het zwembad.

En dan ineens lig je helemaal niet aan het zwembad! Hoe de dag er uiteindelijk uit heeft gezien lezen jullie de volgende keer, maar ik kan je zeggen dat het een spektaculaire dag is geweest!

Waar kijken deze Arabische heren toch naar? Binnenkort meer!

(20) The planecrasher (nee, geen plane crash)

Vorige maand is er een 12 jarige Belgische jongen zonder ticket aan boord gekomen van het vliegtuig naar Malaga, Spanje. Zonder papieren is hij door zowel de douane als 2 controle posten geraakt en heeft ook nog onopgemerkt een stoel in het vliegtuig weten te vinden. Een planecrasher dus! Hij vluchtte weg van huis, vanwege een slecht rapport.  Misschien is dat nog wel het allerergst van het hele verhaal…

Maargoed, hij passeerde meerdere security checks op de luchthaven en ook aan boord is niet opgevallen dat hij zonder ticket en paspoort heeft gereisd.. en ik vraag mij af hoe dat in vredesnaam heeft kunnen gebeuren! Ik denk dat hij doelbewust, onopvallend gebukt en verscholen tussen de vele mensen op de luchthaven een van de vliegtuigen heeft weten te bereiken. Want iedereen die wel eens vliegt weet dat er op meerdere punten wordt gecontroleerd op paspoort en papieren..en dat je niet legaal van A naar B komt zonder deze documenten.

“Mag ik uw instapkaart zien?”
De dag na dit nieuws vlieg ik van Barcelona naar Amsterdam en halverwege op rij 15 neemt een opmerkelijke man plaats aan het raam. Tijdens het instappen valt hij al op doordat hij zonder contact te maken voorbij loopt en met enig geweld zijn bagage in de rekken probeert te krijgen. Ik bied mijn hulp aan maar word genegeerd, waarna hij zonder reactie op zijn stoel neerploft. Dit gebeurt vaker, niet iedereen is even blij om te vliegen. Het zal de spanning wel zijn, of misschien vliegt hij vanwege een vervelende situatie. Rondom deze man neemt een hele groep Nederlandse studenten plaats, vlotte jongens en meiden van begin 20, en daar zit hij met zijn tja, brommerige houding, midden tussen deze enthousiaste studenten. Een van de studenten blijkt zijn stoelnummer te hebben en nog voor ik kan vragen of ik zijn instapkaart even kan zien stapt hij op en gaat twee rijen verder zitten… Waar, even later blijkt, ook al iemand anders hoort te zitten.

Wat is zijn stoelnummer?? Is het een planecrasher?! Haha! Ik zeg het per ongeluk hardop en de Nederlandse studenten moeten er ook om lachen. Ik vraag nogmaals om zijn papieren maar hij snapt er helemaal niets van! Waarschijnlijk zit ‘m hier ook het probleem van het stug aan me voorbij lopen en geen contact maken tijdens het instappen. Hij spreekt gewoon geen woord Engels!

In het Spaans-Engels-Nederlands vraag ik alsnog om zijn boardingpass en leg ik uit dat het vliegtuig vol gaat worden dus dat hij beter op rij 30 kan gaan zitten, waar hij werkelijk zijn stoel heeft. Ja, hij is legaal aan boord met de juiste papieren, en heeft ongetwijfeld een betere reden om te vliegen dan een slecht schoolrapport! Als iedereen zijn stoel gevonden heeft in de Boeing 737-800 kunnen we opgelucht en afgeladen weer richting Amsterdam!

(18) Commerciële stewardessen gezocht?!

tax free sunglasses

 

Verkopen aan boord. Bij elke luchtvaartmaatschappij betekent het iets anders. Er zijn stewardessen die ter plekke ieder flesje water, cappuccino en pizza met de klant afrekenen. De hele proviand in de verkoop, inclusief oordopjes, oogmaskers en sokken. Bij andere maatschappijen worden alleen de alcoholische drankjes en de huur van een multimediaspeler afgerekend. Veel grote maatschappijen zoals KLM, Lufthansa, Iberia en Emirates bieden nog steeds gratis maaltijden en drankjes aan, inclusief inflight entertainment. Maar hoe lang mogen de stewardessen hier de maaltijden nog als gratis service aanbieden…?

Europa
In de loop van de jaren is er veel veranderd aan boord, ik denk zeker sinds de komst van de prijsvechters. Op de korte Europese vluchten heeft de warme maaltijd plaats gemaakt voor handige uitdeelzakjes met snacks, of een broodje. Dit is een enorme besparing op de catering maar vooral op personeel… Voor het serveren van een warme maaltijd op een vlucht van anderhalf uur heb je behoorlijk wat meer cabinepersoneel nodig dan wanneer je enkel een zakje met koekjes of een broodje uitdeelt. Een drankje, ook bier en wijn, krijg je er nog steeds gratis bij maar sterke drank wordt al een hele tijd niet meer geschonken in de economy class op Europa.

Intercontinentaal
Op intercontinentale vluchten krijgen je als passagier nog steeds een warme maaltijd en zit er ook sterke drank bij de service inbegrepen. Wat hier de laatste jaren echt is veranderd zijn de ‘upgrades’ naar betere stoelen.. De stoelen met meer beenruimte, zoals bij de nooduitgangen, worden tegenwoordig verkocht in plaats van aangeboden.  Een passagier die wil verhuizen naar een betere stoel in een andere klasse, zoals de Economy Comfort, zal eerst zijn of haar portemonnee moeten trekken…

Dilemma!! Want wij bieden service liever aan, in plaats van het te verkopen!! De eerste paar upgrades die ik heb verkocht waren vreselijk ongemakkelijk. “U wilt naar een stoel in de comfort class, ja hoor, dat kan. Dat kost u dan 150 euro extra. Wilt u met creditcard of contant betalen?” …Nee, zo gemakkelijk ging dat bij mij niet!

Het verkopen van service aan boord is aan de meeste collega´s niet besteed,  het liefst delen we alles met een grote glimlach uit. “Kip of pasta, wijntje erbij?” Gelukkig zijn de maaltijden nog steeds inbegrepen! Maar de ticketprijzen dalen, brandstof wordt duurder en de opbrengsten per stoel worden steeds minder. Het is crisis en er moet verkocht worden! In de vorm van upgrades en de taxfree verkoop. Servicegerichte stewardessen commercieel maken… Veel Succes! En daarom is er speciaal voor ons een training in het leven geroepen onder de noemer “Selling sky high” ofzoiets. Op vrijwillige basis kunnen we ons aanmelden voor deze training waarbij we leren verkopen. Niet meer met het schaamrood op je kaken een upgrade verkopen of snel met de taxfree trolley door het gangpad heen jagen, nee, we gaan verkopen met trots!

Ook als je de training niet hebt gevolgd weet je inmiddels wel wat de tips en trics zijn. Tip één, doe je schort uit tijdens de verkoop. Je bent niet meer bezig met je service, je bent verkoopster en die draagt geen schort. Tip twee, voor als een passagier een sieraad wil bekijken. Doe het leeslampje aan zodat het artikel mooi wordt verlicht. Tadaaaa!! De verkopen schieten omhoog! Echt? Ja, de verkopen rijzen de pan uit. Maar nee, een schort uit of lampje aan maakt natuurlijk niet het verschil. Het verschil is wat al deze tips en trainingen ons meegeven…. We worden ons bewust van wat we aan het doen zijn. Gaan we onopvallend  met de trolley door de cabine of maken we er wat van?!

Op de vlucht naar Rome zijn we daarom laatst met zonnebrillen op door de cabine gegaan. “Taxfree articles: perfumes, make-up and sunglasses, taxfree.”   Lachende passagiers, lachende stewardessen en ook nog wat verkocht (geen zonnebrillen…). Op de vlucht naar Lissabon loop ik rustig met het boekje en een glimlach door de cabine, een mooie pagina opengeslagen met make-up artikelen. Bij het tonen van de diamanten hanger doe ik het leeslampje aan en.. verkocht!

We beginnen er aan boord allemaal al aan te wennen… Over een tijdje werken we niet meer in de dienstverlening maar zijn we allemaal commercieel medewerkers 🙂 Ik hoop alleen niet dat wij ooit de kip en pasta tegen betaling gaan serveren!! Het zal toch niet….??!

(14) Wakker worden op grote hoogte

De lampen springen aan, en ik zit rechtop in bed. Het is 22.15 Nederlandse tijd. Links en rechts naast mij worden ook mijn collega’s langzaam wakker. Ik ben in de ‘crew rest’ van de Boeing 747 en we vliegen ergens boven China of Rusland, onderweg van Shanghai en Amsterdam. We worden gewekt door een collega nadat we drie uur hebben mogen slapen. Ze heeft warme doekjes meegenomen om de slaap uit onze ogen te wrijven en biedt liefdevol cranberry sap aan om onze ‘dag’ verfrissend te beginnen. Wat een vreselijk moment is dit toch, na een korte rust weer terug op ‘aarde’ komen.

Ga. weg.

Ik ben stil, wil geen doekje en wil geen sap. Ik wil alleen maar slapen. In Shanghai is het nu 4:15 uur ’s nachts en ik ben moe. Heb ik echt al 3 uur in dit bed gelegen? Over 5 minuten moet ik echt wakker zijn, terug op de werkvloer, terug naar 400 Chinese passagiers. Plateaus met water, jus en appelsap rondbrengen. Ik begin aanstalten te maken om mijn pyjama uit te trekken -een uniform lichtblauw joggingpak- als de purser weer naar boven komt. Ze heeft zich een uur vergist en we hebben nog een uur rust. Opgelucht en gefrustreerd gaan de joggingpakken weer aan en ploffen we allemaal weer neer, heerlijk, we hebben nog een uur! Tegelijk realiseer ik me dat over een uur weer de lampen aan zullen gaan, weer het moment voelen waarop je het allerliefst wil verdwijnen en ontsnappen aan de werkelijkheid. Ik slaap niet meer, maar het extra uurtje is wel fijn om nog even te kunnen ontspannen. Tegen de tijd dat we weer aan de bak moeten is het nog maar zes in plaats van zeven uur vliegen naar Amsterdam.

Uit de OCR (=Overhead Crew Rest) gekomen poets ik mijn tanden, werk wat losgesprongen haren weg achter mijn schuifjes en bekijk ik wanneer we het eerste plateau met water en sap uit gaan delen. Een kwartier later staat het eerste drankje al gepland en dus begin ik vast met het inschenken van de drankjes, twee plateaus zal wel genoeg zijn rond dit tijdstip want de meeste passagiers slapen nog. Als dit gedaan is loop ik even binnen bij de collega’s in de cockpit die ik de hele vlucht nog niet gezien heb. We kletsen over Shanghai en wat ze gedaan (en gekocht!) hebben, want ik heb ze nog niet gezien of gesproken. Niet op de heenreis en ook niet in Shanghai. Van en naar Shanghai vertrekken twee vluchten per dag en daardoor is de crew waarmee je heen- en terug vliegt niet altijd gelijk.

You like Zara style, Chanel, Max Mara, Gucci, Moncler ?

Ik ben altijd benieuwd wat collega´s allemaal kopen in Shanghai, het goedkope shopping walhalla! Op maat gemaakte kleding bij de fabric markt, namaak artikelen op ‘580’, tassen, elektronica, sieraden, speelgoed, make-up en noem maar op.  Niet alles mag worden ingevoerd, maar toch zijn er nog genoeg dingen die wel mogen.. De ene collega shopt vooral kinderkleding, de ander sieraden of kralen, de ander electronica, en ook vouwfietsen zijn populair. Op de stoffenmarkt maken supersnelle tailors je favoriete shirt of jas in een dag na, of maken voor jou die mooie jas of colbert die je hebt gezien in de nieuwste Vogue. Als je nog inspirarie nodig hebt heeft iedere tailor ook een eigen plaatjesboek met de laatste collecties van zowel Zara als high-end fashion van Max Mara of Chanel.

Je kiest je favoriete model uit, ze meten je maten op en een of twee dagen later kan je komen passen. Zo heb ik een fijne warme winterjas laten maken en is mijn favoriete shirtje van Vero Moda gereproduceerd in het wit en blauw. Het kan allemaal in Shanghai!

^^^^^

Thuis. Bijkomend van mijn jetlag kijk ik naar buiten, terwijl de regen hard tegen de ramen tikt. Het lijkt alsof het niet lang meer gaat duren voordat ik mijn nieuwe winterjas kan gaan dragen…!!

(5) Hartverwamend Tanzania + waar een stewardess geen parfum voor mee heeft

De vlucht naar Tanzania is anders dan ik me had voorgesteld. Ik vlieg inmiddels ruim vijf jaar en ben al op divers Afrikaans grondgebied geweest, van Nigeria naar Oeganda, Zuid-Afrika en Kenia. En vandaag vlieg ik voor het eerst naar Tanzania in Oost-Afrika.

Iets na tienen in de ochtend vertrekken we zaterdag met de airbus A330-200 richting de eerste bestemming van die dag: Kilimanjaro. Acht uur en drie kwartier duurt de vlucht, dat is ruim twee uur langer dan de vlucht naar Lagos waar ik vorige week nog was. Daar bovenop komt nog de transit-stop en de vlucht van Kilimanjaro naar Dar es Salaam waar we om negen uur ’s avonds landen. Als alle 240 passagiers van boord zijn halen we onze koffers, stappen in de crewbus en komen rond tien uur ‘s avonds aan in het hotel. En dat had ik me vanochtend toen ik van huis ging niet bedacht! Tussen van huis wegrijden en in het hotel aankomen zit in mijn geval 16 uur, terwijl ik uitging van een uurtje of 11, 12 maximaal.

Safarigangers en ontwikkelingswerkers
Maar waarover ik me ook verbaasde die dag waren de passagiers. Op vluchten naar de eerder genoemde Afrikaanse bestemmingen is het merendeel van de passagiers van Afrikaanse afkomst en zie ik vrouwen in kleurrijke jurken die mooi contrasteren bij hun donkere huid, mannen in gekleurde gewaden, baby’tjes in draagzakken op de rug van hun moeder, grote hutkoffers vol weet-niet-wat. Vandaag zag het er ietsje anders uit. Safarihoedjes, mannen met gele afritsbroeken en vrouwen in rode broeken met wijde pijpen. Blanke huiden, grijze haren en Gandhi brillen domineren het beeld aan boord.

Ik hoef niet te twijfelen of ik wel op de goede vlucht zit, deze passagiers gaan zeker weten naar Afrika! Vakantiegangers op weg naar het Serengeti national park en de Ngorongoro-krater en ontwikkelingswerkers op weg naar hun project. Een heel ander soort passagiers dan waar ik me eerder die dag op had voorbereid.

De cateraar zat waarschijnlijk op dezelfde golflengte als ik, want de maaltijdkeus bestond uit vis of vegetarisch. Afrikanen houden wel van een visje, maar laten we nou vooral heel veel westerlingen aan boord hebben die massaal voor de vegetarische pasta kiezen. Would you like fish with rice or vegetarian pasta? Iedereen kiest veggie en om nog keus te houden verander ik van woordkeus. Would you like pasta or “white fish in Thai curry sauce”. Ik zou zelf dan wel zin in de vis krijgen maar de passagiers zijn niet gek… Ze vragen massaal “What comes with the pasta?” en ik probeer mijn antwoord zo simpel mogelijk te houden: some spinach, it’s vegetarian. Dan heb je toch zin in die vis! Maar nee…Pasta it is. Al snel zijn we door de pasta heen en krijgen de passagiers die nog geen maaltijd hebben ongewenst vis op het menu. We schrijven een brief aan de cateraar die hopelijk de volgende keer ‘gewoon’ voor kip en pasta kiest op deze bestemming!

Zoals al gemeld is het al laat en pikkedonker als we aankomen in Tanzania. In het hotel sluiten we de dag af met een koud drankje op het terras buiten. De temperatuur is nog ergens rond de 25 graden maar desondanks trek ik een lange broek en shirtje met lange mouwen aan, en de onbedekte lichaamsdelen smeer ik in met een laagje naar citroen ruikende DEET. Misschien licht overdreven want er is geen mug te zien, maar het voelt wel lekker veilig zo.

Zondag in Tanzania begin ik de dag met een verse kokosnoot en wat verse vruchten. Wat een luxe om zo aan te kunnen schuiven, en gezellig met collega’s te ontbijten. Hier in het hotel zou je vergeten dat je je in een derdewereldland begeeft en eigenlijk wil ik nog wel even wat van de omgeving zien. Na het ontbijt loop ik samen met een collega de straat op, er zou ergens een marktje om de hoek zijn maar na een uur wandelen denken we die niet meer tegen te komen. We lopen lekker door en verbazen ons over het groen langs de kant van de weg. Ik heb het gevoel in een botanische tuin te wandelen, waarbij er zo af en toe een knetterend brommertje of bajajis (soort tuktuk) voorbij scheurt.

Jambo, Mambo!
Iedereen op straat groet ons met een glimlach en roept ‘Jambo’ of ‘Mambo’. We glimlachen, en roepen ook vrolijk Jambo terug. Een enkeling zegt Karibu, `Welkom` in het Swahili. Ook dan lijkt Jambo! mij een prima antwoord. We proberen het verschil tussen Jambo en Mambo te achterhalen maar komen er zelf niet uit. We vragen het de ober bij het Sea Cliff Court, een hotel waar we even bijkomen en afkoelen met een ijskoude koffie onder een parasolletje. Mambo betekent dus ook wel zoiets als “what’s up?”. Wil je echt cool zijn dan antwoord je met ‘Poa’ of ‘Fresh!’, maar helaas vertelt onze vriend de ober dit er niet bij. Dit horen we pas op de terugreis aan boord van de purser die een studie Swahili aan het volgen is. Onthouden voor de volgende trip!

Helaas kan je op een 24-uurs stop geen goed beeld van een land krijgen, maar wat ik er van gezien heb is vooral mooi. Ik voelde me volkomen veilig op straat, mensen tonen je een warme glimlach, de gebouwen zijn goed onderhouden en alles ziet er netjes uit. Terug in het hotel duik ik gelijk het zwembad in, hopend hier wat verkoeling te vinden. Ik kom er bedrogen uit want het water had minstens de buitentemperatuur aangenomen en ik vind het geen succes. Inmiddels is iemand van het hotel al een bedje met handdoek voor me aan het klaarzetten op de plek waar ik mijn tas had neergelegd, naast een paar collega´s. Met een vriendelijke glimlach toont hij me een mooi plekje in de schaduw. Wow…ik ben wederom verrast door deze vriendelijke (en pro-actieve) service!

Terug naar Amsterdam
Om acht uur ’s avonds is het alweer ‘calling’ tijd. Voorslapen is me niet gelukt maar ik heb nog wel even twee uurtjes kunnen rusten met een boek en een lekker muziekje op mijn telefoon. De terugvlucht gaat rechtstreeks van Dar es Salaam terug naar Amsterdam en daardoor duurt deze ‘maar’ zo’n 9 uur en een kwartier. In de businessclass raak ik aan de praat met een vijftal dames die in Dar es Salaam wonen. Deze vrouwen hebben het goed, dat zie je aan alles, maar ook deze vrouwen hebben zo’n vriendelijke en hartverwarmende instelling dat ik er helemaal blij van word.

Nare luchtjes
Ik word verderop in het vliegtuig aangesproken door een man. Zijn achterbuurman heeft zweetvoeten en hij vindt de lucht niet te harden. Tja…wat doe je dan? Ik ruik inderdaad zweetvoeten en weet ook wie het veroorzaakt, maar daarnaast ruik ik ook her en der andere onprettige transpiratiegeuren. Niet gek als je je bedenkt dat het behoorlijk heet was op de luchthaven in Tanzania. Moet ik de passagier vragen zijn schoenen aan te doen? Dan hebben we nog steeds last van andere zweetluchtjes. Of kan ik de man die er last van heeft een andere stoel aanbieden? We hebben amper open stoelen dus dat laatste wordt lastig. Ook hierover communiceren is lastig want als ik met het ‘slachtoffer’ op 14A praat hoort en ziet ook de ‘veroordeelde’ op 15A wat ik zeg en doe. Fluisterend wordt me gevraagd of ik geen parfum bij me heb waarmee ik kan sprayen. Een stewardess zonder parfum bestaat niet dus ik zeg hem dat ik zijn vraag begrijp, maar vraag ook of hij begrijpt dat ik daar niet aan kan gaan beginnen. Alsof hij zich door mijn antwoord niet serieus genomen voelt zegt hij dat zijn buurman ook getuige is van de zweetvoeten. Alsof ik het zelf niet ruik! Ik geef de man nogmaals gelijk, het ruikt niet prettig. Ik zal een wc-verfrisser halen en deze stiekem sprayen. Hopelijk is het onderwerp nu klaar want ik vind het lastig hierover uitgebreid te praten terwijl er zo’n 50 cm afstand is tussen het ‘slachtoffer’ en de ‘veroordeelde’. Uiteindelijk is het voor de man nog niet goed en besluit hij demonstratief met een naar lavendel ruikende hot towel over zijn neus te gaan zitten. Ik hoop dat deze passagier voortaan een privé vlucht kan betalen, zodat hij kan voorkomen tussen de nare luchtjes in een vol vliegtuig met 240 passagiers te moeten zitten.

Verder zit er een vrouw aan boord waarbij er steeds een paar tranen over haar wangen rollen. Ze heeft twee weken in een weeshuis meegeholpen en is in die korte tijd geraakt door wat ze gezien heeft en weer heeft moeten achterlaten. Andere passagiers vertellen over hun bijzondere safari. Er zijn veel verhalen, maar na een paar uur vliegen liggen de meeste passagiers te slapen in hun stoel. De nacht is aangebroken en de lichten gaan uit… Om zeven uur landen we weer op Schiphol en zo´n twee uur later is het voor mij dan ook eindelijk bedtijd. Terwijl iedereen op maandagochtend zijn bed weer uit moet na het weekend, kruip ik er lekker in!